19/04/2007

UN GATITO INTENTANDO MORDERSE EL RABO

 Comenzó a caminar en la dirección que le llevaría hasta el rio. El perro le seguia, dando señales de vez en cuando de que algun  conejo no estaba lejos, pero al ver que  Isidro no se paraba, abandonaba la busqueda para seguirle.

 Después de caminar durante un buen rato, se encontró conque algien iba abriedo camino delante de él, pués iba dejando sus huellas sobre la nieve. Después de caminar otro buen rato, observó que las pisadas eran de dos persona lo que le confirmó que estaba en el buen camino y que no iba sólo. En las huellas nuevas se veia que habian sido impresas recientemente.

 De pronto se asustó; prestando más atención a las huellas vió que eran identicas, y pensó : O las dos personas llevan el mismo calzado y el mismo perro, o alguien estaba dando vueltas sobre sus mismos pasos. Entonces se acercó a una huella que estaba muy bien marcada y puso su pié al lado, y la sospecha se confirmó, ¡todas la huellas eran de él mismo!.

 Entonces se le vino a la imaginación la forma en que una cria de gato a veces intenta cogerse el rabo, dando vueltas alrededor de si mismo, sin poder alcanzar la puntita de su propio rabo. Le hizo gracia la idea y soltó una carcajada bastante nerviosa. La luz del día empezaba a ser cada vez más mortecina, la niebla más espesa, y el constatar que estaba perdido aparte de no hacerle gracia alguna, sólo consiguió ponerle más nervioso, mejor dicho, ya estaba asustado.

 Le asaltaron un monton de preocupaciones,; no sabía donde estaba. Y si tenia que pasar allí la noche, necesitaba encontrar un lugar donde cobijarse. Otra inquietud era, que si tardaba mucho en llegar a casa, sus hermanos y su padre saldrían a buscarle, pero ¿donde estaba?. ¿Se habria desviado mucho del camino?. Miró al perro e intentando animarse a sí mismo, le dijo : Amigo Sagardúa, ¡parece que estamos perdidos!. El perro lo interpretó a la manera perruna y meneando el rabo todo contento, se levantó de las patas delanteras y se las puso en el pecho, llenandoselo de nieve y apunto estuvo de tirarlo al suelo.

 Pensando que actitud sería mejor tomar, no se dió cuenta de que alguien se le habia acercado, hasta que oyó una voz detrás de él que le decia: ¡Cáspita!: Parece que estás perdido.

 ¡ Nunca creyó que el oir una voz humana fuera tan agradable, ni que se alegraria, mejor dicho, le animaria tanto!

 Aquello era como pasar de tener un gran miedo, a sentir una eufória desaforada-

 Cuando se volvío para ver a aquella persona que habia salido de la nada se llevó la mayor alegria de su vida, y no pudo evitar el abrazarse a él....

 ¡ERA EL HOMBRE DEL CAPOTE REMENDADO!

 continuará.........

Posted by Xabrés da Teixeira at 19:14:24 | Permanent Link | Comments (3) |
Comentarios
1 - La cosa cada vez se pone más misteriosa e interesante...me gusta mucho este cuento por entregas! (Comment this)

Escrito por: Magú at 2007/04/20 - 12:59:00
2 - Ya, el mismo Alejandro Dumas estaría envidioso de esta historia. Pardiez! (Comment this)

Escrito por: Heitor at 2007/04/20 - 14:16:43
3 -
Agradecido pola atención prestada.
Cando os dereitos de autor, sexan gordos, haberá gorda mariscada.
bicos a Magú
bicos a Hector
Bicos a tutom, que diría un Catalán. (Comment this)

Escrito por: xabres da teixeira at 2007/04/20 - 15:12:42
Escribir comentario