Wednesday, April 29, 2009

LAS NECESIDADES, LO SON.

 

 Para que no me acusen de “teimar” siempre sobre lo mismo, aunque a eso no renunciaré nunca, hoy vamos a meterle mano a una pequeña escatología, que no por ocultarla, no sigue ahí.

 Había en A Teixeira, un señor, que era paradigma de casi todo, incluso de relatar, según él, sucesos acaecidos en una tierra con toponimias como Bouzadecristos, Penedo Brión, Saravella, e A Corceira, por solo mencionar algunos.

 O señor o que me refiro é o pai de, probablemente o mellor amigo meu, David, o que desde eiqui mando unha forte aperta.

 El intercalado no es casual.

 El padre de David, se llamó Marcelino Garrido, y ya hace algún tiempo que falleció.

 Contaba que en una ocasión, apareció por A Teixeira, un individuo de esos finos y acostumbrados a todas las comodidades de esas grandes ciudades en las que ya casi no se puede vivir, si no es uno de la casta de este aparecido por el lugar donde yo mismo he nacido.

 Como el personaje ultraportillano, de origen oriental peninsular con relación a la Gamoneda, quería conocer la vida de los, podríamos llamar “vaqueiros de alzada”, que eran aquellos que durante el verano iban con las vacas del pueblo a la sierra durante, mas o menos, un mes.

 El padre de mi amigo se ofreció a acompañarlo y enseñarle la vida por los parajes de la tierra de los carqueixeiros y sus costumbres.

 Sucedió que cuando estaban ya en la sierra, al dandy le acuciaron necesidades fisiológicas, pero el problema era que no sabía como resolver el problema. Por allí no había ningún WC, o algo que se le pareciese, por lo que le comunicó sus inquietudes al señor Marcelino, el cual en principio, de la forma mas natural le dijo que podía “hacerlo” en cualquier sitio, pues estaban en el monte. Ante  esta contestación,   el “pitiminí”, arguyó que no había por ningún sitio papel higiénico.

 Entonces el padre de mi amigo, ya con un poco de sorna y pensando en lo absurdo del comportamiento de aquel personaje, le dijo que no había problema, que la naturaleza lo proveía todo.

 Con la angustia de la necesidad imperiosa que sentía, el hombre de corbata le dijo que él no veía nada, y que el asunto se había puesto muy feo, que por favor le dijera como lo hacían ellos.

 La retranca del señor Marcelino salió rápidamente al paso: nosotros lo hacemos detrás de cualquier urz, y luego nos limpiemos con los dedos de la mano derecha.

 -Pero ¡eso es una guarreria!. ¿Cómo limpian los dedos después?

 - Pués muy fácil, chupándolos-contesto el señor Garrido, ya un poco cansado de tanta tontería.

 El visitante, ante la urgencia de su necesidad, se metió detrás de una urz, alivió su intestino, y al final no hallando papel higiénico, siguió la norma de usar los dedos. Como estos quedaron ligeramente impregnados, después de mirarlos con cara de asco, decidió sacudirlos, sin darse cuenta que al hacerlo dio un golpe con los mismos contra una piedra. El dolor fue de tal magnitud, que instintivamente se los llevó a la boca, cumpliéndose así la preedición de su guía.

Posted by xabresdateixeira@mundo-r.com at 14:15:43 | Permalink | Comments (2)

Monday, April 27, 2009

HAI COUSAS QUE É MELLOR NON FACELAS!

 Era no mes agosto. Alguen dixera que no pozo das Barreiras, había unha truta de cerca de un metro de larga. Pola noitiña, cando xa era a hora de ir pra casa, atopeime co Vidal na aira do Forno, que levandome a un cantiño dixome:

-         Mañá é domingo, ¿Imos buscala truta das Barreiras?. Teño un cartucho de dinamita, mais non teño detonante.

-         Home, non sei-respondille eu- o mellor na miña casa hai algún. Mais xa sabes que eso é perigoso.

-         ¿Non o sabes preparar?- dixo él.

-         Bueno, na mili ensineronme a preparar dinamita, en caso de necesidade, mais facíamolo con moi pouquiña dinamita en cunhas capsulas detonantes especiais, pra evitar acidentes en caso de fallo. De todolos xeitos vinnle botar uns barrenos unha vez os vellos e penso que no haberia problema.

 Quedemos, pro día seguinte, se eu achaba os detonantes.Atopei un par deles, e pro outro dia, a media mañá baixemos o riu. Pra disimular fumos por Lagoas e baixemos polo Piñeiro a Cancelada.

 Esculquemos, primeiro no pozo dos Olmos, e mais tarde nas Barreiras, mais non vimos nada. Decidimos subir riu arriba, mirando polas dúas beiras por si localizabamos algunha “bácora” boa.

 Cando cheguemos a mitai do pozo de Veigadiz, xusto enfrente do prado do ti Adolfo, vimos una truta bastante grande, asoada no fondo ó lado dunha fraga negra.

 Como estaba un pouco as escáncaras, tiñamos medo que o caer o cartucho por enriba dela, fuxira antes de que a dinamita estourera. Tiremosle unha pedra, mais ou menos do mesmo tamaño que podia ter o artefacto explosivo, e como no liscou, nin fixo ademán ningún, decimos mandarle un recado.

 O cartucho que levaba o Vidal era demasiado grande, polo que decimos prepara soamentes un tercio, mais ou menos.

 Cortei o cacho que decidimos tirar, e puxenme a meter a mecha dentro do detonante para despois introdicir todo na dinamita.

 O andar bulindo naqueles trebellos, a consciencia de que era bastante perigosa a manipulación, xa me puxo bastante nervioso. Notábase en que as maus empeceron a tremer, de xeito que era incapaz de controlalas.

 Dixenle o Vidal- Vou poñerle un bon cacho de mecha, por si acaso. Non sexa que nos revente nos fuciños. Deixeille algo así como tres dedos, fóra do detonante. Enterreino dentro da dinamita, eanbrullemolo ben, e atemosle una pedra para que afundira pronto.

 Chegou o momento de chiscarle lume a mecha, e tentar collela truta. Preparei unha “cerilla” tal como me ensineran no exército, so facia falla riscar na cabeza, e cando incera na mecha tirala o riu enriba da “bácora”.

 Xusto cando ia a facer esta operación, sentimos do outro lado do riu un berro que nos deciía:

-        ¡ Alto, Guardia Civil.!

 Cuando miramos pro outro lado, estaba alí o Agustín da tia Cecilia, coa escopeta o hombro, que andaba a usma.

 Despois de botarlle unha bronca, polo susto, recollí o cartucho do chao, que o escoitar o berro caérame, e iniciei a maniobra. O Agustin ficou xusto enfrente de nos.

 Deille coa parte rasposa da caixa dos mistos, a cabeza da cerilla, casi que non acerto do nervioso que estaba, pois entre o temor o aparello, e o susto que o noso amigo nos metera, parecia que cada mao tiña conciencia propia, e non obedecian as ordes da miña cabeza. Por fin chisquei, e o iniciarse a combustión da mecha, fixo o seu sonido caracteristico, asi cmo ffffssssiii. Asusteime e tal como tiña a dinamita na man, tireina o riu.

 Mais, ¿a que no sabedes donde foi parar?-…-Xusto ós pés do Agustín, fóra da auga. En décimas de segundo, o cazador estaba caseque en Lagoas de Abaixo.

 O cartucho, debido a lonxitude da mecha, tardou, polo menos tres ou catro minutos en reventar. Cando o fixo levantou unhas poucas pedras o aire, eso si fixo un ruxido tremendo.

 Unha vez pasado o susto, miremos pra onde estaba a truta, e desaparecera, e dalí a uns dez minutos volveu Agustín. A cor que tiña, era como se estivesa maliño e na cama mais de un mes.

 Non volvimos as trutas daquel xeito, e creo que naquel dia os coellos tamen se libreron.

 Un recordo para os meus dous compañeiros de fatigas.

Posted by xabresdateixeira@mundo-r.com at 19:32:23 | Permalink | Comments (1) »

Saturday, April 25, 2009

¿FOI UNHA BROMA?

 

  Pola banda de Val dos Marcos non hai tradición , nin apenas coñecemento, da Estantigua, tamén recordada en Galicia como Santa compaña.

 Naquela noite, no café, un daqueles afiadores que de vez en cando se deixaban caer por alí, estivo contando unha aparecida da procesión dos mortos pola banda da Rúa.

 Explicou alí, que un home que camiñaba de noite desde Viana cara a Rúa por aquelas outas serras, atopouse, nun cruce de camiños coa famosa procesión, asustouse e quedou como unha estaca no medio do cruce.

 Pasou por diante del aquela procesión de ánimas coas súas fachas acesas, uns por unha banda do camiño e outros pola outra, e pechando a marcha ía un desleixado cun cirio tamén aceso, que o chegar a altura do camiñante entregóullelo e continuou o seu camiño co resto das ánimas, hasta que se perderon na noite.

 Despois do acaecido, e pasados sete días o transeúnte finou. Como dixo o noso afiador, sempre que a calquera le toca atoparse coa Estantigua, debe evitala porque se non, os sete días morre.

 Tódolos tertulianos do café, algo estarrecidos, e con bastante medo metido no corpo, lisqueron para a cama, coa roupa a mais de dous centímetros do corpo.

 Daquela, a xente nova tiña moi poucas oportunidades de diversión e as veces agarrábanse a calquera cousa que les puidera servir como escusa para un divertimento. Dous daqueles rapazotes, despois de escoitar ó afiador, xa tiveron unha ocorrencia.

 Había un home na aldea, que tódalas semanas ía tres veces a Hermisende, nunca souben que ía facer alí, o caso é que sempre volvía a media noite, aproveitando a luz da lúa cando a había, para sortear as pedras e os charcos do camiño.

 Cando chegou a entrada da ponte, e unha vez rebasada a metade da mesma, atopouse con dúas filas de ánimas, unha a cada lado do camiño, con unha luz na man, e mesmo parecía que o estaban esperando.

 O noso home parouse todo asustado, e intentou falar, mais a  voz no le saíu. Una das luces moveuse para un lado, cousa que acrecentou o medo no home, que de sútaque caeu o chan.

 Entonces dúas luces, acerqueronse a él, para decirle que era unha broma, mais cando alí chegaron atopáronse con un cadáver.

 Asustados os dous rapaces colleron os espantallos que tiñan vestidos con restos de farrapas, e lisqueron dalo a todo correr e todos asustados. Cada un foi para a súa casa.

 O día seguinte atopouse un cadáver na ponte, tiveron que esperar a que viñera un xuíz e un forense desde Puebla de Sanabria. O forense diagnosticou que falecera de un infarto.

 Mais unha cousa que quedou sen esclarecer, e que chamou moito a atención, e foi motivo de toda clase de comentarios, era o feito de que a cada lado da ponte estaban os restos de catro velas que alí esmoreceran.

Posted by xabresdateixeira@mundo-r.com at 18:12:27 | Permalink | No Comments »

Friday, April 24, 2009

APOIO A MESA POLA NORMALIZACION DO GALEGO

     

Acabo de ler unha entrada no meu blog, da miña sobriña, Nane, Nane, na que me pide que se quero apoie un manifesto da CIG-Ensino a favor do galego, cousa que xa fixen encantado, pois ainda que somos nados en terras leonesas, falamos galego desde pequerrechos. Ainda recordo as risotadas,  cando eramos nenos e se nos escapaba a fala en galego, daqueles que, teoricamente, nos tiñan que enseñar. Non hai que olvidar que as primeira mestras que por alí foron, non eran tales, senon xente afiliada a secion femenina de “falanje y de las jons”. Algunhas nin falaban galego e ó castelan atizabanlle cada navallada que non entendo como ainda segue vivo.

 Eva pídeme que o poña eiqui, pensando que o vai ler moita xente, direiche Eva, que non creo que lea as chorradas de teu “tiu”, moita, asíe todo ahí queda.

 Se alguen se quere añadir o manifesto pode entrar en:

http://www.amesanl.org/campanhas/convivenciaeigualdade_ok.htm

 Un abrazo a todo-as.

Posted by xabresdateixeira@mundo-r.com at 14:21:27 | Permalink | Comments (1) »

Thursday, April 23, 2009

O CONECHAS

 

 Hai cousas no deambular por esta vida, que non tein(teñen) desperdicio, e eu coido que deben de ser compartidas con todos aqueles que queiran escoitalas.

 Xa fai mais de trinta anos que a miña familia e mais eu residimos en Vigo. Mais concretamente no barrio de Teis, un dos mais populosos, e baixo o meu punto vista, un dos mellores desta sufrida cidade.

 Como, supoño que a todo quisque, adoito ter as miñas querencias, e de cando en vez asomome por un bar no que disfruto da compaña e conversa de parroquianos, de todolos colores.

 Cando digo colores, digo ben, pois as veces xuntámonos alí, brancos, negros, amarelos e cobrizos, e ainda que non o creades, non nos levamos mal.

 Un parroquiano, que agora xa non vive por eiqui, pois deixounos por irse a vivir a outro lugar, ainda que nos bota de menos, pois de cando en vez visitanos.Fixoo oxe

 O bar o que me refiro chamase, nin mais nin menos que Imperial, ainda que creo que cando lle puxeron o nome non habia emigrantes por eiqui, polo que non ten dúbida.

 Oxe estando bebendo un albariño, apareceu o parroquiano o que me referin antes. Con cara seria e con voz preocupada dixo a quen lle quixera escoitar :

-         O Conechas é un cabrón, rouboulle todo o seu sogro. Iso non se debe facer. O dito é un cabrón.

Continuou a tertulia, e os cinco minutos, voltou coa sua teima:

-         O Conechas é un desgraciado, roubou o sogro. ¡Que fillo de súa nai!

 Seguiu a charla de todos, naide fixo comentario sobre o Conechas.

 Cada cinco minutos o noso amigo introducia a mesma cantilena na conversa, cambiando sempre a forma do predicado mais non o senso.

 Pasada media hora, o dono do bar, Aurelio, preguntoulle o parroquiano:

-         ¿Quen raio é o Conechas?

-         ¡E eu que carallo sei!- contestou él todo serio.

 O balbordo das risas, ainda se escoita na Madroa.

 

Posted by xabresdateixeira@mundo-r.com at 19:18:13 | Permalink | Comments (1) »

Tuesday, April 21, 2009

O MELLOR NON ESTÁ TODO PERDIDO

 Vai mais de unha septimana, ¡carafio que ven queda!,levo escoitando e vendo personaxes, un chisco fora de tempo. Primeiramente a cousa empezou con un home, do que o mais sobresainte era a súa perilla. De primeiras so era eso, mais logo escomenzou a coller unha forma mais definida: patillas, perilla, ollos vivaces, e se mirabas ben,vias que solo movia ben unha man. Estaba espectante, e mirandome de tal xeito que parecia que me invitaba a participar en algo.

 Deixei de velo, e ocupou o seu lugar un home delgado, con anteollos, e chapeu. Iso sí todo de negro, e mais ben parecia  unha caricatura que persoa en si.

 Escomenzou logo a visión de outro home con pucha na caluga, un canciño o lado, un feixe de rapaces farrapentos e xente desleixada, con cara de boa persoa ainda que parecia que levaba unha espingarda o lombo.

 Despois descubrin un home tamen con pucha, esta das chamadas bilbainas, con cara de home coñón, boa persoa e amigo de leriar das cousas que coñecía e das que le relataban.

 Todos tiñan unha caracteristica en común, estaban a través do tempo en lugares apenas visitados, nada mais que  por uns poucos que de cando en vez se asomaban polos estantes.

 Decateime que con alguns deles, non dos referidos, senon de outros, de algún xeito colaborei con eles no mesmo eido, ainda que de maneira colateral.

 Algún chegou a ser amigo, ainda que de aquel xeito, pois moitas veces estaba dominado por ese elixir volátil, que se fai en Escocia, e que o puxo de moda EE.UU., nas súa peliculas feitas por europeos. (Valame Deus, que cousas fai o diñeiro).

 Hoxe de súpeto deime conta de quen eran, pois o seu lugar na miña casa está nunhas estanterias de madeira, vulgarmente chamada librerias.

 Nin son todos os que estan, nin estan todos os que son, pero os que estan son os que eu decidin xunto coa miña muller e o meu fillo.

 Por este dias hai días das letras por toda a peninsula, e dentro de pouco en Galicia.

 Anímovos a todos a, polo menos, ler un libriño, ainda que sexa pequeniño;  guardadeo, xa veredes como nunca pedirá nada, e nembargantes, sempre dará algo, por moi malo que sexa o que o escrebiu

 ¡FELIZ LECTURA EN CUALQUIER IDIOMA QUE SEA!

Posted by xabresdateixeira@mundo-r.com at 21:00:09 | Permalink | No Comments »

Monday, April 20, 2009

SERÁ LEGAL, PERO ¡NO ES JUSTO!

Termino de leer, la noticia desgraciada, de la muerte de una menor al tirarse de un vehículo en marcha, que la transportaba, después de unas vacaciones en casa de unos parientes.

 ¿Qué coño, estamos haciendo con el futuro de los jóvenes?

 Peor todavía, ¿Quehacen las autoridades al respecto?

 La gente que trabaja o regenta estos centros, ¿acaso cree que está tratando con animales?

 A raíz de las declaraciones de algún funcionario del centro, en las que dice que los tratos son legales porque están en el reglamento, se me han venido a la memoria las palabras de un chiste gráfico del Gran Castelao en las que un Juez le dice a un labrador gallego perjudicado por algo :

  Señor, todo es legal.

  El labrador contesta: SERÁ LEGAL PERO NO ES JUSTO.

  Copio y pego, una carta de un menor de un centro a las autoridades de la Comunidad de Madrid, publicada en el Pais de 20-04-09

 

 “Sufrimos a diario maltratos y agresiones”

- Carta a la Comunidad de Madrid escrita por un menor acogido en el Picón de Jarama. 3 de septiembre de 2008, recogida en el informe: “El escrito que voy a hacer es para pedir ayuda, porque en el centro en el que me encuentro, Picón de Jarama, yo y mis compañeros sufrimos a diario maltratos y agresiones y gritos y exigencias que dicen que están en el reglamento, pero dichas exigencias no vienen en el reglamento. Y cuando pides una copia no la facilitan. Este escrito lo hago porque hace uno o dos meses puse una denuncia porque en una de las sanciones tuve un maltrato físico del cual tengo un informe clínico. Y ha habido otra agresión con más gravedad que la anterior. [...] Estoy bajo una ansiedad constante. Yo sólo pretendo que con este escrito mejore mi estancia en el centro, o me cambien. Un abrazo”.

 ¡Señor, que vida!

 

 

 

 

Posted by xabresdateixeira@mundo-r.com at 15:03:56 | Permalink | No Comments »

Saturday, April 18, 2009

LEGADOS DE CANCELADA

 Acaeció hace algo más de dos siglos. Está recogido en los escritos que se conservan del muy respetado enclave Templario,  allá en Cancelada en la parte norte de Tras os Montes, franqueado por las tierras de Val dos Marcos y las no menos famosas de la Monumental Cigadonha.

 Aquella documentación, casi por casualidad, llegó a mis manos, y me gustaría contaros aquí una parte, pequeña, de lo que he leído.

 Se refiere el documento a la época en la que Templarios, Rosacruces y Masones todavía no estaban tan separados como parece ahora. Advierto esto porque la relación entre estas organizaciones, no estaba muy separada en el momento en que ocurrieron los hechos.

 HISTÓRIA:

 A la mansión llamada templaria, que en realidad era un enclave de iniciaciones de las Ordenes citadas con anterioridad, había llegado un ricohombre del interior de la península Ibérica, a completar su formación que le llevaría a integrarse en los Iluminados bajo la tutela de uno de ellos de origen portugués, que a la sazón era el Gran Maestro de la comunidad de Cancela y del Castro de Trasil, que formaban el triangulo perfecto con el de Formigoso.

 El aspirante, al que llamaremos Güelindo, llegó al lugar recomendado por su maestro ^Zonde^, al maestro de él mismo, al que llamaban Menhor. Este último, en realidad, desconfiaba de la buena voluntad de Güelindo, por lo que lo sometió a una prueba, dejándolo solo por un tiempo en el recinto, advirtiéndole de que no debería entrar en su cuarto ges podía ser perjudicial para él.

 Pasaron unos cuantos días, y cuando Menhor estaba a tres días del regreso, decidió, en contra de lo prometido por él y lo solicitado por su instructor introducirse en cuarto vedado.

 Encontró encima de la mesa un libro, abierto y comenzó a hojearlo, sin poder comprender nada, pues era una mezcla de letras, números y signos extraños para él, hasta que llegó al siguiente pasaje:

 Cuando o discípulo ja está iniciado e preparado, abre a porta da alacena, encende as lampadas e ponle nas siens, unhas pigadas do elixir. ..–.-.—.–.., 1m’..-3–,,mma2  ,

—, r78uwq, —,.d.–. Proválo de maneira repetida hasta que se afaga as aspiraçois o estático liquido, pois é buscar, non a vida, senon a morte.—.

 Güelindo no pudo continuar su información porque a partir de ahí todo volvía a ser incomprensible para él.

 A la media noche volvió a entrar en el cuarto prohibido. Preparó nueve lámparas en la mesa, las encendió. Entraban los rayos de luna de vez en cuando, pues esta se dedicaba a esconderse y volver a asomarse detrás de los grandes nubarrones.De cada una de las lámparas brotó una luz azul, que al estar todas encendidas inundaban de luz toda la habitación. Aquella luz se fue tornando cada vez más pálida, mientras una nube pálida se fue extendiendo por la habitación. Un frío, un frío mortal se apoderó del aspirante, que de repente se dio cuenta de que estaba en peligro mortal., quiso caminar pero sus pierna se habían puesto rígidas y casi no podía andar. Así y todo consiguió llegar a la Alacena donde estaba el elixir, y después de beber un poco del líquido espirituoso y frotar las sienes con el elixir, se sintió con la misma sensación de vigor de cuando era joven, alegre y ligero. Con aquella nueva fuerza se sintió con fuerzas para continuar y cruzando los brazos sobre el pecho y plantándose en medio de la habitación esperó el resultado de todo.

 El vapor había tomado la forma de una nube de nieve y por entre la misma las lámparas brillaban como estrellas. Entonces aparecieron unas formas etéreas, parecidas a formas humanas, que hacían diferentes evoluciones y cabriolas en medio de la nube.Las formas eran transparentes, y se contraían y dilataban como serpientes.Todo era muy agradable incluso el murmullo que le parecía percibir y todo le sumergía en una dicha absoluta, aunque las formas parecía que no reparaban en él.Las sombras se deslizaban por el interior de la estancia, hasta que de manera simétrica iniciaron una especie de procesión por la ventana en dirección al naciente, y se dirigían al lugar donde brillaba la luna. Las siguió con la vista hasta que desaparecieron, entonces en la ventana  apareció algo muy oscuro que de súbito cambió su estado de felicidad por el de terror. Parecía una cabeza humana cubierta por un velo negro. No se distinguía en aquel rostro nada mas que unos ojos a los que no se le podía aguantar la mirada, pués tenían un brillo infernal.El fantasma penetró dentro del cuarto. Su cuerpo se ocultaba bajo un velo como su cara y por su forma se adivinaba que era el cuerpo de una mujer, aunque no se movía como las apariciones que imitan a los vivos, sinó que parecía que era un enorme reptil.Se acercó a la mesa dónde estaban las lámparas que ya se extinguían, y fijó sus llameantes ojos en el rostro del invocador.Todo en aquella aparición era aterrador, monstruoso, y aquellos ojos solo reflejaban malignidad, la malignidad mas grande que pudiese haber, parecía concentrada en ellos.

 Se acercó a Güelindo, que descubrió que aquello no era solo espíritu, sinó que parecía conservar restos de materia terrible y amenazadora enemiga de los hombres. Al invocador se le erizaron los cabellos, se le desencajaron los ojos, y solo quería desaparecer de allí, cuando la aparición le dirigió la palabra. Su voz parecía más bien que iba de un alma a otra más que al oído del desgraciado, cuando oyó que le decía:

 Soy el espectro del Umbral. Has entrado e una región inmensa que no te pertenece. ¿Que quieres de mi? ¿Me temes? ¿No soy tu querida? ¿No has sacrificado por mí los placeres de tu raza? Si quieres ser sabio, ven; yo poseo la sabiduría de millares de siglos. ¡Bésame querido mortal!

 ¡Mientras esto decía la visión se fue arrastrando poco a poco hacia nuestro infortunado amigo y se puso a su lado, tanto que sintió en su mejilla el aliento de la terrible sombra!

 Dando un desgarrador grito, Güelindo, cayó al suelo desmayado, y nada mas supo lo que allí pasó, pues cuando volvió a ser consciente se encontró en su cama cuidado por uno de los monjes de Cancelada. El sol entraba por la misma ventana por donde se había colado la terrible sombra, la misma por donde habían salido las dulces siluetas, que habia dejado salir.

 El monje le entregó una misiva de Menhor, que le invitaba a abandonar el lugar, pués, según la carta jamás le volvería a ver. La confianza solo se pierde una vez.

Posted by xabresdateixeira@mundo-r.com at 19:19:29 | Permalink | Comments (2)

Thursday, April 16, 2009

¡POBRIÑA DA RAPOSA!

 

 Naquela noite caera unha boa capa de neve. Pola mañá estaba todo inmaculado, tanto por branco como por estar se marca algunha.

 Como todalas mañás, á primeira hora, habia unha carriula de xente hacia os cabocos, para liberar as tripas dos restos que o corpo non absorbia, das comidas do dia anterior.

 Saiu o Pepe, coma todolos días, camiño do caboco de Trasil hacia o seu lugar habitual. Hay que decir que cada quen tiña a súa zona, que era respeitada polos demais, e nunca invadida, corriase o risco de pisar mal, pois só o usuario sabia donde por os pés.

 Cando xa volvia para casa, atopouse con as pegadas dunha raposa, que seguramente estivera a rondar naquela noite os poleiros. As pegadas ian hacia o Castro, e él decidiu seguilas. Chegueron a parte de enriba do Castro xusto donde xa o camiño do Carballal empeza a chamarse Augüeira.

 Alí a parte de abaixo habia un castañeiro medio trobo, no que as pegadas acababan nun buraco que tiña na parte baixa. Alí dentro estaba a amiga das pitas.

 Entonces o Pepe, cunhas pedras tapou o buraco para que non saira o becho, e volveo o pobo. Entonces atopouse co Céfiro, ó que lle contou o acaecido, e a min tamén. Ambolos tres decidimos ir a agarrar o raposo. Levávamos una espalladeira, para espetala cando saira, e un lareiro para afurracarle pola parte alta do trobo.

 Unha vez no lugar do traballo, o Céfiro dixo que o mellor era collela, pois podiase escapar, si se le afurracaba e non daba tempo a espetala. Decidiu baixar él polo trobo e tentar collela, cousa que non lle costou moito, pois o animal estaba bastante asusado.

 Baixo, e colleuna cunha mau polo pescozo e coa outra polo lombo de xeito que non pudera morderle, e así subina por diante del para que eu a collera arriba. Era tanto o medo que a raposa tiña que cando a subia mexou e puxo perdidiño o seu captor.

 Unha vez sacada, atemola cunha corda o pescozo,  como se de un can se tratase, percorrimolo pueblo enteiro pedindo con ela ás mulleres, que de paso a insultaban e apuñanle a falta de todas a galiñas desaparecidas nos últimos dias.

 A xente portouse ben, pois entre chourizas, hovos, torreznos e outra cousas de comer, xuntemos o suficiente para cenar aquela noite, aportando algo de viño cadaquen.

 Coma sempre a encargada de preparar todo foi a amiga Celia. Fíxonos a cena, púxonos a mesa, e por encima dounos unhas cuncas de café. Non hay que olvidarse que na cuhcipanda eramos trece ou catorce. Pobre Celia cando tivera que recoller os platos e fregalos, pois creo que de nos non le axudou ninguen.

 Espero que non no lo teña en conta, e que reciba un agarimoso recordo.

Posted by xabresdateixeira@mundo-r.com at 19:06:27 | Permalink | No Comments »

Tuesday, April 14, 2009

        CUENTO PARA PEQUEÑOS, LOS DE MENTE ABIERTA

Hace muchos, muchísimos años, era cuando la raza humana todavía se comunicaba con el resto de los seres que Vivian en La Tierra.

 Después pasaron los días, los años y muchos, muchísimos siglos, y dejaron de relacionarse unos con otros, porque se perdió la manera de hacerlo.

 Fue tanta la pérdida de capacidad comunicativa, que hasta la humanidad adquirió distintas formas de hablar, lo que llevó al estado actual en el que hay tantos idiomas, y lo que es peor, una grande indiferencia de unos por otros. 

 ¿Se perdió la capacidad de comunicación en toda la tierra, de unos con otros?

 ¡No!- En un pequeño valle recorrido por un fabuloso río llamado Tuela, hay tres personajes, que son capaces de comprender, y hacerse entender con casi todos los animales existentes en la zona.

 Voy a ver si soy capaz de contaros esta maravilla y como se ha llegado a ella.

 Este fabuloso río Tuela, ya en sí es extraordinario por su nacimiento, pudiendo en su inicio haber nacido en un lugar de los llamados extraordinarios, fue y decidió nacer en unas montañas no excesivamente altas ni conocidas. Mas bien son esas montañas a las que los expertos llaman estribaciones de grandes cordilleras.

 También eligió nacer en tres puntos diferentes, para mejor aprovechar las aguas, y al mismo tiempo crear tres minivalles, sumados con los que en su transcurso crean sus afluentes.

 Debéis de saber que este río se abastece de aguas de fuentes cristalinas, que brotan en las sierras de lo que se llama la Alta Sanabria, cosa que como sabéis hace que su caudal no sea muy grande, pués las fuentes no se caracterizan por tener grandes caudales. Mas bien  se definen por ser constantes en su afloramiento de agua. Es por ello que el Señor río Tuela, decidió recoger aguas de deshielos de las nieves que se acumulan en las zonas mas altas de aquella comarca.

 Lo anterior nos lleva a ver que el Sr. Tuela a veces llena su cauce con grande cantidad de agua, y otras, solo lleva la de las fuentes.

 Pues bien, desde su nacimiento hasta su desembocadura en un gran río, mucho mas orgulloso, y mas grande, sobre todo por su largo recorrido, recogiendo aguas de todos los sitios el río Duero, nuestro Sr. Tuela transcurre por dos naciones que tienen formas diferentes de comunicarse entre si. Me refiero a los humanos, y las zonas se llaman España y Portugal. También dentro de estas dos zonas, y en trechos no excesivamente grandes, hay diferencias en cuanto a la comunicación, de la cual os daré cuenta en su momento.

 Ahora solo quiero decir que, e las riberas del Sr.Tuela, hay asentados pueblos desde el, casi, mismo tiempo de su nacimiento. Iremos conociéndolos, pués es en ellos donde residen esos seres que son capaces de comunicarse con el resto de los seres vivos.

 El río Tuela es uno de los tres personajes que se comunican con todo lo que le rodea, solo hay que intentar comprender lo que dice, cosa que es bastante sencilla.

 Una de las primeras cosas que hay que saber, a la hora de escuchar el río, es que, si hace mucho ruido y éste va acompañado del arrastre de cosas tales como árboles o similares, quiere decir que va de monte a monte. Hay que tener cuidado al acercarse a él, pués en esos momentos va enfurecido y nos puede confundir con un árbol. Esto suele suceder después de grandes lluvias, o deshielo de las cumbres nevadas que lo rodean.

 Cuando va silencioso, parece que no existe, nos está contando, que, o bien estamos en verano, o hay una sequía persistente en el tiempo.

 En la próxima entrega hablaremos de las otras formas de comunicarse del Tuela.

 

Posted by xabresdateixeira@mundo-r.com at 15:04:25 | Permalink | No Comments »