15/05/2008

CUIDADO CON LOS JUEGOS DE IMAGINACIÓN

AD KALENDAS GRAECAS.-

 

 Quiero narrar aquí, algo que un día me contó alguien, de cuyo alguien me he olvidado, y algo que alguien debería olvidar.

 

 Erase un alguien, que tenia otra residencia, distinta de la habitual.

 Pasaba la mayor parte de su tiempo en su residencia habitual, acompañado de su familia, que consistía, en su esposa un hijo y una hija, y los respectivos cónyuges de estos últimos.

 Tenía por hábito, desde siempre, desplazarse una vez al mes a la residencia no habitual, acompañado bien de su esposa, bien de alguno de sus hijos. Siempre, parte de la familia quedaba en el lugar de residencia fija.

 No era por casualidad, ni porque estuviese programado así, era simplemente, porque en la segunda residencia, no cabían todos, sobre todo a las horas de dormir.Para comer siempre se pueden hacer turnos, para dormir fastidia bastante el cambio de imaginaria..

 La distancia entre una y otra residencia era considerable. Aproximadamente, unas setenta leguas.

 El desplazamiento era por una carretera, no excesivamente buena, algo estrecha y con un piso que no ofrecía demasiadas garantías a los conductores después de un par de horas de conducción.

 Alguien, era siempre el conductor, pués, como él decía, era muy mal copiloto. Prefería cansarse, no se sabe muy bien porqué, si por miedo o desconfianza en los demás.

 En la ocasión que nos ocupa, habían decidido ir a pasar una semana a la segunda residencia. Se desplazaron los cinco, su señora, su hija, el marido de la misma y una pequeñaja de un par de años.

 Todas las noches al irse a la cama, después de leer cinco minutos, para quedarse dormido con el libro encima de las narices, se despertaba, y en el silencio de la noche le daba por pensar, con los ojos cerrados, y completamente quieto, si estaba en la primera residencia o en la segunda.

 Se imaginaba que estaba en aquella que no estaba, y a veces conseguía un efecto tan real, que ante el miedo a que su pensamiento se convirtiese en realidad, abría los ojos, se movía en la cama, hasta oír la voz de su compañera, preguntándole si le pasaba algo.

 Al cerciorarse de que estaba en el mismo lugar donde se había acostado, contestaba que estaba bien, que simplemente quería cambiar de postura.

 Aquella noche, con el mismo juego, no intentó moverse, ni abrió los ojos, simplemente se dejó llevar por su imaginación, y se quedó dormido.

 Soñó que viajaba, hacia otro continente, en el que jamás había estado. No sabia muy bien como, pero se encontró en un lugar, desconocido, con gente desconocida, que le trataron muy bien, todo eran formas y maneras nuevas, pero que todos intentaban ser agradables y hacerle su estancia feliz.

 La casa donde vivía, estaba sobre un grande río de aguas cristalinas, y que se movían debajo de la misma de una manera impresionantemente rápida, pero al mismo tiempo dejando ver con claridad y  placidez, el fondo y los seres que allí había.

 Todo era demasiado bonito, demasiado plácido. Se sentía el centro de atención de todo lo que le rodeaba, y llegó a pensar que estaba soñando.

 Efectivamente así era, estaba soñando, y de súbito despertó, con una necesidad fisiológica imperativa.

 Se levantó, para acercarse al lugar donde debería estar el cuarto de aseo, pero aquí fue la sorpresa. Las puertas habían cambiado de lugar, mejor dicho, no habia puertas. Era de noche, estaba oscuro, pero él no necesitabla luz. Volvió a la cama, pero ésta no existía.

 La habitación se había convertido en algo muy pequeño y al mismo tiempo enorme.

Se apoderó el miedo de él, y se puso a llorar. Había perdido todo aquello que quería: Mujer, hijos y nietos. Y lo peor, estaba totalmente perdido, totalmente solo, y al mismo tiempo con la sensación de estar rodeado de amigos, pero invisibles.

 Trató de serenarse, cerró los ojos, inspiró de forma profunda varias veces y de pronto se acordó de que su madre en alguna ocasión le había dicho, que a veces una oración solucionaba todo.

 No se acordaba de ninguna, tal vez nunca había usado ninguna, y con la misma determinación del principio, se encomendó a aquello, que podría ser el Origen de Todo.

 Se excusó por no saber que decir, y de nuevo se encontró en su cama de la segunda residencia.

 Cuando despertó, a la mañana siguiente, todo el mundo en la casa le recriminó, que se hubiese ausentado dos día consecutivos, sin decir adonde iba y por qué.

 No intentó justificarse, pues sabía que era imposible y que nadie le creería. De pronto su nieta, abrazándose a su cuello, le dijo: YO SÉ DONDE HAS ESTADO, ABUELITO es nuestro secreto.

Posted by Xabrés da Teixeira at 17:47:34 | Permanent Link | Comments (4) |

14/05/2008

COUSAS DA ALTA XEABRA (SANABRIA)

. FUXIDOS DO TREN

 As voltas coas hitórias de Val dos Marcos,  acercamonos tamen ás de a Xeabra, pois ó fin de contas todos “semos” xabreses. Ainda que algúns pensamos que tanto poderiamos ser mirandeses, galegos ou trasmontanos, no senso mais lato dos termos.

 A introdución, un chisco enguedellada, ven a conto por que me queria referir o tramo do camiño de ferro entre A Puebla e a Gudiña. Sobre todo o túnel que pasa pordebaixo de a Portela do Padornelo, é a época da posguerra, que foi cando se acabou.

 Para poñervos en antecentes, direivos que, na vella carreterra 555, entre Requeixo e O Padornelo habia un poblado que se chamaba o Campamento. Este poblado na páctica era un verdadeiro campo de concentración.

 Neste Campamento, o rexime franquista, concentrera unha serie de xente que xunto cos das aldeas dos alrededores traballaban no famoso túnel.

 Neste campamento habia un destacamento de Carabineros, xa caseque transformados en Gardas Civís, que eran os que mantiñan o orden e vixiaban  os “presos” que alí traballaban.

 Estamos a falar dos anos cuarenta e cincuenta do século pasado.

 O personal que estaba na via tiña, entre a xente do rexime, mala sona, pois eran moitos deles xente que durante a preguerra e na mesma, organiceran algunha que outra algarada co fin de defender os seus dereitos laborais, e sempre eran acalados “manu militari”.

 Tiñan unha eiva mais; non ian a misa.

 Nin que decir ten que todo aquel que na posguerra, traballaba e residia no Campamento, era considerado como un “roxo” peligroso para as autoridades locais, ainda que moitos dos represores, despois do fin da dictadura, se reconvertiran en verdadeiros “demócratas de toda a vida”.

 Eu conocin u xefe da falange, que no ano 1977 na festa de Castrelos, tomando unha cervexa en casa da Carolina, textualmente dixo: Nos, os que sempre fumos socialistas..

 Bueno o que ibamos, cuando daquela algún dos traballadores do túnel grande, outra maneira de chamalo, tiña algún problema, a única cousa que le quedaba era liscar dali. A partir deste momento convertiase nun proscrito de “facto”, e era él mesmo o que tiña que demostrar a súa inocencia co problema añadido que ninguen le axudaba, e as autoridades moito menos. De feito eran os seus peores enimigos.

 Con esa situación é co medo que tiña caseque todo o mundo, a maneira que se buscaban moitos dos traballadores era tirarse o monte, no senso mais literal da frase, e vivir fuxidos.

 Simples traballadores con moito medo, de golpe e porrazo convertidos en “maquis”, por obra e gracia do rexime.

 Andaban polo tanto, polos lombeiros e serras da Segundera e estribacións uns poucos “fuxidos”, que era como os lugareños os denominaban.

 Xente que pasaba fame, andaba mal vestida e de cando en vez baixaba as aldeas co ánimo de atopar a alguen que les dera algo de comer, e que non os denunciara. Tiñan que ser moi cautos e prudentes pois nunca sabian se a persona coa que se atopaban era de fiar ou non.

 Nunha ocasión un hirmao meu, César, estando coas vacas en Rebordelo, estaba coas vacas do “ti” Dario, atopouse con un destes fuxidos, que se acercou él. Despois de falar un pouquiño preguntoule se tiña merenda, pois él, dixole, levaba moitos días sen comer e tiña moita fame.

 A pinta de home, mal vestido, con guedellas hasta os hombros, e seguramente con cara de moita fame e medo, meteule tamen o medo no corpo a meu hirman, que le contestou que non tiña merenda.

 O home marchouse sen comer nada, e o meu hirman voltou coa merenda para a casa, enteiriña. Medo cada ún colle o que seguramente non quere. MALDITA GUERRA.

Posted by Xabrés da Teixeira at 16:13:25 | Permanent Link | Comments (2) |

13/05/2008

ADEUS CEFERINO.

MORREU O ULTIMO XEMELGO.-

 Acabo de enterarme, lendo a Opinión dixital de Zamora, do pasamento do amigo Ceferino.

 Parece que a súa morte foi similar a do seu xemelgo, Agustín, tamen con un sobrepeso, que o raro foi ue non fallecera antes.

 Leo cousas no periodico, cuando menos algo estrañas, pois non creo que sea demasiada noticia, que morra un home que levaba na cama xa un tempo considerable. Estou de acordo coas persoas do lugar que din que Deus lle fixo un favor.

 Eu recordo os dous hirmáns con un certo cariño de veciño, pois eran afables, amenos, e grandes amigos de botar un bo trago, cada vez que fixera falta.

 Creo que Ceferino viviu como, mais ou menos, queria. So lamento que no puidera atoparse nunca con Paula Vazquez, da que, unha vez me dixo, que era a muller mais guapa que el vira.

 Espero que ahora él e o seu irmán Agustín, xa non teñan necesidade de averigüar, que sexo teñen os curas, ou algunha outra escatolixia relacionada tamen cos cregos.

 Amigos XEMELGOS, espero que o novo estado o que ingresesteis, como mínimo, non sexa peor que o que deixesteis.

 Un recordo agarimoso.

Posted by Xabrés da Teixeira at 16:15:36 | Permanent Link | Comments (0) |

11/05/2008

REBOLO RESTRE

PASEANDO POR…

 A veces, uno tiene “morriña”, y hoy es un dia como otro cualquiera para sufrirla.

 Siempre que me sucede, me calzo las botas, cojo el zurrón con una “codia” de pan de centeno, que es mejor para estos casos, una bota de vino, previo paso por la bodega, cuchillo de monte y un buen garrote de roble “restre”, para apoyarme en él, y que me sirva al mismo tiempo de “tirateimas”. Como los llevo en la imaginación me pesan muy poco.

 Hoy, después de pensarlo un poco, decidí dirigirme hacia a Burgoza, que está entre Belois y Aillande, un soberbio paraje, casi enterrado en el regato que vierte aguas de Valdecabritos al rio Tuela.

 Es una zona que me gusta mucho, pués hay una excelnte “carballeira”, tanto en la Burgoza como en el Navallo, en lo que antaño fueran prados de pasto y hierba.

 Si uno va en verano, a la orilla del regato disfruta de un agradable frescor mezclado con olor a hierba, rio y monte.

 Con un poco de suerte se llega a avistar algún corzo despistado, o algún “Porco montés”. La última vez que he estado allí, tuve, muy cerca de mi, a tres rayones, que no rebasarián mucho el mes de vida. Justo hasta que su madre se dio cuenta de mi presencia momento que aprovechó para darles un gruñido y desaparecer.

 Una de las cosas que me ha llamado la atención, en las pasadas visitas, ha sido la cantidad de ardillas que pululan por los robles. Creo que pueden llegar desde el regato sin bajar al suelo, casi hasta Rebordelo dada la cantidad de “quercus,quercus.

Son unos roedores muy curiosos, estos “esquios” una vez que pierden el miedo a las visitas. Cuando ven que no te interesas demasiado por ellos, se portan de forma bastante amigable, digamos que se dejan observar bien.

 Hay una gama bastante variada de aves, desde perdices, pasando por palomas torcaces, mirlos, “pigarros”, y los más pequeños hasta el “carrixo”, pájaro por el que tengo una especial predilección. Tal vez es por la forma que tiene de construir su nido, al igual que el de las golondrinas y lo “aviones”, son una verdadera obra de arquitectura.

 Por cierto, en el regato, conseguí coger una trucha, justo debajo de la presa de los de Acancela, de unos treita y tantos centimetros, que previamente limpia de tripas y relleno en su lugar de un torzo de jamón (siempre con un poco de tocino), y asada encima de “unha louxa de pita”, consiguió hacerme pensar en, que, seguramente habría muy poca gente en el mundo, que se pudiera permitir el lujo del que yo disfrutaba en aquel momento.

 “Xa foi a morriña pro carallo, ahora teño fame”

   Abrazos, desocupados lectores.

 

Posted by Xabrés da Teixeira at 23:23:28 | Permanent Link | Comments (9) |

SUCEDIÓ ¿O NO?

APOCALIPSIS EN VAL DOS MARCOS

 

La hora era indefinida. La luz diurna era mortecina, si cualquiera hubiese puesto en duda si era de día, o de noche con luna llena, habría puesto en un brete a quien tuviera que decidir, sobre una cosa o la otra.

 Estábamos todos, debajo de la parra, que por un lado se apoyaba en el cementerio, que estaba alrededor de la iglesia, y que la gente llamaba”sagrado”, y por el otro sobre unos postes que casi llegaban al castaño, en el que se solía reunir el concejo.

 Tanto el día como las caras de los presentes, tenían un halo extraño, como si se presagiase algún extraño sortilegio.

 Lo que estaba claro era que el día no iba a ser normal, mejor dicho, no era normal, nada. Incluso el rostro de las personas que me rodeaban era cambiante. A veces no podía reconocer a nadie, salvo por los atuendos que todo el mundo llevaba, harto raros también, pero cada quien llevaba uno que le diferenciaba de los demás.

 De súbito, por la parte de poniente, un  ruido estruendoso nos alteró a todos. Salimos de debajo de la parra mirando hacia arriba, y entre las nubes semirasgadas, vimos aparecer unos avoines en formación, eran cazas, que precedían a otros más grandes, y que parecía que se iban a enterrar en la parte mas baja de la zona. El estruendo se trasladó al fondo de la ciudad, la que unos segundos antes solo parecía un pequeño pueblo.

 Paro el sonido de aquellos motores, que estaban a punto de dejarnos con los tímpanos destrozados, cuando de la parte baja del pueblo, la ciudad se había convertido de nuevo en pueblo, apareció desplazándose sobre el castaño donde se reunía el concejo, un extraño aparato.

 Era cilíndrico, con aleta caudal, flexible, pués esquivaba retorciéndose los obstáculos que se le atravesaban. Se desplazaba igual que una serpiente sobre el agua, pero siempre inclinado hacia arriba, pero sin alejarse del suelo.

 Se apoderó el terror de nosotros, pues parecía que nos iba a aplastar, y los avines que al principio nos habían sobrevolado, estaban alejados de aquella cosa.

 Cuando llegó a la altura de los castaños de la parte de arriba de la iglesia, aparecieron por el mismo camino que el extraño aparato había seguido, unos raros objetos también desplazándose, sin ruido ni esfuerzo aparente, haciendo giros imposibles, pues parecía que las leyes de la gravedad y de la dinámica no tenían que ver nada con ellos.

 Estos aparatos, al llegar a la altura de la iglesia, se introdujeron dentro de la misma por la parte sur, atravesando las paredes sin tirarlas y saliendo por la parte norte, por el tejado. El único rastro que dejaron fue una especie de quemadura, tanto por donde entraron como por donde salieron.

 Al terminar se acercaron al primer aparato, dentro del cual se introdujeron, de la misma forma que en la iglesia. A continuación desaparecieron.

 Nosotros presos de terror, volvimos a mirarnos unos a otros, y nos acercamos a la puerta del “sagrado” pués alguien nos estaba haciendo señales de que miráramos para la parte interior del mismo.

 Había sucedido algo muy extraño; Las plantas de flores que rodeaban las sepulturas habían crecido de forma descomunal, aquellos tallos de margaritas, ahora tenían mas de dos metros, y todas estaban inclinadas unas sobre otras formando círculos.

 Al fijarme un poco más sobre el resto del “sagrado”, descubrí mujeres arrodilladas, alrededor de las sepulturas sosteniendo todas algo en sus regazos. Cuando me acerqué descubrí que estaban abrazando a gente, familiares, que llevaban tiempo enterrados.

Ahora estaban vivos, pero no podían moverse, y la mirada la tenía pérdida, aunque sonreían de forma estúpida.

 Cuando comencé a conocer a algunos, de repente desperté. Todo había sido un sueño, aunque durante varios días mi realidad se mezclaba con el sueño, y ya no sabía muy bien discernir entre un estado y el otro.

 Pasó un tiempo y al final me encontré rodeado de todos aquellos que habían estado conmigo. Ahora no tenían rostro definido, aunque todos llevábamos la misma ropa.

 Pantalones blancos, y una chaqueta blanca con los brazos cruzados delante del pecho, que tenían una particularidad: estaba cosido uno al otro y al pecho.

 Al final desperté de verdad.

Posted by Xabrés da Teixeira at 00:09:18 | Permanent Link | Comments (2) |

09/05/2008

PROBLEMAS IMPERIALISTAS

 DESDE LA REPÚBLICA DE VAL DOS MARCOS-

(Consideraciones de política internacional. No queremos ser acusados de ingerencia en un país soberano, mientras nuestra invasión en América no sea efectiva.).

 

 Desde hace unos cuantos meses, se nos viene informando, puntualmente de las primarias en los yunaiesteits, y después de solventado quien será el candidato republicano, queda la pelea entre la candidata y el candidato demócratas.

 Parece que la batalla se va a alargar tanto, que, cuando llegue la misma por el poder, los candidatos estarán exhaustos, cansados y ya medio derrotados, por lo que a los del elefante se lo van a poner a güevo.

 Un servidor de ustedes, lleva muchos años abogando por una presidenta, en cualquier país del mundo, siempre y cuando no quiera emular a los presidentes. Me refiero a las Golda Meyer, Teacher, y compañía. Nunca me gustaron los bigotes en las señoras, aunque vayan de uniforme.

 Pero ahora los usamerica, me están rompiendo el corazón.

 Me gustaría que la Sra. Clinton llegase a Presidenta, pero al mismo tiempo, también me gustaría que llegase a Presidente un negro.

 Como tenia el corazón dividido, y al parecer la cosa no tenía remedio, me he dedicado a seguir la campaña de ambos y dos. Bueno, a estas alturas ya he tomado una decisión.

 Tal como se han puesto las cosas, y pensando más en mi proyecto de invasión, después de comprobar que la próxima cosecha de castañas va a ser buena, creo que seria este invierno el mas apropiado para palanquear “a fraga do rolo”, previo aviso a nuestros vecinos portugueses, para que se retiren a tiempo, y pensando que el salto que la piedra dará sobre Madeira para coger impulso, llegaríamos a tiempo, justo después de las elecciones yankees.

 Todo lo anterior, no venia a nada, pero quería revindicar mi idea de la invasión y consiguiente mantenimiento del pueblo mas poderoso de la tierra a base de castañas secas, y algún que otro “bulló”.

 Como decía, a estas alturas, ya he tomado una decisión.

 Voy a apoyar al señor Obama, porque creo que puede ser un buen presidente, creo que pude favorecer mas a las clases bajas, creo que es menos belicista, y sobre todo ES NEGRO.

 La señora Clinton, ha sacado la patita de debajo del refajo de Caperucita, y creo que he visto una garra como de loba, y que es demasiado rica para ayudar a los pobres. Su señor marido y expresidente, parece que se va a gastar 7,5 millones de $ en apoyarla.

 Espero que no pueda recuperarlos.

 HECHE A MIÑA OPINION. NON SE BUSCAN APOYOS FORA DE MADEIRA.

Posted by Xabrés da Teixeira at 16:07:52 | Permanent Link | Comments (2) |

07/05/2008

¡TEMPOS, AQUELES!

BARRENANDO NAS TRUTA

 Nesta ponte pasada, a nai de o meu fillo e mais eu, estivemos en Val dos Marcos, e como a veda da pesca no Tuela xa estaba aberta, fumos ó riu, coa sana idea de pescar algunha “Salmo fario”, e consegimos coller nove en dous días, mais solo para o canastro foron cinco.

 Esto trouxome á cabeza  unha das primeiras veces que fun con meu pai a collelas co vello “tesón”, mollando o cú como él decia.

 Este é o relato daquel día de troitada.

 

 Era a metade do mes de Santamariña, nas visperas da festa de o lugar dos lapelos.

 Naquel ano, todo o relacionado coa recolección dos productos anuais, que servirian para o sustento desde aquel mes hasta o mesmo do ano seguinte, como decia, todo viña adiantado.

 Tan adiantado, que, antes do dia dez , xa estaban as mallas feitas, o centeo limpo e  nos arcaces, e xa as preseiras dos muiños feitas de novo, e aqueles preparados xa para moer a nova colleita, que segundo os vellos, era unha das mais abondosas dos últimos anos.

 Naquela mañá, eu non cabia dentro do pelexo, pois era a primeira vez que non le tiña que implorar a meu pai, que me levara con él as trutas. Nesta ocasión dixome él que

iriamos elas, eso fixome sentir importante. Iba as trutas co xefe.

 Saímos a media mañá, medio agachados, pois era importante que os carabineros non nos albisqueran pois podia peligrar o asunto da pescata.

 Crucemos pola fonte do Souto, polo carreirón que pasaba polo Viñal, de alí o Bedulo a cruzar no caboco das Cegudas, o Poulo dos Mexacais, baixando pola Mallada, hasta o Porto do Ornal , coa idea de epezar en Veigadiz.

 Meu pai transportou o saquito coa merenda, e deixou que eu levera o tesón, que previamente fora remendado e esculcado para detectar algún buraco polo que as listisimas donas sen pestañas tenteran fuxir.

 Cheguemos o punto, no que o xefe decidiu meterse no riu, para empezar a tentar todas as pedras e arraigadas nas que a “salmo fario”, se agocha de todolos depredadores. Hay que decir que o Pepe, conocia o fondo do riu, creo que, casi tan ben como elas.

 A miña misión consistia en levar o saquito, ir collendo a trutas que me achegaba a borda, e  o mismo tempo vixiar, se alguén se acercaba. Se se daba o caso tiñamos unha contraseña para avisar.

 Cuando cheguemos o pozo das Conchas(chamase así porque nel hai mexilons de rio)

no saquito xa iban caseque unha ducia de cuarteronas, que pesarian sobre dous kilos e medio mais ou menos.

 No Recanto habia, e hai, un carballo caido no riu, deitado no mesmo correr da auga, é un bon lugar para coller unha boa truta, e o Pepe sabia-o.  Meteu as varas do tesón por debaixo da torada, e saiu dali abrazado o tesón, e decindome : ¡Uy, rapaz o que collin1

¡Menuda bácora!.

 Cuando chegou o seixagal, pousou o tesón nos gogos, e sacou unha truta de uns sesenta

ou setenta centímetros . Era un exemplar impresionante. Tiña unha grandísima boca, e uns ollos grandes coma castañas.

 O extraño foi que apena batulou, deixouse matar sen apenas zapexar.

 O pescasdor voltou o riu, como el dixo, a palpar unha arraigada que habia, na charca da Rabudeira, mais nada mais meterse na auga, saiu escopeteado, cousa que me estrañou, e caseque alarmou, pous saia mirando para todos os lados e lixeiramente asustado.

 Chegou onde eu estaba e dixome: hai, trutas mortas. Alguen botou beleno o riu, ou espanzurrouas con barrenos de dinamita. ¡Vámonos de aiqui, non sexa que paguemos por algo que non fixemos!. Vamos pros prados de Vilares a comer a merenda, e cuando  baixen algo as sombras, marchamos pola Mallada.

 Cuando estabamos comendo a merenda, desde a Poza da Ponte, chameron polo xefe, polo seu nome.

 Quedeime eu alí, por indicación do pai, e él acercouse hasta o lugar donde o chameran. O pouco tempo volveu anda min, con cara de coña, e dixome: colle as trutas e vai indo para casa pouco a pouco, podes ir polo camiño tranquilamente, pous os carabineros estan aiqui. Son eles os que tiran os barrenos. Necesitan as trutas para a festa.

 Este foi o primeiro contacto meu, coa  pesca a barreno limpo.

 

Posted by Xabrés da Teixeira at 15:48:33 | Permanent Link | Comments (6) |

05/05/2008

COUSAS QUE NON INTERESAN

 FAME NO MUNDO

 

Hoxe, lunes 5 de maio de 2008, despois de pasar un fin de semana en Val dos Marcos, tentando ás pintonas do Tuela, e enganando a algunha, volvemos a atoparnos coa leria de caseque todolos días nun dos castros  mores da Galaecia.

 Cada vez que se abandona a vixiancia, sobre o personal, pois pasa o que ocorre. Volta ún e atópase con monton de trapalladas feitas por eses seres chamados humanos, que sempre andan artellanado algo, para tocarse as gónadas uns os outros.

 Mortos nas estradas, xente queixandose de que hai crise pero ateigando as estradas e restaurantes, xene morrendo a que non se nombra (hai que ser famoso), xente celebrando que o seu equipo gane, e outra celebrando que o contrario perda, etc. etc.

 O que mais me sacou das miñas “casillas”, foi un titular de prensa (La Voz de Galicia), que di : “medio centenar de paises sufren hambre por el encarecimiento de los alimentos” e a renglón seguido nuha entrevista a un alto funcionario da FAO, que dí :” en America Latina hay 52 millones de personas mal alimetadas, a pesar de que produce un 30% más de lo que necesita”.

 Enton un na súa falta de caletre, preguntase, ¿Qué pasa, polo menos con ese 30%, e sobor de todo co que le corresponderia ós que pasan fame?.

 Despois ven unha análise de porqué faltan alimetos, e porqué suben tanto, e alguén dí que un dos problemas é que na India e na China, hai mais de 4.000 millons de habitantes, que o parecer¡tamen comen!. ¡Carallo!, nin que naceran onte. Non sei que esperaban os lumbreiras mundiais que rexen o mundo, ou acaso tiñan idea de matalos de fame, ou outra maneira ¿, porque ir a democratizalos xa non pode ser pois o mellor non teñen petróleo, e xa no está ben visto machacar a xente.

 Reflesionando sobre o tema cheguei a conclusión de que, como os mandamaises, non les podo chourizar o seu “petrodolar”, e xa empezo a estar cansado de que me tomen, nos tomen, o cabelo, o mellor será liscar para o Caboco dos Cichois, en Val dos Marcos, e dedicarme a vida contemplativa, e a cria das musarañas.

 Só me queda unha dúbida, e é : ¿ mellor nos Cichois, ou na Vergalonga?

 

 

Posted by Xabrés da Teixeira at 17:50:46 | Permanent Link | Comments (7) |

29/04/2008

ACLARANDO P. É INICIAL DE PRIAPO

 UN GRAN MACHO.O FILLO DE D. P.-

 

 Non sucedeu no Val dos Marcos, mais poderia haber pasado.

 

 Habia un home, que pensaba que era Priapo, non pola cantidade senon porque el creiase o macho por excelencia.Solo pensaba coaquela parte que a Priapo alporizaba. O peor de todo non era que pensera con tal aparato, o peor estaba en que era fillo do cacique; en que pensaba que o mundo fora feito para él; en que creia que as mulleres eran obxetos sexuais; en que todos os homes le bailaban a auga e eran man de obra barata; e algunhas mulleres tamen; en que caseque todos o tiñan como un exemplo a seguir, e emular. En fin, unha especie de deus carnal. Unha verdadeira xoia, para a súa nai e o seu pai.

 Tiña por costume espereitar a ver cando as rapazas cambiaban de nenas a mulleres, e entonces trataba de convencelas de que él era o mellor partido ó que debian acollerse, seu pai era rico, él tamén, tiña a mellor casa, tiña un coche, e esto facia-as que perderan de vista e se olvidaran das outras rapazas que xa pasaran polas súas mans.

 Todas creian que con elas non iba a pasar o mesmo, pois pensaban que eran capaces de manexar calquera situación. Ningunha pensaba na cantidade de espolons que o devandito cabrón tiña.

 De forma inexorable con todas pasaba o mesmo, acababan dando bandazos polos sicólogos, facendo visitas as casas cuna, ou, criando elas solas un zorrequiño.

 Algunha, tivo a osadia de denunciar, a violación, e non acabou éla ou os que a axudaron no “castelo”, porque o xuiz non se atreveu, o que le acarreou a xenreira do animal con partes cavernosas que absorbian o sangue da cabeza.

 Os anos pasan, incluso para os penedos, un cabrón  así non iba a ser a excepcion, cando xa estaba perto dos cuarenta, casou con unha súa prima, filla do rico da aldea de o lado, que por certo tiña caseque que vinte anos menos.

 Na aldea, habia retratos andantes do individuo que ahora nos ocupa. Mulleres con pano na cabeza “in aeternis”, pais que sempre agachaban a caluga cando o vian pasar, e homes que sempre tomaban o cuartillo de viño, bailandole a auga pous pagaba o “rico”.

 Habia no lugar dous hirmans, que fiqueran orfos; un varon con dezaseis anos e una muller con catorce.

 Iban subsistindo co seu traballo, él de pedreiro, e éla facendo o traballo da casa, e entre ambolos dous sementando o necesario para mal vivir.

 Os hirmans querianse a morrer, e dende que quedaran soliños, a unión era moito maior.

 Unha tardiña, cando o hirmán chegou do choio, a rapaza estaba a chorar. Enton, a requerimentos del contoulle, que o fillo de P. lle fixera proposicions, extranas.

 O hirman dixolle que aquelo ia a areglalo él, e que non deixera que semellante can se acercase a éla nunca.

 - Hoxe mismo falo con él, e xa verás como se acaba a leria- dixole.

 Como non foi quen de atopalo solo, chamouno fora da cantina, decindole que queria falar con él, en privado.

 Cun sorriso de suficiencia, o fillo de P.(Inicial do nome do pai, e de Priapo), saiu con él, e ós cinco minutos voltou a cantina, decindo que a él naide le decia o que tiña que facer ¡que carallo pensaba o mocoso aquel?!.

 O rapaz voltou a casa donde estaba a irmá, caseque sen ver dun ollo, de inchado que o tiña, e con abondoso sangue no nariz, e coxeando algo .

 No día seguinte, o fillo de P., marchou coa sua cana de pescar o riu. Aquela noite non chegou a casa, mais a muller non se preocupou, pois era normal que desaparecera, sen decir adonde ia, facia-o con relativa frecuencia, e como él le decia, ¿quen era ela para pedirle explicacións?. Ela o que tiña que facer era calar o pico, facerle a comida e a cama, e nada mais.Ël xa le diria cuando a nacesitaba. O resto eran cousas de homes.

 Cuando pasaron mais de cinco días a prima do fillo de P., deu a voz de alarma, algo le debia haber pasado ó seu marido, pois tanta tardanza non era normal.

Unha vez enteradas as autoridades, da súa tardanza, puxose todo quisque en movemento

para tratar de atopalo. Habia que buscalo nas aldeas dos arredores, pois seguro que alguen daría razon del.

 Pasaron tres meses e o gran fillo de P., non apareceu. Tampouco nadie se decatou de que os hirmans orfos, levaban caseque o mesmo tempo sen verse pola aldea.

 Despois de seis anos, un pescador, en vez de unha truta, sacou do riu, unha dentamia con fundas de ouro,incrustada nun cacho de queixelo que parecia que alguen os machaquera, pois estaba como se o portador, nun momento determinado, xuntera unha meixela coa outra.

 

Posted by Xabrés da Teixeira at 10:59:12 | Permanent Link | Comments (3) |

26/04/2008

POLA ANTIGA VILLACASTIN-VIGO

AVENTURAS E DESVENTURAS DE UN CARQUEIXEIRO METIDO A LOUXEIRO, DE VIAXE POLA CAPITAL DO REINO.-

Este, que son eu, imitador do “Abuelo Cebolleta”, que tenta referir histórias de Val dos Marcos, hoxe, quere deixar eiqui constancia,que de cando en vez tamen hai cousas no mundo actual.

O dia vintecatro deste mes que precede ó mes de Maio, góstame mais o nome, tiven que ir a facer unha presentación do Club de Viños de Galicia, que é o que me axuda, xunto coa miña muller, a manter o volumen do bandullo,a Madrid.

Ian conmigo dúas guapísimas mozas de Vigo, que eran as que organizaran toda a parafernalia, da charla, e catering, para os invitados.

A viaxe, desde Vigo a Madrid foi bastante ben, ainda que tendo que rachar con-a tendencia miña inveterada de volver pra casa. O chegar a Allariz, a recoller uns folares e uns queixos cos que agasallar ó personal, acompañados de uns sorbiños de albariño, pois sucedeu que o tentar retomar a autovia das Rias Baixas, cando nos demos conta caseque xa estabamos en Ourense de volta a Vigo. Busca lugar donde rousar cento oitenta graos, e volta a dirección correcta.

O chegar a Benavente, tan ben le quixe explicar as bondades de parte da miña terra, as mozas que me acompañaban, que gracias a un descuido nos enteremos que xa caseque estabamos en León. O resto podedes adivinalo.

Bueno chegamos a Madrid, tomamos contacto co personal da Casa de Galicia, preparamos as cousas e a esperar as oito do serán para ver de convencer os madrileños das bondades dos caldos galegos, cousa que pasou sen comentarios dignos de mención, salvo remarcar a sede e fame que parecia que os tales tiñan.

Antes do “evento”, tivemos que pasar pola praza de Chamberí, e mentras esperaba polas miñas acompañantes senteime nun banco da praza a ordenar os meus apuntes, que sempre levo e nunca uso. O lugar estaba cheo de cativos, en carriños, e outros caseque gateando por todolos sitios. Absolutamente todalas cuidadoras dos “macacos”, eran de orixe sudamericano, caseque que poderia asegurar que peruanas, e no medio algún que outor avó ou avoa.

A vida estaba estendida por todos os lados, hasta nunha roseira habia dous imponentes capullos. Ësto sen segundas.

Por fin as tantas da noite pude-me xuntar con o Sr. Fernánde Lage Don Heitor, e a súa compañeira Dona Graciela. Foi cousa vista e non vista, había que madrugar o dia seguinte e non se podia facer tertulia.

Na mañanciña do venres, cando entrei de novo en Madrid, tomei a decisión,  irrevocable, de xamais ir a vivir a devandita cidade. A xente estaba toda enfurruñada, andaban correndo coma tolos, a algúns semellaba que a bucina do carriolo quedérasele soldada na man . deronme pena, e so porque non tiña, senon hubera-os convidado a unhas lambetadas.

As doce do día,escomencemos a viaxe de volta a Vigo, coa  idea de chegar a comer o Mesón Jabalí, donde seguramente o excelentísimo señor don Marcelino Paulino nos haberia feito os honores.

Non puido ser ; o pasar por Benavente, un señor desta cidade reborquillouseme diante do meu coche, montado nunha moto.

So me queda dar gracias a Deus, porque non pasou absolutamente nada. Solo un susto.

Polo que me reafirmo na miña idea de non ir a vivir a Capital do Reino. Por certo alí, sintonices a radio donde a sintonices, so se “colle” unha emisora, que din que é dos Bispos, ainda que eu non o creo, pois alí dicen moitas maldades, e non creo, que queiran ir o inferno. Ou ¿Xa non haberá ¿ ¡Vaites, Vaites!

Na proxima seguiremos con cousas de Val dos Marcos.

Posted by Xabrés da Teixeira at 21:15:26 | Permanent Link | Comments (5) |