|
FORA EN MOURO MORTO
Falábase que, pola zona aquela , se vían cousas estranas. Había quen dicía que vira un home de pel cobriza, outro dicía que ollara un animal que os antergos chamaban cebros, a tamén se dicía que so era en noites de lúa chea.
Xa se sabe que os cazadores de porcos monteses tenden a esaxerar as cousas. Ainda que eu creo que, ir o fondo de a Illande, no inverno, unha noite con lúa chea, seguramente con unha xeada das da época da glaciación impuña o seu.
Impuña porque o frío e a lúa chea fan ver cousas que non son, enriba se para que o frío non te renda levas uns grolos de augardente, a cousa colle caracteres épicos.
Aquel día en casa do Caxera, falouse do tema, e un veciño de Sancibrao, asegurou que aquela tarde, cando fora a escorrexer a caldeira da Illande, cando xa estaba caseque nos prados de Rebordelo, xusto enfronte do Navallo, asegurou que él vira un cabalo con un corno na testa.
A persoa que o dicía era unha persoa seria e digna de todo crédito.
Había que averiguar que raio pasaba naquel lugar, foi o que pensemos, M., eu e o noso amigo J.
No día seguinte había lúa chea, o tempo, cun anticiclón sobre a península, centrado mais ben no NE, prometía unha noite, que, nin pintada para unha aventura no cimo dos prados de Belois, fondo do Navallo e fondo da Illande que era onde se daban os avistamentos.
Pola tarde preparemos unha merenda cena para levar. Cenariamos no lugar sinalado polos que viran as diferentes cousas, e fariamos “guardia” durante toda a noite. Prohibido levar calquera clase de liquido que tivera alcohol, non fora que nos torcera os feitos, se era que sucedían.
O único que levemos foron armas de fogo, tales como unha “Luger Parabellum”, un revólver do cuarenta e cinco e unha formidable catana das de cortar a cana de azúcar en Cuba, amén de unha escopeta con cartuchos de postas.
Cheguemos a Burgoza, cando o sol xa solo se vía no alto do Monte Muga, busquemos un lugar onde puideramos ver ben a zona, e que o mesmo tempo fora agarimoso para pasar a noite. Decidimos que o mellor lugar era no medio dos prados do Navallo, debaixo de un fermoso carballo. O lado había unha fonte, e na poza estaban as sinales de que os porcos monteses debían ir a reborquillarse no bulleiro da mesma, para coidar e ter limpa a pel.
Unha vez que comemos o que levabamos, e se fixo de noite pechada, esperemos a que a lúa se levantara o suficiente para poder ver a carballeira da beira do regueiro de Belois, e os seus aredores.
As dez da noite a lúa collera altura, era tan grande como a roda dun carro, e a boa fé, que alumeaba todo o avesedo de maneira que se vían as pedras mais pequenas da Ladeira.
O amigo M., pronto se quedou durmido, J., é mais eu estivemos de cháchara hasta a unha do novo día. Alí non pasou nada, nese tempo. Decidimos apostarnos en lugares distintos, por se era cousa de que pasara algo e non nos deramos conta. Avisamos a M., que ficou alí mesmo, e J., mais eu pasemos: J., o fondo do prado do Adolfo da Illande e eu a punta do prado do Dario da Burgoza. Ël levaba o revolver e eu aquela marabilla de pistola semiautomática de fabricación alemana, usada na última guerra mundial.
Arredor das dúas da noite, hora oficial, e as doce solares, eu desde o meu observatorio pareceume ver un home que cruzaba o regueiro cara a carballeira. Era un home grande con un chapeu de ala bastante grande tamén, e co que parecía un mostacho revirado acía arriba. Estaba a uns douscentos metros de onde eu estaba apostado, en nun momento determinado pareceume que ollaba para min con cara de coña.
O cruzar no regueiro perdino de vista e non volvin a velo. A lúa xa ía camiño de Montouto, e decidín volver o que consideraramos como zona de reunión. Poríase escuro e era mellor xuntarnos antes de que ocorrera, para pasar o resto da noite.
Cando cheguei, xa estaba alí J., que polo que vi estaba lixeiramente alporizado, o mesmo que M.
J., vira o mesmo que eu, e M., non vira nada, mais escoitara uns laios que, según él primeiro atribuíra o cárabo, mais que se le semellaban moito a voz de unha muller.
Quedou a cousa así, e nos xa non eramos capaces de pechar os ollos, calquera ruído xa nos puña en tensión, e agarrabamos os trebellos de guerra, coma se deles dependera a nosa integridade física.
A fonte tiñámola cerca, a uns trinta metros. De súpeto escoitouse unha especie de funguido e un forte chapoteo que nos puxo os pelos de punta. Agarremos as armas, e coas costas contra o carballo que no cobixaba non parabamos de tentar ver o nos arrededor, a lúa xa case no alumeaba, pois xa estabamos nas sombras. Perdemos unha ocasión que nin pintada para darlle matarile a un porco bravo, que despois de rebozarse na charca, o tentar liscar de novo case nos atropela, sen que nos reacionaramos.
Decidimos volver para o pobo, pois alí xa non estabamos moi contentos.
O pasar o regueiro desde o Navallo acía a Burgoza, de pronto escoitemos os tres uns fortes lamentos, parecía unha muller pedindo socorro, cunha voz moi feble, e que despois de varias veces acabou esmorecendo. Tentemos localizar a quen profería aqueles lamentos, orientandonos por onde créiamos que saíra a voz, mais todo foi en vano. Non atopemos a naide, despois de dar un montón de voltas pola carballeira.Na parte baixa do regueiro, por entre os carballos vimos unha luz que saia de unha fogueira fómonos acercando con moito xeito, e coas armas empuñadas pois aquilo non era normal, despois de sentir os laios. Cando cheguemos, había un home sentado a carón do lume. Era un home moi maior, e aparentemente casque non nos vía, eu estou case seguro de que non. Estaba chorando dun xeito tal, que parecía que era o único que sabia facer. Preguntemosle por que se atopaba naquel estado, e solo nos dixo que a súa filla I., fora asasinada por R. Tentemos levalo con nos, mais él negouse dicindo que por el non nos preocuparamos, que se marchaba para a súa casa, pois xa levaba demasiado tempo fora dela. Ergueuse e collendo un caxato grande que levaba marchou cara Mouro Morto.
Cando o vello, trespuña no fondo de Belois, pareceunos ver de novo o home do chapeu de ala grande, cerca do Navallo.
Nos fomos o camiño que desde a Burgoza nos levaba o pobo, e cando chegamos a Cova de Frade, atopemos a case todo o pobo, que ía a buscarnos. Según nos dixeron xa pasaran tres días desde que foramos a buscar unha explicación o que algunha xente vira.
Aquelo foi bastante comentado pola zona, mais nos os tres non atopabamos explicación a o que para nos foi unha noite, e para os do pobo tres días. Os tres estabamos de acordo no que viramos, e non criamos que soñaramos. Era imposible estar durmidos tres días, os tres a vez.
Pasado un tempo, na feira da Mezquita, desde a parte de abaixo vin no cimo do Toural a aquel home que pasara diante de nos aquela noite.Cando me acerquei a él vi que levaba o mesmo chapeu, e un capote remendado sobre os ombros.
Sen necesidade de preguntarlle, casque por telepatía, contoume a historia das leiras de Mouro Morto, onde o parecer un sanguinario home que daquela era o dono das terras da zona, violara e asasinara a unha moza chamada I., filla de un Druída. Aquelo fora facía xa casque dous mil anos, e que o asasino era un tal R.
O ver a miña cara de estrañeza, pois eu cría haber visto e falado co pai de I., pois él mesmo nolo dixera. Entonces díxome o home subíndose o coche mixto:
¿Oíches falar dos buratos de gusano?.
|
