Wednesday, May 28, 2008

COSAS MIAS

 

COMERCIO TOELOGICO

 

 Hoy me ha dado por pensar sobre las relaciones humanas con Dios, sobre todo las de los adeptos a la iglesia católica, apostólica y romana.

 Cuando menos, me ha dado trabajo al caletre durante unas cuantas horas. Mas si cabe al  ver como los dirigentes eclesiásticos españoles están en una nueva cruzada contra los impíos, que no les hacen caso, pero apoquinan dineros vía estatal.

 Parece que la iglesia, en lugar de enseñar o predicar, sobre UN SER SUPERIOR no humano y fuera del alcance total del intelecto de los pobres mortales, se ha inventado la forma de hacer negocios con EL, inventó una moneda y se ha nombrado a si misma intermediaria exclusiva.

 Ha transmitido la idea de que para obtener favores divinos, hay que rezar o bien comprar los servicios de sus trabajadores, para que lo hagan por nosotros. A cambio conseguiremos, si somos merecedores de ello, los favores que pidamos, y una reserva en el Cielo

 He ahí la moneda.

 Con EL, todo hay que hacerlo según los cánones eclesiásticos, y obligatoriamente siempre con la iglesia como intermediaria, sin tal requisito  no hay redención posible. Esta es la forma de mercantilización con EL, con la consabida cláusula de no retorno y reclamación, si después de pagar, no llegas al Cielo, es por culpa tuya, y por lo tanto no tienes derecho a lo pagado o donado.

 (Las fincas que la iglesia posee en la mayoría de los pueblos, son fruto de donaciones, con la condición de que se digan cada X tiempo una misa, un rosario o cualquier otra formula. Normalmente si una de las partes no cumple lo pactado se rompe el contrato y el que cobra debe devolver lo cobrado, ¿Se hace?).

 La cosa  es que cuando sucede algo no deseado, y por el que el fiel creyente, ha pagado, o hecho lo que la iglesia prescribe, a esta nadie le echa la culpa, ni a sus ministros, pués normalmente se le echa directamente a DIOS.Con lo que los señores clérigos se lavan las manos, aunque ellos digan que eso es cosa de Pilatos.

 Yo puedo ilustrar este razonamiento, con una tragedia ocurrida en mi familia hace más de dos décadas.

 En un desgraciado accidente, murió un hermano mío.

 Después del mal trago de la despedida de un ser querido, queda todo el mundo lleno de pavor, durante unos días.

 En una reunión familiar, en la que todos estábamos todavía, un poco “zumbados”, la madre de mi hermano Xeria, nos espetó:

 ¡Yo no quiero volver a saber nada de DIOS.Después de rezarle todos los días para que no os pase nada, va y me hace esto!!.

 Nadie se atrevió a rebatir el comentario.

Posted by xabresdateixeira@mundo-r.com at 15:36:51 | Permalink | Comments (4)

Saturday, May 24, 2008

HOMES LOUCOS POR VAL DOS MARCOS

 

 UN HOME LOUCO, COLLENDO TRUTAS NA VEIGUIÑA.

 Algunhas veces, calquera de nos, sen querer, pode ser a orixe dunha lenda, ou de algo semellante. So hai que deixalo correr, e atizar un pouco os tizóns ó lume, e ¡xa esta!, se non se para. Se deixamos correr Radio-Macuto, xa está a leria servida.

 Cando eu tiña dezaseis anos, por encargo da Maestra de Hermisende, e por que me pagaba, sustituía, abrindole a escola, durante un mes mais ou menos, pois ela tiña que preparar unhas oposicións ou algo semellante.

 Daquela en Hermisende, habia dúas escolas; unha para rapaces e outra para as rapazas. Esta foi na que tentei transmitir algún pequeno coñecemento, cousa que de aquela, ainda me faltaba a min. Coido que ainda hoxe.Cando digo coñecemento, quero decir seso.

 Por certo alí, naquela escola, diante da casa do “panadero”, coñecín unha das intelixencias mais abertas que vin endexamais. So necesitaba un chisquiño de apoio para, practicamente ser o que quixera, non recordo o seu nome, so o alcume do seu pai e non o vou referir eiqui, por respeto. Non sei que foi dela, se sigue en Hermisende ou non. De todolos xeitos ahora xa terá cerca de os sesenta  anos.

 O asunto é, que, como tiña que abrir a escola pola mañá e pola tarde, no entremedias so tiña dúas horas, non me daba moito tempo para ir a comer a Capital de Val dos Marcos, e quedaba a comer no Bar Botones.

 Dábame tempo para comer e xogar a partida con algún veciño, até a hora de voltar a escola.

 Aquel día era luns, seguin a rutina de cada día, e chegada a hora de comer, fun o Botones a zampar o meu par de hovos estrelados, cunha boa codia e un groliño de viño, e café, que invariablemente era a comida de cada día.

 Cando estaba comendo, xa había unha partida de tute, tres ou catro miroís aredor da mesa, que estaban facendo unha serie comentarios sobre un home louco que aparecera pola zona.

 O parecer xa fora albiscado dúas ou tres veces. Resultaba que o interfecto que andaba solto por alí, adoitaba de facelo esporrancho.

 Entón pregunteile  o que daba a nova, e comentoume, que o día de antes, estaba o seu fillo e outro rapaz, cos rixelos, por enriba de o Muiño do Medo, que o parecer xa non da tal, e que no areal do Muiño da Veiguiña, había un home louco, que pescaba totalmente espido, e que debía de querer queimar o muiño, pois del saia unha fumareira, coma se estivese a arder.

 Parece que o “cabrón” do louco tiña sorte, pois sen se mover do areal sacou tres trutas, que pousou no chan.

 Os rapaces colleron medo, e co magote da res lisqueron para a casa a media tarde. O peor do asunto era que non querian voltar cos rixelos pois colleran moito medo.

 Xa se sabe os loucos en pelotas, soen ser moi perigosos. Zampan-os nenos.

 Cando voltaba, a noitiña, para Sancibrao, recordei a miña pescata do dia de antes, cando nos prados de Casares chapucei no Tuela, calzado e vestido, tendo que facer lume no Muiño para secar a roupa, e para fecer tempo sain coa cana o areal a pescar. Nunca vos fiedes dun tocón de amieiro seco.

 Por certo aquel día non se dou mal, a pesar de que na Ladeira hasta cerca do camiño habia uns poucos centímetros de neve.

 

Posted by xabresdateixeira@mundo-r.com at 16:15:16 | Permalink | Comments (3)

Tuesday, May 20, 2008

DE NOITE TODOLOS GATOS SON NEGROS

Mes de Nadal. Noite pechada. Desde o Esterqueiro, hasta a casa dos do “ti” Constantino, habia un bulleiro, que, caseque daba polos xeonllos.

Naquela noite a lúa, fórase a armar manxoeiras para o Prado Grande Bueno a lúa non o sei, mais algún que eu coñezo, sí fora.

Normalmete despois de deitar os devanditos aparellos, nos redeiros habituais, algúnha vez darei conta de cómo se fan, donde, e como se arman ambalas dúas cousas, adoitaba un voltar o pobo, e darse a ver polo café do Caxera, para que os gardacivís, non desconfiaran nada.

Era como cando ibas a usma dos coellos, ou a Moimenta a buscar café. Ibas por riba e voltabas por baixo ou o revés. Cos Carabineros nunca se sabía. Habia un que era de Lapelandia, guardia quero decir, que él sempre nos daba un consello ; nunca vos fiedes de un guardia , pois o que ten un amigo guardia é coma o que ten un duro falso.

Voltando a noite da que estamos a leriar, estivemos no café. A tropa nova sempre xogábamos contra os vellos, pois habia moitas posibilidades de gañarles con cartas, ou sé se descudaban facerle algunha trampiña, pois os pobres xa non vian, ou facian que non vian.

Pagar un café, era cousa dura, e o doble de dura se tiñas que pagar dous. Era polo tanto convinte, artellar o asunto para que pagueran os vellos. Eles eran os donos dos cartos. Eu mesmo presenciei nunha partida de brisca na que alguén non botou o as de trunfo, porque o ameaceron con comerlo co tres.

Hai que decir que un café, custaba unha peseta, mais tamen un paquete de Celtas, custaba tres e media. Polo tanto dous café eran dous tercios do precio do tabaco, e a cousa non deixaba lugar as dúbidas.

Os guardias tamen baixaban a xogar a partida, se podíamos facíamos igual que cos vellos, e eso de que te viran evitaba acusacións de furtivismo o día seguinte, se localizaban a manxoeiras.

Daquela habia un cabo bastante rabudo, no asunto de meterse co personal. Era amigo de meterse en cousas tan estrañas, como ver si alguen levaba pico na vara d’aguillada, se os carros tiñan unha especie de matricula imposta por non sei quén. E tamén de pedir que le asinaran a papeleta de servicio no propio café, na que ia escrito que a estabas firmando e Lagoas, ou Rechouso. Ahora que o penso nunca oí que foran a Rebordelo ou as Pombeiras. Debia ser que por alí non habia raia.

Cando se acaberon as partidas, o persoal, escomenzou a liscar, cada un para a súa casa, e os tres ou catro penitentes da barriada darriba, saimos do café para facer a última parada diante da casa do Dario, a escoitar Radio Andorra e as sús dedicatórias.

Sairon diante de nos os guardas, entre eles ia o devandito cabo. Como quedou referido a noite era, daquelas noites en que para camiñar, tiñas que guiarte mirando para arriba, e polo sonido das zocas ou zamancos.

Cuando os guardas chegaron a porta do Adolfo, tamén conocido como “La Gran Siete”,baixaba correndo a todo correr, cunha pequena linterna na man, e fungando como se fose un camión, un rapaz das Carballas, de nome J.L., solo podo dar as iniciais pois daquela era menor de edad e non quero líos.

Xusto no rouso, fixo sonar a bucina, mais xa foi tarde. Embestiu contra o cabo, que sin remedio, emboldregouse desde as cellas hasta os pés, nun bulleiro de mais de quince centimetros.

O guardia que ia con él tentou darle unha patada o do camión, mais entre a oscuridade, e a rapidez de J.L., o único que conseguiu foi dala o aire, e caer él tamen.

O camión, xa fungaba, e pitaba debaixo da Fonte Pateira.

Os gardas tenteron, o dia seguinte, porle nome o atropelacabos, mais non foi posible, como dixo alguén; de noite todolos gatos son negros.

Posted by xabresdateixeira@mundo-r.com at 20:09:54 | Permalink | Comments (4)

Monday, May 19, 2008

NON SE PODE UN FIAR DOS VELLO

 

 A PEDRA DE AFIAR OS PUNTEIROS

 

-         ¿A dónde vais, menina?-preguntou a velliña avoa, a rapaza de uns nove ou dez anos, que cargada cunha cesta de bimio, camiñaba pola rúa que percorria a aldea de arriba abaixo.-        

 

-         Vou onde o “ti” Manolo, pola pedra de afiar os punteiros- contestou a rapaza.

 Transcurrida unha media hora, voltou a subir, pobo arriba, a rapaza, con unha pedra de dimensións medianas, envolta nun cacho de farrapa e que a menina, toda orgullosa enseñou, o “ti” Pepe, decindole. – O “ti” Manolo dixo que non estaba seguro de si sería esta-  pousando a cesta cun resoplido de cansancio, os pés do carpinteiro

Pois esta non é, trabucouse o Manolo- rosmou o Pepe- volve alí e dile que é a de grao miudo. Ah, e devolvele ésta.

 Volta a empezar a peregrinaxe da rapaza, pobo abaixo cargada coa pedra de grao gordo.

 A ver se desta vez Manolo non se trabuca pensaba a rapaza, pois ainda que a pedra no era moi grande, a asa da cesta xa empezaba a facerle ronchas no brazo.

  - Xa me parecia a min, que o carpinteiro queria estoutra- dixo o Manolo- Mais non sei se poderas con ela. Se veis que non podes, deixa que la levo eu despois.

  - Non, non, si que podo-dixo a mociña, toda fachendosa- eu xa teño bastante forza.

 Como a nova pedra era mor que a primeira, a rapaza tiña que descansar, despois de camiñar seis ou sete pasos.

 Cuando estaba descansando, pasou polo camiño, outra moza, esta de quince ou dezaseis anos, que le preguntou a primeira. -¿Qué levas na cesta, que parece que pesa?.

-         Unha pedra para afiar os punteiros, para o “ti” Pepe- dixo a menina.

 Enton a inquiridora mirou na cesta e o ver a pedra decatouse de que le estaban a gastar unha broma a mais pequena.

 Dixole, mira, non le fagas caso, pois estan rindose de ti. Ese “ti” Pepe é algo trasno. Unha vez que meu hirman me trouxo un paxariño do monte, dixome que para que non estrañera na gaiola, tiña que darlo a besar  o gato, cousa que o gato fixo con tanto entusiasmo que o zampou con plumas e todo.

 

Posted by xabresdateixeira@mundo-r.com at 16:35:55 | Permalink | Comments (3)

Saturday, May 17, 2008

NO DIA DAS XENTES GALEGAS E DAS LETRAS

 BON ANIVERSARIO, FORA DE TEMPO.-

 

 Seguindo a miña costume inveterada, de facer as cousas cando me peta, e de non respetar os dogmas dos grandes e pequenos armacens, hoxe quero dende este espazo do ciberespacio do mundo mundial, dedicarlle-lo a miña dona Angela, que xa leva moitos anos aturándome.

 Son mais de trinta anos e tamen uns pocos meses e días.

 Coñecimonos, alá polo ano 1976, un dia, no que creo que se celebra a festa de San Antón, eche esta unha festa bonita, pois en moitos lugares engalananse os burros, ainda que nese día eu non estaba enfeitado.

 Foi na Coruña, unha noite, que previo un pequeno accidente na saída hacia Santiago, fixo que, ó final, eu e un amigo acabáramos tentando “ligar”, por Santa Crsitina, que algún coruñes nos dixera que era bon sitio para elo.

 Nun lugar onde habia música, e bastante balbordo, decidimos que alí tiña que ser un bo sitio, e sin pensalo mais, entrémos a ver que pasaba.

 Pois pasou que de un xeito, nada caballeroso, e bastante mal educado, eu fixenlle unha pregunta irreproducilble a unha moza, que se enfadou, e a súa colega preguntoule que fora, o cal eu respostei pedindole que bailara conmigo. E ahí empezou todo.Casémonos no fin de ese ano, nunha aldea de Lugo, chamada Ourol, perto de Viveiro; a merenda post.boda, caseque se convertiu nun mitin, pois ian e ser as primeiras eleccións democráticas, e xa caseque ninguen se acordaba de que fóra a unha boda.

 Por certo cando decimos liscar do Serra, acerqueime a caixa para pagar o convite e non mo quixeron cobrar, pois o parecer xa estaba pagado. Gracias Pepe.

 Dende aquela até hoxe, paseron moitas cousas, tivemos un fillo que xa é enxeñeiro, morreu o padriño da boda nun desgraciado accidente, morreron os pais de Angela, morreron os meus, morreu unha chea de amigos e parentes.

 Chegou a democracia a este pais, creo que xa se pode decir que está implantada,  e ben entorgada, e chegounos ós dous, a Agela e a min a hora da xubilación. Espero que a cousa faga honor a berba e que téñamos un bo “jubileo”(Senso, júbilo).

 Esto foi caseque todo, ate ahora.

 Oxe quérole adicar estas berbas a miña dona, e fóra da miña costume, pois nunca fun amigo das zalameas, decirlle que moitas gracias por aturarme, gracias por todo este tempo, e que espero que nos aturemos xubileamente, un bon feixe de anos.

 Biquiños.

 

 

Posted by xabresdateixeira@mundo-r.com at 14:10:54 | Permalink | Comments (9)

Thursday, May 15, 2008

CUIDADO CON LOS JUEGOS DE IMAGINACIÓN

AD KALENDAS GRAECAS.-

 

 Quiero narrar aquí, algo que un día me contó alguien, de cuyo alguien me he olvidado, y algo que alguien debería olvidar.

 

 Erase un alguien, que tenia otra residencia, distinta de la habitual.

 Pasaba la mayor parte de su tiempo en su residencia habitual, acompañado de su familia, que consistía, en su esposa un hijo y una hija, y los respectivos cónyuges de estos últimos.

 Tenía por hábito, desde siempre, desplazarse una vez al mes a la residencia no habitual, acompañado bien de su esposa, bien de alguno de sus hijos. Siempre, parte de la familia quedaba en el lugar de residencia fija.

 No era por casualidad, ni porque estuviese programado así, era simplemente, porque en la segunda residencia, no cabían todos, sobre todo a las horas de dormir.Para comer siempre se pueden hacer turnos, para dormir fastidia bastante el cambio de imaginaria..

 La distancia entre una y otra residencia era considerable. Aproximadamente, unas setenta leguas.

 El desplazamiento era por una carretera, no excesivamente buena, algo estrecha y con un piso que no ofrecía demasiadas garantías a los conductores después de un par de horas de conducción.

 Alguien, era siempre el conductor, pués, como él decía, era muy mal copiloto. Prefería cansarse, no se sabe muy bien porqué, si por miedo o desconfianza en los demás.

 En la ocasión que nos ocupa, habían decidido ir a pasar una semana a la segunda residencia. Se desplazaron los cinco, su señora, su hija, el marido de la misma y una pequeñaja de un par de años.

 Todas las noches al irse a la cama, después de leer cinco minutos, para quedarse dormido con el libro encima de las narices, se despertaba, y en el silencio de la noche le daba por pensar, con los ojos cerrados, y completamente quieto, si estaba en la primera residencia o en la segunda.

 Se imaginaba que estaba en aquella que no estaba, y a veces conseguía un efecto tan real, que ante el miedo a que su pensamiento se convirtiese en realidad, abría los ojos, se movía en la cama, hasta oír la voz de su compañera, preguntándole si le pasaba algo.

 Al cerciorarse de que estaba en el mismo lugar donde se había acostado, contestaba que estaba bien, que simplemente quería cambiar de postura.

 Aquella noche, con el mismo juego, no intentó moverse, ni abrió los ojos, simplemente se dejó llevar por su imaginación, y se quedó dormido.

 Soñó que viajaba, hacia otro continente, en el que jamás había estado. No sabia muy bien como, pero se encontró en un lugar, desconocido, con gente desconocida, que le trataron muy bien, todo eran formas y maneras nuevas, pero que todos intentaban ser agradables y hacerle su estancia feliz.

 La casa donde vivía, estaba sobre un grande río de aguas cristalinas, y que se movían debajo de la misma de una manera impresionantemente rápida, pero al mismo tiempo dejando ver con claridad y  placidez, el fondo y los seres que allí había.

 Todo era demasiado bonito, demasiado plácido. Se sentía el centro de atención de todo lo que le rodeaba, y llegó a pensar que estaba soñando.

 Efectivamente así era, estaba soñando, y de súbito despertó, con una necesidad fisiológica imperativa.

 Se levantó, para acercarse al lugar donde debería estar el cuarto de aseo, pero aquí fue la sorpresa. Las puertas habían cambiado de lugar, mejor dicho, no habia puertas. Era de noche, estaba oscuro, pero él no necesitabla luz. Volvió a la cama, pero ésta no existía.

 La habitación se había convertido en algo muy pequeño y al mismo tiempo enorme.

Se apoderó el miedo de él, y se puso a llorar. Había perdido todo aquello que quería: Mujer, hijos y nietos. Y lo peor, estaba totalmente perdido, totalmente solo, y al mismo tiempo con la sensación de estar rodeado de amigos, pero invisibles.

 Trató de serenarse, cerró los ojos, inspiró de forma profunda varias veces y de pronto se acordó de que su madre en alguna ocasión le había dicho, que a veces una oración solucionaba todo.

 No se acordaba de ninguna, tal vez nunca había usado ninguna, y con la misma determinación del principio, se encomendó a aquello, que podría ser el Origen de Todo.

 Se excusó por no saber que decir, y de nuevo se encontró en su cama de la segunda residencia.

 Cuando despertó, a la mañana siguiente, todo el mundo en la casa le recriminó, que se hubiese ausentado dos día consecutivos, sin decir adonde iba y por qué.

 No intentó justificarse, pues sabía que era imposible y que nadie le creería. De pronto su nieta, abrazándose a su cuello, le dijo: YO SÉ DONDE HAS ESTADO, ABUELITO es nuestro secreto.

Posted by xabresdateixeira@mundo-r.com at 15:47:34 | Permalink | Comments (8)

Wednesday, May 14, 2008

COUSAS DA ALTA XEABRA (SANABRIA)

. FUXIDOS DO TREN

 As voltas coas hitórias de Val dos Marcos,  acercamonos tamen ás de a Xeabra, pois ó fin de contas todos “semos” xabreses. Ainda que algúns pensamos que tanto poderiamos ser mirandeses, galegos ou trasmontanos, no senso mais lato dos termos.

 A introdución, un chisco enguedellada, ven a conto por que me queria referir o tramo do camiño de ferro entre A Puebla e a Gudiña. Sobre todo o túnel que pasa pordebaixo de a Portela do Padornelo, é a época da posguerra, que foi cando se acabou.

 Para poñervos en antecentes, direivos que, na vella carreterra 555, entre Requeixo e O Padornelo habia un poblado que se chamaba o Campamento. Este poblado na páctica era un verdadeiro campo de concentración.

 Neste Campamento, o rexime franquista, concentrera unha serie de xente que xunto cos das aldeas dos alrededores traballaban no famoso túnel.

 Neste campamento habia un destacamento de Carabineros, xa caseque transformados en Gardas Civís, que eran os que mantiñan o orden e vixiaban  os “presos” que alí traballaban.

 Estamos a falar dos anos cuarenta e cincuenta do século pasado.

 O personal que estaba na via tiña, entre a xente do rexime, mala sona, pois eran moitos deles xente que durante a preguerra e na mesma, organiceran algunha que outra algarada co fin de defender os seus dereitos laborais, e sempre eran acalados “manu militari”.

 Tiñan unha eiva mais; non ian a misa.

 Nin que decir ten que todo aquel que na posguerra, traballaba e residia no Campamento, era considerado como un “roxo” peligroso para as autoridades locais, ainda que moitos dos represores, despois do fin da dictadura, se reconvertiran en verdadeiros “demócratas de toda a vida”.

 Eu conocin u xefe da falange, que no ano 1977 na festa de Castrelos, tomando unha cervexa en casa da Carolina, textualmente dixo: Nos, os que sempre fumos socialistas..

 Bueno o que ibamos, cuando daquela algún dos traballadores do túnel grande, outra maneira de chamalo, tiña algún problema, a única cousa que le quedaba era liscar dali. A partir deste momento convertiase nun proscrito de “facto”, e era él mesmo o que tiña que demostrar a súa inocencia co problema añadido que ninguen le axudaba, e as autoridades moito menos. De feito eran os seus peores enimigos.

 Con esa situación é co medo que tiña caseque todo o mundo, a maneira que se buscaban moitos dos traballadores era tirarse o monte, no senso mais literal da frase, e vivir fuxidos.

 Simples traballadores con moito medo, de golpe e porrazo convertidos en “maquis”, por obra e gracia do rexime.

 Andaban polo tanto, polos lombeiros e serras da Segundera e estribacións uns poucos “fuxidos”, que era como os lugareños os denominaban.

 Xente que pasaba fame, andaba mal vestida e de cando en vez baixaba as aldeas co ánimo de atopar a alguen que les dera algo de comer, e que non os denunciara. Tiñan que ser moi cautos e prudentes pois nunca sabian se a persona coa que se atopaban era de fiar ou non.

 Nunha ocasión un hirmao meu, César, estando coas vacas en Rebordelo, estaba coas vacas do “ti” Dario, atopouse con un destes fuxidos, que se acercou él. Despois de falar un pouquiño preguntoule se tiña merenda, pois él, dixole, levaba moitos días sen comer e tiña moita fame.

 A pinta de home, mal vestido, con guedellas hasta os hombros, e seguramente con cara de moita fame e medo, meteule tamen o medo no corpo a meu hirman, que le contestou que non tiña merenda.

 O home marchouse sen comer nada, e o meu hirman voltou coa merenda para a casa, enteiriña. Medo cada ún colle o que seguramente non quere. MALDITA GUERRA.

Posted by xabresdateixeira@mundo-r.com at 14:13:25 | Permalink | Comments (4)

Tuesday, May 13, 2008

ADEUS CEFERINO.

MORREU O ULTIMO XEMELGO.-

 Acabo de enterarme, lendo a Opinión dixital de Zamora, do pasamento do amigo Ceferino.

 Parece que a súa morte foi similar a do seu xemelgo, Agustín, tamen con un sobrepeso, que o raro foi ue non fallecera antes.

 Leo cousas no periodico, cuando menos algo estrañas, pois non creo que sea demasiada noticia, que morra un home que levaba na cama xa un tempo considerable. Estou de acordo coas persoas do lugar que din que Deus lle fixo un favor.

 Eu recordo os dous hirmáns con un certo cariño de veciño, pois eran afables, amenos, e grandes amigos de botar un bo trago, cada vez que fixera falta.

 Creo que Ceferino viviu como, mais ou menos, queria. So lamento que no puidera atoparse nunca con Paula Vazquez, da que, unha vez me dixo, que era a muller mais guapa que el vira.

 Espero que ahora él e o seu irmán Agustín, xa non teñan necesidade de averigüar, que sexo teñen os curas, ou algunha outra escatolixia relacionada tamen cos cregos.

 Amigos XEMELGOS, espero que o novo estado o que ingresesteis, como mínimo, non sexa peor que o que deixesteis.

 Un recordo agarimoso.

Posted by xabresdateixeira@mundo-r.com at 14:15:36 | Permalink | No Comments »

Sunday, May 11, 2008

REBOLO RESTRE

PASEANDO POR…

 A veces, uno tiene “morriña”, y hoy es un dia como otro cualquiera para sufrirla.

 Siempre que me sucede, me calzo las botas, cojo el zurrón con una “codia” de pan de centeno, que es mejor para estos casos, una bota de vino, previo paso por la bodega, cuchillo de monte y un buen garrote de roble “restre”, para apoyarme en él, y que me sirva al mismo tiempo de “tirateimas”. Como los llevo en la imaginación me pesan muy poco.

 Hoy, después de pensarlo un poco, decidí dirigirme hacia a Burgoza, que está entre Belois y Aillande, un soberbio paraje, casi enterrado en el regato que vierte aguas de Valdecabritos al rio Tuela.

 Es una zona que me gusta mucho, pués hay una excelnte “carballeira”, tanto en la Burgoza como en el Navallo, en lo que antaño fueran prados de pasto y hierba.

 Si uno va en verano, a la orilla del regato disfruta de un agradable frescor mezclado con olor a hierba, rio y monte.

 Con un poco de suerte se llega a avistar algún corzo despistado, o algún “Porco montés”. La última vez que he estado allí, tuve, muy cerca de mi, a tres rayones, que no rebasarián mucho el mes de vida. Justo hasta que su madre se dio cuenta de mi presencia momento que aprovechó para darles un gruñido y desaparecer.

 Una de las cosas que me ha llamado la atención, en las pasadas visitas, ha sido la cantidad de ardillas que pululan por los robles. Creo que pueden llegar desde el regato sin bajar al suelo, casi hasta Rebordelo dada la cantidad de “quercus,quercus.

Son unos roedores muy curiosos, estos “esquios” una vez que pierden el miedo a las visitas. Cuando ven que no te interesas demasiado por ellos, se portan de forma bastante amigable, digamos que se dejan observar bien.

 Hay una gama bastante variada de aves, desde perdices, pasando por palomas torcaces, mirlos, “pigarros”, y los más pequeños hasta el “carrixo”, pájaro por el que tengo una especial predilección. Tal vez es por la forma que tiene de construir su nido, al igual que el de las golondrinas y lo “aviones”, son una verdadera obra de arquitectura.

 Por cierto, en el regato, conseguí coger una trucha, justo debajo de la presa de los de Acancela, de unos treita y tantos centimetros, que previamente limpia de tripas y relleno en su lugar de un torzo de jamón (siempre con un poco de tocino), y asada encima de “unha louxa de pita”, consiguió hacerme pensar en, que, seguramente habría muy poca gente en el mundo, que se pudiera permitir el lujo del que yo disfrutaba en aquel momento.

 “Xa foi a morriña pro carallo, ahora teño fame”

   Abrazos, desocupados lectores.

 

Posted by xabresdateixeira@mundo-r.com at 21:23:28 | Permalink | Comments (9)

Saturday, May 10, 2008

SUCEDIÓ ¿O NO?

APOCALIPSIS EN VAL DOS MARCOS

 

La hora era indefinida. La luz diurna era mortecina, si cualquiera hubiese puesto en duda si era de día, o de noche con luna llena, habría puesto en un brete a quien tuviera que decidir, sobre una cosa o la otra.

 Estábamos todos, debajo de la parra, que por un lado se apoyaba en el cementerio, que estaba alrededor de la iglesia, y que la gente llamaba”sagrado”, y por el otro sobre unos postes que casi llegaban al castaño, en el que se solía reunir el concejo.

 Tanto el día como las caras de los presentes, tenían un halo extraño, como si se presagiase algún extraño sortilegio.

 Lo que estaba claro era que el día no iba a ser normal, mejor dicho, no era normal, nada. Incluso el rostro de las personas que me rodeaban era cambiante. A veces no podía reconocer a nadie, salvo por los atuendos que todo el mundo llevaba, harto raros también, pero cada quien llevaba uno que le diferenciaba de los demás.

 De súbito, por la parte de poniente, un  ruido estruendoso nos alteró a todos. Salimos de debajo de la parra mirando hacia arriba, y entre las nubes semirasgadas, vimos aparecer unos avoines en formación, eran cazas, que precedían a otros más grandes, y que parecía que se iban a enterrar en la parte mas baja de la zona. El estruendo se trasladó al fondo de la ciudad, la que unos segundos antes solo parecía un pequeño pueblo.

 Paro el sonido de aquellos motores, que estaban a punto de dejarnos con los tímpanos destrozados, cuando de la parte baja del pueblo, la ciudad se había convertido de nuevo en pueblo, apareció desplazándose sobre el castaño donde se reunía el concejo, un extraño aparato.

 Era cilíndrico, con aleta caudal, flexible, pués esquivaba retorciéndose los obstáculos que se le atravesaban. Se desplazaba igual que una serpiente sobre el agua, pero siempre inclinado hacia arriba, pero sin alejarse del suelo.

 Se apoderó el terror de nosotros, pues parecía que nos iba a aplastar, y los avines que al principio nos habían sobrevolado, estaban alejados de aquella cosa.

 Cuando llegó a la altura de los castaños de la parte de arriba de la iglesia, aparecieron por el mismo camino que el extraño aparato había seguido, unos raros objetos también desplazándose, sin ruido ni esfuerzo aparente, haciendo giros imposibles, pues parecía que las leyes de la gravedad y de la dinámica no tenían que ver nada con ellos.

 Estos aparatos, al llegar a la altura de la iglesia, se introdujeron dentro de la misma por la parte sur, atravesando las paredes sin tirarlas y saliendo por la parte norte, por el tejado. El único rastro que dejaron fue una especie de quemadura, tanto por donde entraron como por donde salieron.

 Al terminar se acercaron al primer aparato, dentro del cual se introdujeron, de la misma forma que en la iglesia. A continuación desaparecieron.

 Nosotros presos de terror, volvimos a mirarnos unos a otros, y nos acercamos a la puerta del “sagrado” pués alguien nos estaba haciendo señales de que miráramos para la parte interior del mismo.

 Había sucedido algo muy extraño; Las plantas de flores que rodeaban las sepulturas habían crecido de forma descomunal, aquellos tallos de margaritas, ahora tenían mas de dos metros, y todas estaban inclinadas unas sobre otras formando círculos.

 Al fijarme un poco más sobre el resto del “sagrado”, descubrí mujeres arrodilladas, alrededor de las sepulturas sosteniendo todas algo en sus regazos. Cuando me acerqué descubrí que estaban abrazando a gente, familiares, que llevaban tiempo enterrados.

Ahora estaban vivos, pero no podían moverse, y la mirada la tenía pérdida, aunque sonreían de forma estúpida.

 Cuando comencé a conocer a algunos, de repente desperté. Todo había sido un sueño, aunque durante varios días mi realidad se mezclaba con el sueño, y ya no sabía muy bien discernir entre un estado y el otro.

 Pasó un tiempo y al final me encontré rodeado de todos aquellos que habían estado conmigo. Ahora no tenían rostro definido, aunque todos llevábamos la misma ropa.

 Pantalones blancos, y una chaqueta blanca con los brazos cruzados delante del pecho, que tenían una particularidad: estaba cosido uno al otro y al pecho.

 Al final desperté de verdad.

Posted by xabresdateixeira@mundo-r.com at 22:09:18 | Permalink | Comments (2)