31/07/2008

FOGUETES NA CABEZA DAS FONTES

DENDE EIQUÍ, E CON CARIÑO, DEDIDACADO A UN FEIXE DE MORTOS

  E  A SEITURA

Os mortos prefrió non moméalos, supoño que todos serán identificados, e se no é así noutra hora daremos o listado.

Non seí canto tempo xa terá pasado, ainda que me cheira que moito, pois debía ser das primeiras veces que eu ia a seitura.

Según decian os “vellos”, eu non segaba mal, é o parecer ataba bastante ben, ainda que creo que os mollos que facia pesaban demasiado.(Creo que as veces desfacianse).

Daquela fóramos a seitura pras nosas veciñas as “vichas”. Espero que meu amigo Loro e súas irmás e irman non tomen a mal que as nomeé así, pois en definitiva era así como eran conocidas.

Como decia, fumos a seitura para a Cabeza das Fontes. Por certo por alí andaba o Cigano e gran segador do cual xa falou del por eiqui, loro.

A mañá transcurriu normalmente, segouse o previsto, e chegou a hora da comida.

Chegou a Felicidad coa pitanza, e arremolinémonos todos arredor da manta coa comidad e bebida, no mismo cimo dos prados da Cabeza das Fontes, a sombra dos carballos que creo que inda andan por alí, é un decir porque as raices non os deixan.

Comeuse, bebeuse viño fresco previamente refrescado na fonte que hai na poza, e uns tragos de auga supoño que alguen os tomou tamen.

Unha vez acabada a pitanza, o personal botou a “siesta”, na bancia da caldeira, mellor dito ó lado (joder, as veces meter verbas con calzador custa traballo), os homes a un lado e as mulleres a outro.

Aparte dos seitureiros portugueses, tamén estaban por alí : o Pepe a Dolores e eu, o Manolo e a Cecilia, creo que tamén andaba por alí o Elias, se non foi así que se borre, o Modesto como é natural, é un criado que tiñan chamado Çe, e que era mais conocido como o Çe da Moca.

O asunto foi, que de a banda dos homes saiu un soberano trono, caseque como un barreno.

O peido foi soberano.

As mulleres alporiceronse chamando porcos os homes, é a tia Josefa soltou: ¡Descansado le debeu quedar o cú, mirei para alí e non se buliu nadie!.

Entonces a Felicidad dixo : non sei se non sería o Pepe.

¡Ca!, dixo a Dolores. Eu a merda do Pepe conzoa ben

A risotada foi francamente escarallante, mais da zona dos homes, no houbo nin un lixeiro funguido nin movimento.

Coido que o único vivo daquela, e que estivera alí, son eu.

Un recordo forte para todos.

Posted by Xabrés da Teixeira at 18:03:18 | Permanent Link | Comments (3) |

29/07/2008

INSULTOS CARIÑOSOS


¡¡AH!, PUTOS!

Chegueran os tempos das vacaciois. Había que ganar uns perros, pra poder manter o vicio do tabaco.

A cousa era bastante sinxela. Fumábamos o que podíamos. Conozo a quen fumaba folllas de patata, incluido eu, follas de silva, e caseque calquer cousa que fixese fumo, ainda que fosen carozos. O importante era meter algo para dentro dos pulmons, pous así engañabase ás veceS, o estómago. Hai que decir que a fame, caseque solo estaba nos nosos pais. ¡Non quero arrendarles a ganancia!.

Aquel dia, tocou ir a facer travesas a Mallada. O Pepe era un grande experto en cuestionss de madeira, é había que aproveitalo.

Previa consulta conmigo, pra axudar ó vello, contratou co Maragato facer travesas pra via do tren.

Pagaban-nos cinco duros por travesa feita, das pequenas, e seis polas grandes.

Os xornais daquela andaban polas cincuenta pesetas día. Nos, facendo travesas, conseguiamos un “xorne” diario de vinte duros por barba.

Tal como andaban as cousas, o asunto non estaba mal, e para min muto menos, pois aquelo de cortar carballos, limpalos e escuadralos para despous serralos, era algo bonito, sobre todo porque o carpinteiro preparaba moi ben as ferramentas. Él era da opinión de que, éra a ferramenta a que tiña que tirar de un, e non o revés.

Ibamos pola mañá, cortabamos os carballos escollidos, limpábamolos e transformábamolos en travesas. Fúmabamos os nosos cigarros feitos con tabaco de cuarterón, bebiamos a bota de viño, botábamos a siesta reglamentaria, e pola tardiña volvíamos pra a casa, e a esperar o dia seguinte.

Naquel día, non recordo ó porquei, comimos na casa.

Cuando acabemos de comer, saimos cara a Mallada, que era donde estábamos traballando.

Collimos o carreirón da fonte do Souto, que acurtaba o camiño, pois íbamos polas sombras dos castañeiros a sair os prados de Cadavais.

O chegar a fonte, como inda non botéramos o cigarro, eu sauquei o meu paquete de Celtas cortos, deille un cigarro a meu pai, collí outro pra min e botemosle lume.Na primeira bocanada escoitemos detrás de nos a voz de a Dolores, miña mai, que textualmente nos berraba:

¡Ah, Putos!

Eu encaxei a cabeza caseque por baixo dos hombros, o Pepe fezo o mismo, clavémos a mirada no chao, aceleremos o paso, e hasta o rouso do Camiño Novo non vlvimos a chupar do cigarro.

Hai que decir, que non houbo comentarios, en realidad hasta chegar a Mallada, non dixemos nin pío.

Na casa pola noite, naide se acordou do suceso. Foi comentado uns cuantos anos mais tarde.

 Este comentário, tentei de escribilo tal cual falábamos No Castro de Trasil, en Val dos Marcos.

Posted by Xabrés da Teixeira at 16:43:10 | Permanent Link | Comments (4) |

24/07/2008

FURTIVISMO ECOLÓXICO


 

VOUME DE VACACIONS-

(QUERO SEGUIR SENDO FURTIVO)

 

 Na semana vindeira, cando xa o mes de Santamariña esté encetado, irémonos a folgar á zona de Val dos Marcos, Parque de Montecinho, Serra do Invernadeiro, Parque de Calabor é a Alta Xeabra metida na Baixa Cabreira, donde, como cando éramos libres cazadores furtivos, voltaremos a practicar o noso deporte favorito: O FURTIVISMO ECOLÓXICO.

 Tentarei de explicarme. Cando practicábamos estas bonitas ARTES, de caza e pesca, éramolos mais ecolóxicos, na zona de Val dos Marcos, pois daquela, ainda a verba ECOLOXIA, non existía. Poderiamos chamarle “a única maneira” de comer carne que non fora xixa de porco.

 Os coellos collíanse a man, cando as nevadas eran gordas e os coitadiños estaban obligados a sair dos tocos para comer, sen decatarse que poderian ser comidos.

 As perdices agarrábanse nos hichós, trampa que se les puña por lanfronas e querer comer  o centeo dos labregos. E decir que querian comer e as veces eran comidas.

 As trutas collíanse a man, cousa que solo se podia facer no mes de Agosto, pois mollar a colla noutros meses era caseque quedar sen atributos reproductores.

 Tamén se collían polo nadal, coas famosas manxoeiras, mais solo cando o inverno era amoroso, e non le petaba encher o rio e ripar cos redeiros. ¡Cantas manxoeiras arrastreron as encheas!.

 Xabarins de aquela non había. ¡Que ben irian para quitar algunhas fames!.

 Os corzos eran cousas do mes de febreiro, e solo na Baliñas. Caseque non pagaba a pena ir a buscalas. Daban moito traballo, senon que le pregunten o Teófilo cando marchou detrás de unha, pro outro lado da caboca dos Zreixais, e cando voltou, se non fora por seu hirman Céfiro ó Manolo e mais eu, atopariase soliño no medio das Baliñas e deixado a súa sorte,a solidariedadenon era frecuente. De caza as corzas sairamos trece cazadores naqula mañá.

 Bueno sen mais caralladas, neste vran quero dedicarme ó furtivismo, e vou explicar como e donde, por se le interesa a alguén.

 Irei a cabar tocos nos que se esconden as lebres, as perdices a os pombos. Pois o meu amigo Silverio, unha vez que cabou un toco, sacou del tres perdices, dúas lebres e tres pombos. Sei donde era o toco e voltarei a cabar nel.

 As trutas collereinas a facha, e tamen con cocada.

 O punto de partida e de retorno será na canteria dos Garridos. Digo esto por si os defensores da cuestión ecolóxica, queren facer acto de presencia.

 O que non digo é o día nin a hora, mais como por alí andarei, a quen le interese pode preguntarme. Algunha contestación recibirá.

 ¡A que será ecoloxica, a cousa!

  Para despedida, dous ditos portugueses:

¡ PARA TRÁS MIJA A BURRA!                  

¡ HAJA SAÚDE E COZA O FORNO!

 

Posted by Xabrés da Teixeira at 16:40:50 | Permanent Link | Comments (4) |

22/07/2008

...... O HOME DO CAPOTE REMENDADO- CASUALIDADES

VIAXE O MONTE.-

Xuntáronse as dúa familias na aldea, naquel fin de semana do mes de Maio.

 Decidirase facer a excursión naquel fin de semana aproveitando unha ponte no traballo habitual de cada un, o coincidir que o martes seguinte era dia non laboral, é polo tanto poderiase facer aquela excursión a Trevinca, para localizar unha nova ruta pedestre, para ver a posibilidade de pola en valor.

 A idea era ver si se localizaba unha ruta cunha certa dificultade, entre Porto e o lago de Sanabria, para xente con folgos para percorrela.

 Escolleuse Abril, porque os días son dos que mais horas de luz teñen, nesa época a temperatura soe ser agradable e se non habia ningún atranco poderiase facer o percorrido en once ou doce horas, con boa luz do dia.

 Eso sí, para facer o recorriod con luz diurna, haberia que madrugar.

 Planificouse deixar un coche en Ribadelago, aquela aldeiña arrasada pola auga do rio Tera, por mor de unha preseira de Moncabril mal feita por aforrar costes alá a principios do ano 1959. Aquela aldea e a maioria dos seus veciños foron arrastrados o fondo do lago de Sanabria de maneira inmesiricorde, a facerle compañía a famosa aldea de Villaverde, que fora asulagada por unha maldición.

 Outro coche deixariase en Porto, desde donde irian camiño do lago os seus ocupantes, e desde Ribadelago outros farian o mesmo coa idea de atoparse no alto das serras, e desde ali voltar a calquera dos coches para volver a aldea.

 Levaban todos os camiños ben estudiados, señalados en bos mapas, e en cada grupo un experto nas serras e montes da Segundeira.

 ENCONTRO INESPERADO.-

 As oito da maña, o grupo de Porto, composto de tres persoas, mailo experto da zona, escomenceron a andaina subido cara o Xistral.

 O kilometro e medio mais ou menos, xa escomenceron a columbrar corzos, que caaseque non se asustaban deles, pois cando fuxian non o facian con demasiado afan, daba a impresión que o único que facian era dar unha volta para coa idea de volver o mesmo lugar.

 Habia gran cantidad de fauna, aparte dos corzos, garduñas, gatos monteses,raposas, teixugos e algún mais. Nun intre determinado, unha lebre caseque tira co amigo Xusto o levantarsle literalmente debaixo dos pés, enseñando o seu rabo blanquiño desapereceu.

 Chegaron ás primeiras malladas, sobre as nove despois de chegar a unha cota de mil trescentos metros. Para chegar a cima tiñan que subir a unha cota por enriba dos mil setecentos metros.

 Aredor das doce, estaban nas estribación do Moncalvo, cuando entre uns penedos, albisqueron unha figura humana, e o experto no monte dixo

-         Seguro que a outra pandilla xa chegou, e queren fecernos unas bromas.

-         Ë igual, -dixo Xusto,- a ver si chegamos alá e algún trae auga fresca.

 Seguiron camiñando cara o Moncalvo.

 Cuando chegueron o rochedo da parte do poniente do punto mais alto daquela zona, desde o que se via o nacimento dos rios Tuela por un lado o Bibei polo outro, e casi albiscando o nascente do Tera, aquel que revntou a preseira de Moncabril. Xa se sabe que as augas son indomables, mais a avaricia dos homes e das empresas que eles crean, as veces pensan que as poden domeñar como ocorriu no 1959 coas daquel rio por mor amontoar uns poucos cartos, non tiveron reparos en facela mal, coas consecuencias de caseque todo o pueblo afogado, cousa da que ninguén se arrepentiu.

 As autoridades imperantes no momento, aproveiteron a ocasión para facer unha desfeita mais, levantando unha aldea nova a  beira do lago, con casas como as que facian os sindicatos verticais, e olvidandose de que os sobrevivintes, antes do desastre vivian da ganderia e dunha pequena agricultura de subsistencia.

 O chegaren, o rochedo atoperonse cun home, semiestarricado entre dúas pedras, que mesmo semellaba que estaba entalado entre elas. No bulia. Penseron que estaba morto.

 Olleron uns pros outros sen saber que facer, cando, cunha vociña apenas audible, o home dixo

-         ¡Por favor, axuda, para morrer de xeito menos doloroso!

 Correron hacia él, coa idea de axudalo, mais volveu a falar dicindo

-         Tendes que tentar separar a pedra da  miña direita, que foi a que me entalou.

-         A ver, hai que facer unha panca para movela – dixo Xusto –

-         Vou mirar naqueles rebolos, se hai un que poda escochar. –dixo o experto no monte.

-         Beba un puco de auga desta, dixo Miguel, acercandole unha cantimplora.

 Nesto voltou o experto cun pau que mesmo parecia medio carballo. Aquel home tiña unha forza moi grande polo visto, o conseguir esgazar aquel cacho de casi viga.

 Separaron o penedo e libereron o corpo do vello, mais aquello tiña ruin pinta, pois, desde a cintura hasta os xeonllos so habia un monton de carne machacada, ensangrentada e que o separar a pedra escomenzou a sair mais sangue.

 AUXILIO O MORIBUNDO.-

O ver o cariz daquela enorme desfeita, e un moito asustados, despous de tentar conter a sangue daquel corpo que pouco a pouco ia deixando escapar a vida que tiña dentro, decidiron tentar de buscar axuda o mais rápido posible.

 Decidiron que quedaria co ferido o mais vello, e os outros dous, un iria a tentar atoparse o mais axiña posible cos que viñan desde o lago e que levaban un móvil polo que podian chamar a algunha patrulla da Guardia Civil.

 O experto na serra decidiron que fose hacia as pistas do Auguallal, a ver si localizaba algun todo terreno de alguen, polas pistas dos modernos “molinos de viento”.

 Miguel tentaba por todolos medios o seu alcance, naquela situación, para que aquel home sufrira o menos posible.

 Sempre levaba consigo un par de aspirinas, por si se sentia demasiado cansado. Doule unha con un sorbo de auga, ainda que sabia que poderia complicarle a hemorraxia, pero seguramente a dor era a cousa peor dequel home, pois sangue, en vista da que habia soltado, no le debia quedar moita. Outra cousa que estaba moi clara, era que o mais probable non poideran levalo con vida a donde o puderan axudar.

 Acercouse o ferido e preguntoule, se podia axudalo dalgún xeito. Este contestoule con un sorriso, que non se preocupara por él, pois xa estaba o fin do seu camiño, tal como estaba previsto, ainda que nunca pensera que ia ser tan dolorosa a partida. Apenas era capaz de que as verbas se le escoitasen pois a súa debilidade era tal, que articular calquer sonido costaballe unha enormidad.

 Con voz apenas audible e entrecortada, mais cun sorrso nos beizos, o ferido dixole o seu acompañante

-         Teño que pedirle un pequeño favor.

-         Diga o que desexa- dixo Miguel acercando a súa orella os beizos do malferido para escoitalo mellor.

-         Busque no meu macuto, un pequeño libriño que hay no fondo.

 Miguel fixo o que le decia, e no fondo do macuto debaixo dun cacho de pan e unha lata de conservas, atopou un libriño de, apenas seis centímetros de longo por catro de ancho cunhas pechaduras metálicas que facian que no se poidese abrir.

 O titulo do libriño era : ARXINAS.

 

 

Posted by Xabrés da Teixeira at 22:50:48 | Permanent Link | Comments (2) |

21/07/2008

¿VEREMOLO AVE DENDE AS BALÑAS?

MEDIO SIGLO UN AÑO Y VEINTIÚN DÍAS DESPUÉS.

 

Hace exactamente el tiempo que refiere el título de este pequeño atícelo, que un señor, al que en aquel tiempo el personal le llamaba “el excelentísimo generalísimo don Francisco Franco Bahamonde, jefe del estado español por la gracia de Dios”. Como el nombre era muy largo y difícil de recordar, había mucha gente que le llamaba el marido de Carmen collares. Como decía, ayer día veintiuno de julio del dos mil ocho era el día de volver a la estación de tren de Lubián, a reivindicar, de la mano del BNG de Galicia acompañando a su secretario general don Anxo Quintana.

 Nosotros nos habíamos desplazado el día antes desde Vigo al Castro de Trasil capital del Val dos Marcos, con la sana intención de ir hasta Lubián.

 Una vez allí, el propio día del evento, decidimos que era mucho más urgente y productivo, limpiar de hierbas y regar los árboles de A Porteliña que desplazarse “A Fonte Arbela”, sobretodo pensando en los treinta y tantos grados de calor con que el amigo Lorenzo nos obsequiaba.

 Tengo que agradecerle a mi amiga Celia y su señor marido Céfiro, el haber engendrado a Carlos, que se desplazó a “terra dos lobos” y aceptó hacer de reportero sin sueldo, tanto gráfico como de redacción.

 Yo le había trasladado el encargo de que le hiciese unas fotos a Felipe Lubián Lubián, departiendo con Anxo Quintana, cosa que se cumplió.

 Desde aquí ahora y todas las veces que haga falta, tengo que darle las gracias al alcalde de Lubián don Felipe, todo lo que está haciendo por la Alta Sanabria, localizándola en su ayuntamiento por que en definitiva, aunque ahora sea una zona casi despoblada, por lo menos se conoce. Ha hecho él más por la zona que todas las autóritax de la provincia, Comunidad Autónoma y el resto del estado juntas.

 Al mirar las fotos que nos trajo don Carlos, me he dado cuenta del deterioro del la estacón del tren en la que tantas y tantas veces esperaba la llegada de aquel tren-correo denominado Orense-Puebla.

 Otro de los recuerdos fue el de aquel día que también habíamos sido convocados a la susodicha estacón, por el jefe local de falange, transportándonos en su camión “O Maragato”.

 Se trataba de celebrar, de aquella, la inauguración del tramo del ferrocarril Puebla de Sanabria- Orense, por el personaje mencionado al principio, el cual después de obligarnos a ir a la estación, con nuestros cabellos aplastados por la brillantina, los uniformes de gala de los falangistas y las corbatas de la fuerzas vivas del momento, no se dignó ni asomar su bigotillo en alguna de las ventanillas del tren. Es más hubo algún mal intencionado que dijo que la máquina de carbón que arrastraba el tren, al pasar por allí había acelerado. El miedo es libre.

 Esperamos que el tan traído y llevado AVE, no tarde tanto tiempo en pasar por encima del Tuela, aunque no sea nada mas que para verlo pasar des As Baliñas, y que alguna vez pare delante de Silverio, para que el maquinista le pida prestada su famosa navaja.

 Un recuerdo para todos los CARRILANOS, muertos en su construcción y sobre todo para dos amigos que pasaron la mitad de su vida en el túnel del Padornelo: Vidal y su padre Emilio.

 

 

 

Posted by Xabrés da Teixeira at 18:13:15 | Permanent Link | Comments (2) |

19/07/2008

LA GRN BRUJA

 SU DESTINO: ¡BRUJA!

 

 Estaba sentada en la parte de atrás del escaño que rodeaba la cocina. El fuego sobre el suelo de la cabaña estaba medio apagado y, la pobre vieja comenzaba a tener frío. El mantón que tenia no la preservaba del mismo, lo único que hacía era pesarle, pero no arropaba.

 Decidió salir a buscar un poco de leña para mantener el fuego. Se acercó a los castaños que rodeaban la aldea en busca de alguna rama caída, pués no tenía fuerza suficiente para cortar leña y tampoco a quien encargarle que le llevase alguna a la casa.

 Encontró una rama semiverde, que, aunque no seria lo mejor para quemar, por lo menos serviría para mantener el fuego vivo.

 Al intentar arrastrar el trozo de madera, trastabilló y estuvo a punto de caer. De pronto apareció un chavalote de unos doce años que le echó mano a la rama, y la pobre mujer creyó que le iban a hacer otra vez burla los chavales, como casi todos los días.

 Entonces el chaval le dijo

-         Deje que le ayude a llevar la leña.

 La vieja le miró incrédula, pensando en otro tipo de escarnio. Pero al mirar al joven se dió cuenta de que no lo conocía.

-         ¿De que familia eres, que no te conozco?

-         Soy nuevo en la aldea-contestó el chaval- me llamo Pedro, soy hijo del maestro nuevo. Solo hace tres días que vivimos aquí.

-         Ya me parecía a mí -contesto la vieja-, ¿no sabes que yo soy la bruja maligna del pueblo? A lo mejor te puedo echar encima el mal de ojo,o inocularte “o tarangaño”.

-         Es usted muy simpática-dijo el joven- , pero no va a asustarme. No creo en esas cosas. Mi padre me ha enseñado a no creer en las cosas que no existen.

 El muchacho agarró la rama y echándosela sobre el hombro, inició el camino del poblado, seguido de la anciana.

 ¡Vaya!, pensó la anciana, parece que aún quedan personas sin odio en el mundo.

 Cuando ella tenía dieciocho años, también creía que las personas eran buenas, aunque nunca fue nada convencional.

 Tenía criterio propio y no se sometía a las doctrinas imperantes, algo que jamás le fue perdonado.

 Aquella turba que iba tos los días a misa, y escuchaba atentamente las peroratas eclesiales, por unas cosas u otras fue la que al final la condenó a los akelarres.

 Había sido una joven alegre, solidaria y gran amiga de ayudar a sus convecinos. Era, tanto amiga de sacrificarse por cualquiera, como de ser la primera en cooperar para lo que fuese necesario. Pero tenia, según las mentes puras de la época, un gran handicap: tenia criterio propio, era amiga de pensar y no aceptar las cosas simplemente porque venían “de arriba”, discutía con las autoridades y al clero no le hacia demasiado caso. Como decían los hombres, ¡era retrucona!.

 Fue pretendida por mozos de su edad y por casados  mayores, pués por su alegría, muchos creían que podría ser una mujer fácil. Cosa que siempre quedaba demostrada en sentido contrario por el rechazo que sufrían todos sus indecentes  pretendientes. Esto iba conformando una aureola inventada por todos los rechazados, que en vez de asumir su fracaso, se dedicaban a crear infundios sobre su honorabilidad y honestidad.

 Se enamoró de un mozo, de una aldea vecina y pobre. Nunca ocultó sus preferencias por aquel joven y siempre hizo gala de su cariño por el mismo, cosa que encendió mas los ánimos de rechazados, autoridades despechadas y clero con inquinas,  nunca aclaradas y sobretodo bastante espurias.

 Tuvo la mala suerte de quedar embarazada, y antes de dar a luz, el novio murió en una guerra de la llamadas civiles sin haberse casado y con la desgracia añadida de abortar a los seis meses del embarazo.

  Todo lo anterior comenzó a forjar una fábula, de que todo lo que le había pasado era por culpa de sus acciones y amoríos y su probable trato con Belcebú.

 La primera sospecha la propaló el cura, había visto a nuestra amiga leyendo un libro de un tal Darwin, que hablaba de una evolución en las cosas.

 El cura hablaba de oídas, pués como él decía no había leído nunca nada de ese señor y jamás lo  leería. Sus superiores ya habían leído por él. No entiendo esa cuestión de dar por sentadas cosas que otros afirman sin ni siquiera tener la curiosidad de intentar conocer de motu propio algo que seguramente después va a defender a capa y espada, sin conocimiento ni criterio propio.

 Esto sumado a que seguramente era una de las pocas mujeres del lugar que sabia leer y escribir, lo que la hacia peligrosa, pués era difícil que aceptara todo, sin antes analizarlo, llevó al patán a decir medio en broma medio en serio, pero ante un nutrido grupo de habituales de la cantina, que seguramente tenia tratos con el Gran Chivo.

 Parece que en esto el sí estaba informado.

 Todo esto fue relatado mas tarde por aquel muchacho que un día la ayudó con la leña, y que se hizo amigo de la Vieja, que le contaba cosas, le dejaba libros y que le enseñó secretos de una medicina tradicional y natural tan antigua como la humanidad.

Continuará…….

Posted by Xabrés da Teixeira at 14:05:59 | Permanent Link | Comments (0) |

14/07/2008

Y LOS POLITICOS EN LA LUNA

¿ESTAMOS INVADIDO POR UN VIRUS DESCONOCIDO?

CUANDO VIÓ QUE SU BEBÉ ERA EL ÚNICO QUE SE SALVÓ, DESFALLECIÓ… Guardia Civil que atendió inmigrantes de una patera.

Casi no hay un día, en el que los medios de comunicación no nos cuenten esa tragedia de Seres Humanos ahogándose, o simplemente desapareciendo en medio del Atlántico, intentando llegar a Europa.

Los dirigentes europeos, ahora que parte de la comunidad está en franca recesión, cosa que un profano como yo tenia muy claro que iba a suceder, pués la economía Occidental es un verdadero castillo de naipes al que una leve brisa puede destrozar, ahora, digo, miran para otro lado, pués si los emigrantes hasta ahora hacían crecer la economía, ahora empiezan a ser un problema.

Encima estos políticos han encontrado a los culpables de la emigración: las mafias.

¡Joder, ni que ellos no tuviesen culpa! ¿Quién coño dirige las economías de todos los países, y las cuestiones sociales? ¿Acaso son las mafias? Si es así ¿Por qué no los meten en la cárcel? ¿Por qué se sigue ayudando a dictadores en esos países donde las personas se ven obligadas a desarraigarse? Y no quiero nombrar a ninguno, pero creo que están en la mente de todos.

IRAN LANZA MAS MISILES EN SU RETO A ISRAEL Y EE. UU.-

Todos claman al cielo, porque países emergentes que no están en su esfera, se arman con artilugios ¿atómicos? ¿Por qué no empiezan por destruir sus propios artilugios? ¿Aparte de la riqueza, quien les dio patente de corso para hacer lo que les da la gana y decidir quien es bueno y quien es malo? ¡Joder que tropa!

RICE: DEFENDEREMOS A NUESTROS ALIADOS.

Ya estamos decidiendo quien es bueno y quien es malo. El comentario es con relación a Irán.

LA EUROCAMARA CONDENA A BERLUSCONI POR EL PLAN PARA FICHAR A LOS GITANOS EN ITALIA

Creo que por mucho que condenen todo se quedará en palabras, y seguro que si el Cabalieri tiene la oportunidad, hará alguna ley que exima de todo, y tendremos que dar las gracias porque no nos condenen al los demás, somos pueblo vil.

DESDE QUE SE DESCUBRIO PETROLEO, NADIE LE HABLA A OBIANG DE DERECHOS HUMANOS.

Esto la ha dicho Plácido Mico el único opositor del dictador. Si el petróleo es mucho, ya veréis como el Sargento de la Legión, pasa a ser para los europeos, un modelo de demócrata.

BANESTO GANA UN 15% MAS.-

¿Solo Banesto?, ya se sabe que para la banca cuanto peor, mejor. Nadie les mandó (o sí) meter el barco en las piedras y ofrecer dinero a todo quisque, y ahora decir que viene el lobo.

Tenía un amigo en Barcelona que siempre me decía: los bancos son una cosa que hay por ahí, que te prestan un paraguas cuando hace sol y te lo quitan cuando llueve.

Todo lo que va en mayúsculas son titulares de El País del dia 11-07-08, aunque podrían ser de cualquier día.

¿No creéis que pueda haber un virus trastornando a la humanidad?

Habrá que pasarle la noticia a E. King, para que nos deleite.

Me he dejado en el tintero: El hijo del exalcalde de Seseña, trabajaba para el pocero. El Capital ruso y chino toma el relevo en Irán. Atentado con muertos en Irak contra EE.UU, e Israel ¿??-

Posted by Xabrés da Teixeira at 15:58:50 | Permanent Link | Comments (2) |

13/07/2008

FESTAS DE VELLOS

ELIGE ARMA PADRINOS HORA-

Ahora que llegan los días de fiesta, por la zona de Val do Marcos, creo que es obligatorio recordar, algunas de ellas y como no, vivencias humanas, que en definitiva son las que conforman los recuerdos, y si se le da mucho bombo y platillo, pueden convertirse en historia. Cosas más raras se han visto.

Como esto es algo, me refiero al blog, poco serio y que con esa idea ha sido creado, vamos a dejarnos de cuestiones sesudas, con “S” y referir cosas relacionadas con los abuelos y abuelas “cebolleta” de mi época, y a ver si los que toman el relevo son capaces de emularlas.

¡Al grano, dijo un gorrión!, lanzándose en picado sobre los mismos sin advertir la presencia de una red.

La primera fiesta de la zona, me refiero a patronales, es la de Castrelos. Entrañable pueblo a la mitad de camino entre Lubián y Hermisende.

Si no recuerdo mal, se celebra el día seis de Agosto y los mal intencionados la llamaba “a festa dos chícharos”, queriendo dar a entender que, si aparecías por allí, la comida seria de judías verdes. Por cierto, allí donde no las hay, son manjar.

La primera vez que yo fui a esta fiesta, debió de ser allá por el año 1.959, y por cierto con unos zapatos prestados.

Cuando habían trascurrido los primeros compases de “Los Rabanillos”, a media tarde, comencé a sufrir una especie de asalto de la buena gente de Castrelos. Todos me saludaban y todos tenían la misma coletilla “somos parentes”, cosa que me llevó a pensar que me confundían con otro. Luego descubrí que no me confundían. Mi padre era un personaje muy conocido alli, y yo lo relacioné con su profesión de “carpinteiro”.

Unavez de vuelta en casa, al comentar lo acaecido, mis padres me informaron que la madre de mi padre era de Castrelos, y que seguramente los que no eran parientes por esta parte lo eran por mi familia de A Teixeira.

Abrazos a todos los parientes “Lagartos”.

El día 15 de Agosto es la patronal de Hermisende, no me referiré a la fiesta, pués es de sobra conocida.

Ahora quería recordar una anécdota caballeresca, acaecida también por aquellos años.

Yo tenía un amigo que veraneaba en Val dos Marcos. Este amigo estaba enamorado de una amiga, y creo que ella de él también.

De aquella se vivian tiempos duros, tanto que nosotros, fumadores empedernidos, teníamos que recurrir a mil estratagemas para conseguir tabaco. Incluso chorizarselo a nuestros padres a los que tampoco les sobraban los medios.

En la víspera de la fiesta mencionada, estábamos los dos impenitentes, tomando un par de cafés en el café do Grilo, cuando un bocazas de esos que hay en todos los lugares, habló de forma despectiva de, a la sazón, novia de mi amigo. Como el comentario fue lo suficientemente alto e insultante, fué escuchado por todos. Hay que decir que fue coreado por cuatro corifeos estúpidos.

La reacción de mi amigo fue inesperada rápida y contundente: se acercó a la mala acémila, y dándole un guantazo (sin guante), le espetó:

-Elige padrinos, arma y hora, pués solo así tiene esto remedio.

Volviendo a mi lado, me dijo:

-Cuento contigo como padrino

Cosa que en aquel momento me dejó orgulloso.

El botarate se rajó en el mismo momento, mas tarde también pués el duelo no se celebró.

-

Posted by Xabrés da Teixeira at 16:03:56 | Permanent Link | Comments (2) |

11/07/2008

ET INCARNATUS EST

ETNOGRAFIA ECLESIASTICA EN VAL DOS MARCOS

Coido que xa latriquei eiqui sobre algunhas cousas que se facian alá polos anos cincuenta no Barrio, nome que le daban ós de Hermisende a San Cibrao e xusto o revés os de éste último, no eido relixioso.

Daquela falei dos responsos antes da misa, e da miniprocesión o final da mesma, creo que todo era con efectos recaudatórios.

Hoxe acordeime das misas “de festa”, e que tamen le chamaban misa cantada. Normalmente o dia da “festa”, o San Cibrao no dezaseis de setembro, ou o da Virxen do Rosario o dia sete de Outubro, a misa era concelebrada. Quérese decir, con tres curas, e evidentemente “misa cantada”. Ainda que polo medio do ano, de cando en vez habia algunha misa cantada, solo con un cura.

Cando a misa era cantada, saia o cura da sacritía, el soliño. O sacristán ficaba dentro e escomenzaba a cantar.

A sazón o sacristán era o “ti” Miguel.

Según o meu veciño Amadeo (+), o asunto empezaba asi:

¡Que veña o Pepe, o Lias, e o Modesto,

que calen os rapaces, e que tamen

veña por aiqui o meu hirmau.

Evidentemente era unha tradución libre, feita por Amadeo, daquel latín eclesiastico.

Habia mais traducións macarrónicas, de actos liturgicos, como a do dia de Pascua, ou a do Dia de Difuntos. Desas falaremos outro día, cando o Plácido teña a ben refrescarme a memoria.

Voltemos a misa cantada; Unah vez que o “ti” Miguel iniciaba o seu “do” de peito, iban entrando na Sacristía, o Pepe, o Lias, o Modesto e as veces o hirmau do sacristán, e continuaba a misa cantada, se non recordo mal, en “cante romano”.

O asunto era a coro e a dúas voces, a baixa facian-na o Miguel, e o Modesto con o “ti” José cando iba, e por outra banda o Pepe e o Elias. Os primeiros en baixa e os segundos a berro pelado.

O cura desde o Altar tiraba do tono hacia arriba, e os outros tentaban seguilo, cousa que o fin facia uns interesantes debates entre eles, en saber donde non seguiches o tono, ou donde meteron nun apuro a voz do crego.

O momento álxido da famosa ópera chegaba co gallo do CREDO IN UNUN DEUM, no momento de cantar o INCARNATUS, donde os baixos subia o tono con ánimo de levar a notas inverosimiles os de tono alto. Ëstes saian do apuro facendo uns canto quebros de voz, e soltando uns grogoritos mais propios de Rafael Farina, que de un ritual relixioso.

Os que teñais pais que oiran aquello, ou avós, preguntadelle-les, e recordade que as gargalladas debedes-mas a min.

Posted by Xabrés da Teixeira at 16:45:28 | Permanent Link | Comments (0) |

08/07/2008

¡COMO NEVABA NA TEIXEIRA!

GRANDES NEVADAS.-

 

 Seguramente, la Tierra, llevaba 1949 vueltas alrededor del Sol, después de la Era Cristiana, o quizás menos.

 Lo que recuerdo con claridad, con claridad blanquísima, era un invierno en el que las nevadas se acumulaban unas encima de las otras, casi sin solución de continuidad.

 Aquel año, el invierno en “A Teixeira”, simplemente fue uno mas. Lo que lo diferenciaba de otros tal vez era la costumbre, que durante una semana o semana y media, la climatología había cogido: Nevar durante el día, y brillar la Luna por la noche.

 Ese hábito, seguido por el invierno, tenía una consecuencia bastante perniciosa para los habitantes de un pueblo situado a unos mil cien metros de altura sobre el nivel del mar.

 Por la noche, unas fuertes heladas endurecían la nieve, y al día siguiente la nieve que se acumulaba sobre la endurecida la noche anterior, llevaba a que el espesor fuese cada vez mayor, y que los habitante de “A  Teixeira”, a la hora de transitar por los caminos, diesen casi tantos pasos con los glúteos, como con los piés.

 El personal menudo lo pasábamos de maravilla, pués sin saberlo nosotros, habíamos inventando el patinaje sobre hielo, sin patines.

 Como decía, el invierno de aquel año que no puedo precisar, era de una rigurosidad extrema. En una aldea situada a mas de mil cien metros sobre el nivel del mar, enclavada en una sierra (estribaciones de la Segundera), aislada ya de por sí, en aquella época, con unos días de fuertes nevadas y heladas, no es muy difícil imaginarse a que tipo de aislamiento llegó en las circunstancias descritas.

 Si ya normalmente el médico, residente en Hermisende, a una distancia aproximada de seis kilómetros, solo subía si llevaba una caballería, el cura iba a decir misa cada quince días, (este residía en Castrelos), auque, eso sí, había un puesto de Guardia Civil, que sufría las mismas consecuencias del resto de los vecinos de la zona, que por aquel entonces rondaría los cien habitantes.

 En este invierno, encima de la crudeza climatologica, había caído en la zona una especie de epidemia de una gripe, la cual en una semana se extendió por casi toda la aldea, cebándose sobre la población más longeva. Hay que decir que había gente rondando los cien años.

 Con este cuadro, sin que el médico pudiera subir, sin ningún tipo de medicina, con unas casas mal acondicionadas de las que alguien dijo que hacia más frió dentro que fuera, la catástrofe estaba servida.

 En una semana murieron tres personas, que para más desolación de las familias creyentes, tuvieron que sepultarlas con grandes dificultades a la hora de hacer las cuevas donde enterrarlas, y sin sacerdote.

 Esto tristemente sucedió.

 Uno de aquellos viejecitos, era Don Ángel Gordo el marido de la Señora Orosia, mas conocida como Aurosia, madre de mi tía Petra.

 En la casa de estas personas, aprendí a beber leche recién ordeñada, directamente del cuenco de ordeñar. Cuento esto para que la juventud sepa que la leche la producen las vacas, y no es algo que sale del tetra-brik.

 

Posted by Xabrés da Teixeira at 16:29:52 | Permanent Link | Comments (0) |
1 2