31/12/2007

¡¡¡RREEEIISSSS!

UNA DE REYES. (Algo de Antropología)

Por estas fechas, desde tiempos inmemoriales, por las comarcas de As Frieras, O Bolo, y lo que ahora se llama la Alta Sanabria(me gustaría saber por qué se le llama así a los pueblos de habla gallega, pués lindando con León también es alta), había una tradición por éstas fechas de Año Nuevo y Reyes, que prácticamente está en vías de extinción, creo que hay remedos de ella en algunas aldeas, y en otras la trasladaron al verano, época en la que hay gente.

Apoyándome en el libro La Aldea Gallega, escrito como un libro de memorias, y un poco estudiando los hechos asociativos y juridico-consuetudinarios, no hay que olvidar que el autor D. Nicolás Tenorio, era Juez, que ejerció como tal en la primera década de mil novecientos, y que todo lo que relata es verídico, y se entronca muy mucho con los recuerdos que yo tengo de mi infancia y juventud, prácticamente idénticos a los hechos relatados, "mutatis mutandi" cincuenta años más tarde.

Relataré aquello que conozco, de varios pueblos, teniendo presente que habrá ligeras variaciones de unas aldeas a otras. Lo digo por si omito algo, que se pueda dar en otro lugar.

Hecha esta larga introducción , pasare a referir lo que conozco de los Ayuntamientos de Lubián, Hermisende, A Mezquita y Porto.

Una vez pasada la fecha de Año Nuevo, los mozos y los casados en el último año, comenzaban las tareas de preparación de la "Festa dos Reis".

Lo primero que hacían era buscar una casa, adecuada para convivir esos días. Una vez apalabrada con los dueños, tomaban posesión de la misma por el tiempo que durasen "Os Reis". La casa debería tener una amplia "Lareira" y un espacio suficiente para instalar una mesa alargada con escaños a los lados, donde cupiese el mayor número de comensales, treinta mejor que veinte, Aunque lo normal era que la comida se hiciese por turnos.

Segundo paso, contratar dos cocineras, siempre mujeres casadas y con renombrada fama de cocinar bien, a la cuales se le pagaba lo acordado de antemano.

Paso siguiente: contratar "O Gaiteiro", acordando con él lo que iba a cobrar, cantidad que el mismo determinaba, teniendo en cuenta que podía ser requerido en cualquier momento del día o de la noche para "Inchalo fole, e facer soar a punteira e mailo ronco". El Tambor y el Bombo, siempre era tocado por algún mozo, pués casi todos sabían hacerlo.

Tercer paso, proveer de leña suficiente la casa para que las cocineras pudieran hacer su labor y al mismo tiempo tener un sitio donde calentarse, pués en esas fechas, en la zona, la temperatura normalmente oscilaba por la noche, entre –1 y –15º y por el día no se pasaría en el mejor de los casos de siete u ocho grados. Para este menester los mozos se repartían en dos cuadrillas; una que arrancaría "torgos" y otra que cortaría leña de roble. Aquí ya comenzaba la fiesta, pués tanto para un trabajo como para el otro, ya se empezaba a probar el vino, previamente comprado y almacenado en los "Pelexos", de mas o menos una arroba cada uno.

El trabajo de arrancar "os torgos", era francamente duro, pues se trataba de sacar de la tierra la raíz de las urces con un "aixadón", herramienta que ella solita debe pesar entre diez y quince kilogramos, cosa que evidentemente no esta al alcance de cualquier anatomía.

Los de la leña de roble, lo tenían más fácil pues se trataba de buscar un árbol caído durante el año, trocearlo y prepararlo para echar al fuego.

Al día siguiente iban a buscar la leña con dos carros, pero sin vacas ni bueyes, los carros una vez cargados debían ser trasladados a la casa del "Reinado", por los propios mozos. Casi nunca había lesiones.

El día cinco de Enero, por la noche, los mozos acompañados de gaita, bombo y tambor, comenzaban en una punta del pueblo y casa por casa cantando los reyes, a los habitantes de la misma. Cuando ya iban por la mitad del pueblo era cuando, la cosa se animaba bien , pues se llevaban un par de buena botas de vino, para limpian las gargantas, y entonces todo el mundo se sentía un gran cantador y aquella algarabía de grillos era lo mejor de la noche, eso sí escuchado a prudente distancia.

Transcribo aquí un cantar recogido por Nicolás Tenorio, por la zona de Viana de O Bolo.

Entre o boi e a mula

Naceu o rei santo

Con o rigor do friu

Naceu tembrando

Que darles

O neno e a nai

Trouxeron

Onde todos comeron

 

Pouxeron na caldeira

A la parida

Que non tiñan outros panos

Mellore, outros regalos

Que darles

O neno e a nai

Trouxeron

Onde todos comeron.

 

Chourizos e morcillas,

E bons xamons

Sorbos do viño

Se non o teñen branco

Dennolo tinto;

Mais diñeiro

Que ben voo lo vende

O Taberneiro

Que darles

O neno e a nai

Trouxeron

Onde todos comeron

 

Metan a mao o bolso

E faltriqueiras;

Boten as colgaduras

Da chiminea:

Boten os aguinaldos

No fardelo,

E oiran que ben toca

Noso gaiteiro

Que darles

O neno e a nai

Trouxeron

Onde todos comeron.

 

A la mañana siguiente, la propia mañana del día seis, los mozos, acompañados por el gaitero van de casa en casa recogiendo los aguinaldos que suelen ser espléndidos, como las matanzas están aun cerca, recolectan grandes cantidades de carne de cerdo, chorizos, y demás, al mismo tiempo que algún dinero.

En algunas zonas se compraba un ternero, y con la carne del mismo y lo recolectado, la fiesta duraba mientras había comida y bebida.

Todos los día por la tarde baile e invitación a las mozas a merendar. Durante el reinado los mozos tenían prohibido acostarse, por lo menos en sus camas habituales, lo que a veces llevaba a situaciones graciosas, dependiendo del lugar donde alguno escogiera para echar la cabezada.

También el día seis por la tarde, se procedía entre los mozos a elegir un nuevo Rei, y destituir al viejo.

Una vez elegido el nuevo rei, se enjaezaba un caballo y se aparejaba un pollino. El rei viejo comenzaba en una punta del pueblos su recorrido montado en el caballo, hasta encontrarse con el rei nuevo, que venia en sentido contrario. Una vez que se encontraban simulaban una pelea, perdía el "viejo", y cambiaban de montura, yendo el viejo ya a la ordenes del nuevo reí.

La figura de rei duraba todo el año, y era el encargado de preparar las cuestiones relacionadas con la mocedad y las fiestas. Sus decisiones eran inapelables.

En alguna ocasión la fiesta llegó a durar más de una semana. Hay que pensar que, por estas fechas los trabajos de ganadería y agricultura eran mínimos, y se terminaba de salir de la recolección del centeno, hierba, lino y demás productos, y que también se había hecho ya "a sementeira" siguiente.

Terminadas las fiestas, hubo quien estuvo durmiendo durante mas de cuarenta y ocho horas consecutivas.

¿Alguien puede negar, que en la época "castrexa", las cosas no serian muy parecidas?

Posted by Xabrés da Teixeira at 18:35:07 | Permanent Link | Comments (2) |

22/12/2007

NOUTEBOA CON NEVE.

Facía un friu de carallo, outros decian que xa viña feito.

Iban uns cuantos días, que, polo día nevaba, ya, pola noute escampaba. Xa habia medio metro de neve, mais por capas estratificadas: neve, caruoxo, neve, carouxo,neve carou........

Estaban os camiños do millor xeito posible pra camiñar, con zamancos sin ferraduras ou chatolas, para amolecer ben o cú.

Os ciganos portugueses, apañeraos a neve no forno d’arriba, e tiñan pra uns cuantos días.

O "Negrito", nome que usaba o seu pai, e mailo Zebras, nome que usaba o pai deste, xa se xunteran, na fonte do souto, onde despous de esbaragar, pola poza da horta do cura, estuberan intentando, romper o carouxo, da mesma .

O carouxo debia ser demasiado groso, pra rompelo, e enton deixeren-o. Baixeron polo carreirón ate ao camiño do Viñal, hasta a porta da Madalena, que sempre estaba sentada diante do forno. Desta vez diante do forno estaba o seu amigo o Cigano.

  • Corti na cabeza – dixo o cigano, o velos.
  • Corti nos ollos, dixeron eles. E roberon as cabezas uns cos outros.
  • ¿Imos ver se colleron algo as garduñeiras?. Dixo o cigano.
  • Quedan lonxe, e hai muta neve, dixo o "Negrito". Deixamolo pra outro dia, pous o mellor non hai nada.
  • Si nós pudéramos, comer algo de xixa, esta noite!- dixo o cigano.
  • Home ¿por qué non a podeis comer?-dixo o Zebras.
  • ¡Carallo, por que non a temos!.-resposdeu o Cigano.
  • E certo, dixo o "Negrito". Eles non ficeron matanza yademais non estan na sua terra. Xa sabes nestes dias é a festa de navidad, despous ven fin de ano, e os Reis. Nos comemos da matanza, chourizos, alleiras, rexois . Mais éstes non tein nada.

Deron un par de voltas arededor do forno, hasta que o "Negrito· e mailo Zebras, dixeron que era mellor ir a quentar os pés a borralleira, pous coa neve, o carouxo e o friu qe facia tiñanos medio conxelados.

  • Corti....,-dixo o Cigano-se forais descalzos coma min, seguro que non sentiriais nada. Eu no teño friu.
  • Bueno ti non teis friu, porque estás acostumado a andar descalzo e medio desnudo. Mais nos non.

Dixo un deles.

  • ¡Carallo!, e certo, estes non teñen mondongos, nin tanxiquera, unhas alleiras. Eso no é xusto –dixo o Zebras- ¿Qué te parece "Negro", si buscamos por ahí algunha chouriza, ou algo pra que éstes cenen ben esta noite de "noche buena"?.
  • Vale, - dixo – o "Negrito". Mais eu en casa non podo coller nada da matanza pois inda a ficeron onte,

Mais podo coller algo de viño e noces.

  • ¡Veña, vamos a buscar as cousas. Ti non veñas con nós, pous se nos cachan a nos non nos dicen nada, e ti como eres cigano, vais ter problemas.-dixo o Zebras.

Despous de unha hora mais ou menos, volveronse a hachar, debaixo do balcón da tia Enxiñia, lugar de encontro, desde o principio dos tempos, de xuntanzas de rapaces, mozos e homes. A diferenciación deixarémola pra outra ocasión.

Unha vez xuntos fixeron reconto de todo o que levaban, penseron que non estaba mal, o botin; un entrecosto, uns salchichóns, un pigureiro, rexons e un cacho de soá. Seguramente aquello daba para que a familia de o Cigano, cenera ben na noite boa, indaque, os ciganos non eran católicos, e os nosos amigos, seguramente tampouco.

Na noitiña do vintecuatro de Diciembre, o Cigano, deixoule a cada un dos nosos amigos, un monicreque de folla de lata, feito polo seu abó, dediante da porta da cociña, no cimo da escaleira.

Cando quixeron darle as gracias, os Ciganos xa se foran aproveitando unha escampada.

(En memoria dos tres.)

(Este relato, intentei transcribilo do mismo xeito que se fala en Val dos Marcos, atendendo a algún comentario, que di, e con razón, que non debemos esquecer o noso idioma.

Tamen debo decir que, como o que falamos, está mais cerca do galego, que de outro idioma, merece a pena cultivalo, pois é o único con normativa na escrita. Falalo xa é outra cousa).

FELIZZZZZZ NAVIDADDDDDD Y PROSPEEERO ANINOUUUUUUU.

Posted by Xabrés da Teixeira at 19:18:22 | Permanent Link | Comments (2) |

19/12/2007

ELOY Y LA PERLA (iN MEMORIAM)


Yo tenia una perra llamada Perla, de la raza perdiguero de Burgos, una de las razas mas antiguas de la Península Ibérica, y al mismo tiempo unos de los canes mas serios para la caza y de los mejores para guardar la casa, al mismo tiempo son tan fieles al dueño, que no dudan en sacrificarse, si es necesario, por él.

Los perros tienen una aversión grandisima al sonido de los cohetes que se hacen estallar los días de fiesta. Seguramente es un problema del oído, pués ningún perro soporta el zumbido del cohete al subir . La Perla no era una excepción, pués incluso creo que este problema lo tenia acentuado.

Parece ser, que, el día de la Virgen del Rosario, patrona de San Ciprián, la víspera de la fiesta, tal y como es costumbre, se tiraron los cohetes.

Todos los perros salieron corriendo hacia lugares extraños, pero nadie prestó mayor atención a los mismos, de todo el mundo era sabido el resabio de los perros, y su huida se consideraba normal, pués una vez que finalizaba la traca, los animales volvían a la casa.

La cosa es que durante los cuatro o cinco días siguientes, la Perla, no apareció por casa de mis padres. Yo no estaba allí, me lo contó mas tarde mi madre, y después mi AMIGO ELOY, cuando le pregunté por el caso.

Al tardar tanto tiempo en aparecer por casa, mis padres dieron la perra por desaparecida, pués era demasiado tiempo y llegaron a la conclusión que alguna cosa rara le había pasado.

Al sexto día Eloy fue a su finca de Trasil, y cuando volvía para casa, le pareció sentir una especie de lamento en la mina.

La mina es una excavación en la tierra, adentrándose en la montaña hasta una zona donde los antiguos cortaban una corriente de agua subterránea y que en verano y finales del mismo, con una especie de presa se tapona para que acumule agua suficiente para regar los frutos. En la época que nos atañe, el caudal de agua es mínimo y la mina tardaba mas de diez días en llenarse lo suficiente para que resultara eficiente el riego.

Al oír los gemidos, Eloy, se imaginó que era en la tal mina, y se acercó a ver. Entonces se encontró con la perra que desde el fondo le miraba con cara de tristeza y como implorando ayuda, palabras de Eloy.

Entonces mi primo y amigo Eloy, sin pensárselo, se metió dentro de la mina, para sacar la perra, y me contaba, que ésta se quedó totalmente quieta como si fuese consciente del problema que iba a tener Eloy, pués no hay que olvidar que un perdiguero de Burgos pesa entre cincuenta y sesenta kilos.

Una vez que sacó la perra, ésta dio unas cuantas carreras por los prados, y cuando mi primo salió, se acerco a él y comenzó a lamerle de tal manera, que me decía, "me lamió hasta el carné de identidad".

A partir de aquel momento nació una amistad enorme entre los dos y yo estoy convencido, que delante de la perra nadie seria capaz de hacerle daño a ELOY.

Amigo Eloy, muchas gracias en nombre de Perla y mío.

Un recuerdo muy grande.

Posted by Xabrés da Teixeira at 15:12:22 | Permanent Link | Comments (9) |

16/12/2007

A MEIGA BROMISTA

Aquel día el Corresponsal de la Hermandad de Labradores, había terminado más tarde de lo habitual, con sus tareas.

Había llegado a la oficina, que la corresponsalía tenia en Hermisende, antes del medio día, y entre unas cosas y otras, comenzó a oscurecer y él todavía le quedaba una media hora para terminar.

Cuando salió ya era totalmente de noche, y antes de iniciar el camino hacia "O Barrio",decidió entrar en el bar del señor Careta, a tomarse un café. Desde la mañana estaba sin comer nada.

Mientras tomaba un café con leche y un trozo de bizcocho, se entretuvo mirando a los que jugaban una partida de dominó.

Entró en al café Barrabás, el hijo del señor Vicente, como siempre, riéndose a mandíbula batiente.

Acabo de cruzarme con "O Capitán Araña",- dijo – y ¿a que no sabéis lo que le ha pasado?.

Estaba el hombre todo asustado, porque según él al pasar por el puente, se encontró con la Bruja de "A Veiga", que parece le dio un recado para los falangistas, y no sabe a quien decírselo, ja, ja, ja.

¡Coño, que se lo diga al alcalde! ¿no es él el jefe de falange?.

Bueno, ya sabes como es el "Araña", y las malas pulgas que tiene el alcalde. Es capaz de que si le va con esas le rompe la crisma.

Entonces, siguiendo la broma le dijo al Corresponsal : Cuando pases por la Veiga dile a la bruja, que ella misma le dé el recado al alcalde, a ver si le quita el mal humor.

Pepe terminó de tomarse el café, pagó y salió para marcharse a su casa en San Ciprián.

Inició la andadura, alumbrándose con una linterna de pilas.

Cuando llegó al puente, la linterna se apagó. Entonces él cayó en la cuenta de que se le había terminado la pila. Tendría que seguir el camino a oscuras.

A ver si es la bruja la que me gastó la pila, pesó , medio en broma, pero al mismo tiempo notó que los pelos se le erizaban. La boina no se ajustaba bien a la cabeza.

Continuó caminando, y pensando en la cantidad de dichos que circulaban por la zona sobre la famosa bruja, según los cuales la había visto "O ti Alejandr","Unha señorita moi empiringotada, mais tiña patas de cabra" decía.

También la había visto a Dolores "Froles", a la que la bruja había escupido en el rostro. El sastre de Hermisende también había tenido un encontronazo con ella, a raíz del cual había comenzado a cojear.

Iba Pepe con éstos pensamientos, y ya un poco nervioso, cuando pasó por delante de la "Mina da Veiga", donde se decía que la bruja tenia su escondite.

Cuando ya iba a entrar en "O Espadanal", casi iba a tientas pués la noche era negra como la boca de un lobo, el sendero se estrechaba por culpa de unos lindes. Cuando, ya casi había pasado el caño, notó que un mano le arrebató la boina de la cabeza.

Entonces ya no respetó las huertas y corriendo a todo lo que le daban las piernas, destrozando repollos, enterrándose en lodazales, cayendo aquí y levantándose más allá, consiguió cruza "A Faceiriña", hasta las primeras casas. El corazón parecía que lo llevaba en la sienes, y casi no había aire para llenar los pulmones, le temblaban la piernas, y decidió ir directo a su casa procurando no encontrase con nadie, pués prácticamente había perdido el habla.

Consiguió llegar a su casa, su hermana ya estaba en la cama, y decidió irse a casa de su mujer. Esperaba que su cuñado el cura ya no estuviese levantado, para evitar las explicaciones, pués iba de barro hasta las orejas, con los pantalones rotos y la camisa, le sangraban las narices de las caídas, en fin iva hecho un "Hece Homo".

Cuando la mujer lo vió no daba crédito a lo que veía y pensó que lo habían atracado.

Al final, cuando pudo hablar, le contó lo sucedido, y entre los dos rezaron un rosario, pués seguro que eran cosas del "mas allá".

Al día siguiente tenia que volver a Hermisende, eso si a las doce del día, con un sol de justicia. Cuando llegó al lugar donde la bruja le había sacado la boina, quedó muy admirado al ver la gorra colgando enganchada en una "silva", que había sobre el camino.

Posted by Xabrés da Teixeira at 16:13:48 | Permanent Link | Comments (7) |

13/12/2007

TEXTO DIVULGATIVO DOS CORTELLOS DE LOBOS NA BAIXA LIMIA

.

OS FOXOS DO LOBO

PATRIMONIO ETNOGRÁFICO

 

XURÉS-GERES

GALIZA/PORTUGAL

Transcribo:

SITUACION

Marco privilexiado, na raia Seca entre Galiza e Portugal, abranguindo as terras galegas do Val do Limia e as portuguesas de Miño e Tras-os-Montes. Os foxos concentranse nas serras que forman o Parque Internacional Geres-Xurés e arrededores, sendo a maior concentración de foxos do lobo do mundo. A desbordante riqueza etnografica e historica destas serras ven dada pola intensa humanización que sufriu desde a Prehistoria, onde os galaicos cultivaron a terra, recolectaron os froitos do bosque, cazaron e prazticaron unha extensiva gandeiria de montaña.

Os foxos da zona galega do parque non son os mellor conservados, ogallá que este triptico sexa o 1º paso para unha futura posta en valor e aproveitamento turístico dos mesmos, como reflexo da arquitectura monumental e inxenio medievais.

Para visitar as mellores mostras do fenomeno foxo en Portugal , cunha conservación espectacular,dirixidevos ao concello de Montalegre e visitade os foxos de Avelar, Parada de Fafiao, nun fermoso percorrido polo val do rio Cávado.

HISTORIA

Os antecedentes dos foxos atopamolos na prehistória, cando os cazadores abrian buracos no chan disimulados con polas e xestas para atrapar as presas. Estas técnicas perfeccionanse, e cara o século X aparecen referencias textuais de grandes foxos do lobo espallados polas serras. Monumentais obras nas que participa toda a aldea empapada de un elevado espirito comunitario.

A Batida do Lobo: Do mesmo xeito que para a construcción e mantemento do foxo; na batida corrida ou montaria medieval do lobo, participaba toda a aldea. Un representante de cada casa,obrigatoriamente tiña que participar na batida, dirixida polo Monteiro Maior, nomeado polo Señor das terras, e frecuentemente encabezada por clérigos. No despregue final, participan cabaleirias, cans e os veciños e veciñas provistos de latas, caldeiros, cornos e outros aparellos barullentos. Batendo o mato con aixadas e gadañas ata facer sair ás alimañas, con moito ruido e berros ian encamiñando a presa cara o foxo, onde agardaba varios homes por riba dos muros. Abatido o lobo, armábase unha gran parafernalia de trasladoque remataba nunha festa con gaitas, baile e comida. O animal expuñase varios días na aira da aldea e ás veces mesmo se lle facia un xuizo.

Fenómeno Lobo; O lobo, converteuse desde o Neolitico, no maximo competidor da especie humana e polo tanto no seu maior inimigo; asi se perseguiu, humillou, maltratou sen ningún tipo de clemencia. Séculos enteiros de lendas, contos, persecucións, morte e veleno, contemplan a unha das criaturas mais miticas da historia da humanidad.

Antes do cristianismo, o lobo tivo a categoria de Deus en moitas culturas europeas, e na Galiza venerouse á Reiña Lupa. Na Idade Media, o lobo, adquiriu condicións máxicas e sobrenaturais, e asociouse ao demo e a bruxeria, todo alimentado pola presenza dun ser maléfico e ruin chamado Lobishome, que incrementou a sua demonización. Hoxe as poboacions lobunas retroceden, pero ainda seguen provocando certo arrepio nos corpos dos campesiños da Galiza rural.

OS FOXOS

Son os vestixios arqueo-etnográficos que as sociedades rurais agro-pastorís idearon para cazar lobos. Parece producirse a partir do ano 900 a eclosión aequitectónica do fenomeno, como reflicten os documentos dos mosteiros. Os principais tipos de foxo son: simple, de cabrita e de converxencia. O 1º é o mais universal e antigo, consiste nun buraco no chan disimulado con polas e xestas. Os outros dous, mais inxeniosos, son exclusivos do Noroeste Peninsular, non aparecendo referencias orais nin escritas deles en ningunha outra rexión do mundo.

Foxo de Converxemcia: Está formado por longos muros de pedra irregular disposta linealmente en seco. As paredes, que abranguen as dúas vertentes dunha vagoada, vanse estreitando regularmente ladeira a baixo, tipo funil, para rematar nun pasadizo estreito que desemboca nunha construcción circular de reducido diametro (4 m.) e fondo variabel cunha pequena porta para retirar á victima. A lonxitude das paredes, varia desde 200 m. Até máis de 1000. O máis grande do mundo coñecido atópase na Serra do Soajo (Arcos de Valdevez-Portugal), e mide máis de dous kilómetros. Äs veces, na entrada dos foxos aparecen pequenos muros circulares, chamados esperas, onde se agochaban os cazadores.

Foxo Circular ou de Cabritilla: Construcción circular pétrea, de aparello irregular, coroada con lousas planas sobresaindo cara ao interior, chamadas capeas. A altura das paredes sobrepasa os dous metros e o diametro dos foxos oscila entre 30 e 60 metros. No interior colocábase unha cabra como reclamo para o lobo, que atraido polos berros caia na trampa. A mañá era axusticiado polos veciños da aldea máis cercana.

.

Texto : David Pérez López

Edita: Asocioación Cultural Carballos da Sementeira



Posted by Xabrés da Teixeira at 19:41:00 | Permanent Link | Comments (4) |

10/12/2007

GRAN CACERIA EN VAL DOS MARCOS

Este fin de semana, acompañado por mi hermano César, fuimos a visitar las "patirrojas" de Val do Marcos.

Hemos tomado la decisión entre los dos de constituirnos, en una especie de geriátrico ambulante, tal era la sensación que teníamos y dábamos al caminar por aquellos montes de avezados contrabandistas en tiempos pasados.

César con sus problemas de columna y yo con la rodilla derecha a punto de separarse del muslo, éramos la viva imagen del quiero y no puedo.

El sábado tal como se presentaban las cosas, casi estuvimos a punto de quedarnos al calorcillo de la lumbre, hacerle los honores a una botellita de un Godello, pero al fin pudo mas la afición que la sensatez.

Decidimos salir para la zona menos difícil, a ver si había suerte. Pero , cosas de la vida, algún otro cazador pensó lo mismo. Después supimos que estaban casi en la misma situación de semi-invalidez que nosotros.

Como no era cosa de hacer una batida entre tanta gente, nos repartimos los caminos. Unos irían por al camino de Rechouso y otros iríamos por el de O Carruceiro.

Nosotros iniciamos el recorrido, saliéndonos del camino, no más de cuatro o cinco metros, y eso solo si había poco monte.

Al llegar al la parte baja de "a caboca da Cabeza das Fontes", a un metro del camino, la "canaria" se puso de muestra, indicándonos que allí había algo. Bueno, pensamos, vamos a tener suerte con las perdices. Las podremos cazar sin salir del camino.

Nos preparamos para atenderlas debidamente, incitamos a la perra para que las levantase, y......., zas, cual no sería nuestra sorpresa al ver salir delante de nosotros y de la canaria un hermoso ejemplar de corza.

Como todo el mundo imaginará, después de disquisiciones, el bicho se marchó todo contento.

Seguimos nuestra andadura por el camino que nos llevó a "Os Rebouzos D’Amiñeira, donde podríamos ver algún lepórido, pero en vano.

En la Amiñeira, justo en el camino que pasa por debajo del Penedo Mourón, decidimos comernos el bocadillo que llevamos. Por cierto al lado había un manzano cargadito de manzanas que todavía estaba en comer.

Cuando terminamos, subimos por lo prados de Amiñeira arriba, hasta Os Millais, donde existe la fuente con el caudal de agua más grande de todo el tereno, y siempre constante, tanto en invierno como en verano, lo mismo que su temperatura.

Pasó por encima de nosotros un bando de torcaces, pero a velocidad de reactores, y casi a la misma altura.

Pasamos a Cabeza das Fontes, con el mismo resultado que hasta ahora, de allí a "A Quinta", Caboca da Colmea, Xan Macia, Cadavais, Camiño Novo y Meson de Marcelino, donde ya estaban otros perdurables como nosotros, con idéntico resultado.

En definitiva, mas dolores de la articulaciones, mas cansancio, y sobretodo una sensación de que una etapa, o bien está a punto de cerrarse, o ya se ha cerrado.

Cosas veredes.

El año que viene mas.

Posted by Xabrés da Teixeira at 13:18:29 | Permanent Link | Comments (7) |

01/12/2007

DEDICADO A MI HERMANO CÉSAR


Como parece que mi hermano César, está un poco celosillo por que todavía no he comentado alguna de sus "trasnadas", y para que el mundo cibernético no se quede sin sus andanzas, por que haberlas "haylas"transcribo la primera.

Ayer hablaba con él a través del teléfono, y le mencioné, una de las aventuras habidas en Barcelona, durante nuestro periplo por Barcino Nova, y valga la redundancia,  me dijo que no se me ocurriese, dándome a entender que él podría sacar trapos sucios míos, del mismo calibre. Así que un poco acongojado, desisto de la idea por el momento, sólo por el momento. César, que quede constancia de "aquello" sólo queda pospuesto.

Bueno como de lo que se trata es de contar alguna "falcatruada", vamos a referir una, bastante inocente y sobre todo tierna. Espero que no empalagosa.

Yo tendría unos ocho años, mas o menos,

Doña Dolores nos mandó a un pequeño recado a la "Porteliña", probablemente a buscar alguna cebolla o algo así.

Bien, fuimos los dos, por a aira Das Pirlas, bajando por Aira da Filomena y la del Cura, para continuar por la parte de atrás de la "pallarega de Os Mikaelos", pasando por "O Xogo dos paús", hasta nuestro destino en la "Porteliña".

Para situar bien al personal moderno, diremos que el lugar es el mismo que este verano ha sido usado como campamento de ilustres personajes.

Una vez que recogimos lo que teníamos que recoger iniciamos el camino de regreso a casa, volviendo por "O Xogo dos Paús", pero esta vez subiendo por a "canadicha", que hay entre la era de los Marcelinos y el lugar dónde ponía el "Palleiro" o "TI" Dario.

Justo al final de la susodicha cañada, en el camino que va hacia la Augüeira, pasa el caño de agua que viene de la Aillande, y que riega los huertos de A Faceiriña, Outeiro, Ascoira, y otros.

Aquel día traía una buena cantidad de agua, y cuando llegamos, yo iba delante y salté para cruzar el mini-regato. Cuando había pasado miré para tras y me di cuenta de que César, no podía pasar él sólo sin mojarse.

Entonces di la vuelta y montándolo "a las cabaliñas" cruzamos el agua, y ya puestos lo subí un rato sobre mis hombros. Entonces, César se abrazó a mi cabeza, acariciándomela me dijo:

  • Cando eu sea gande e tu pequeño, voute levar as cabaliñas.

Querido César, como ya eres grande, y yo dentro de poco ya seré cien veces niño, vas a tener un problema : Vas a tener que llevarme cien veces. Esperemos que no sea cuando vayamos de caza.

Habrá más.



Posted by Xabrés da Teixeira at 20:32:36 | Permanent Link | Comments (8) |