COUSAS DE PERSOAS NON MALAS.
Hoxe queria seguir escribindo sobre as festas “introitales” da madama cuaresma, mais por unha cousa desas que andan polos sesos cabezudos, acordeime dunha vivencia da época . Eu tiña menos de vinte anos, vivia en Val dos Marcos, fumaba e un por unha cousa que pasaba con demasiada frecuencia, escaseaba o “tabacuz”, por aqueles lares e os fumadores tíñamos que tirar de follas de silva, de pataca ou similares.
Chegou un momento no cual o tabaco xa escaseaba por todos os cantos. Xa non habia no comercio de Hermisende, e o Caxera xa ia uns cantos días que non o tiña. Eu levaba xa un par de días sólo co mechero mais sen ter onde achegalo.
Despois de comer, baixei hasta a escaleira da tia “Enxinia”, lugar donde se deberia chamar a porta do sol, pois no inverno alí quentaba ben.
Baixou tamén hasta alí o Ze da Moca, que tamen era un gran fumador, e botou man da petaca e do librito, liou un cigarro e púxose a chupar nel.
Mirou para min, e preguntoume (cousa nada habitual, nel) se non tiña tabaco. Dixenlle que non, que xa ia para dous dias que non habia tabaco.
Fumemos un cigarro xuntos, e cando acabemos dixome. –Ven conmigo.
Subimos o seu cuarto, pois él durmia na casa da tia “Madalena”, ou a casa da figueira, como queirais chamarle. Unha vez dentro, tirou de unha maleta que tiña debaixo da cama. Hai que definir aquela maleta, ou mala como le chaman os nosos veciños de portugal: Era de madeira, uns cento vinte centimetros de longa por sesenta de ancha e cunha altura de aproximadamente trinta. Meteulle a chave o candado, abriuna e ¡Oh maravilla, estaba chea de paquetes de tabaco!, cuarterons fundamentalmente, mais tamén habia “caldo de pita” e algunha pastilla de Rub Xener. A min os ollos puxeronseme como platos, e o meu asombro foi en aumento cuando, o Zé me dixo:-colle do que queiras, so cunha condición, que non le digas a ninguen de donde o saqueste-.
Agarrei un cuarterón, e cuando lo queria pagar, díxome que non, que cuando acabera a escasez lo devolvera, añadindo que cando se me acabera lo dixera e que me daba mais.
Eu quedei baastante abraiado, pois a miña relación con aquel home non era grande, so dar os bos dias ou tardes, algún comentario intranscedente e pouco mais.
Cando acabou a escasez devolvinle dous cuarterons ou tres, e a conta daquelo fumos fumando o Eloi, o Agustin Caxera, e o Licesio. Tarderon moito en saber de donde sacaba eu o tabaco.
Conteillo a meu pai, nunha ocasión, e chamoume moito a atencióa o comentario do mesmo:
- ¡Carallo no Moca!.
Pasou o tempo, e este Señor casou e Requeixo donde acabou os seus días. Nun día que pasei por alí, vinno no medio da aldea, tomando o sol como cando iamos a escaleira da tia “Enxinia”. Parei a falar con él. Ia tempo que non nos viamos. Falemos durante un cantos minutos, e recordeille o asunto aquel do tabaco. Pregunteille:
- Por que me deches tabaco a min?.
- Foi fundamentalmente por teu pai. Cando era neno, que xa fun de criado a Sancibrao, sempre me tratou como unha persoa. Endexamais fixo mofa de min!.
Calei, dinlle as gracias outra vez, e nunca mais volvin velo. Cometei co Pepe o suceso, e o pai dixo: ¿De donde pensas que era o meu tabaco?. Eu non o tratei nin mellor nin peor que os outros rapaces!.