XABRES E LOUXEIRO (Casi)

 Xa non podia aguantar mais. Tiven que facelo, non tiña outra alternativa. Mira que les dixera mais de unha vez, que desistiran do seu intento, mais non fixeron caso. No me deixeron outra alternativa.

 Dende eiqui, hoxe, é públicamente, acúsome da masacre de unha familia enteira,tal vez de un pobo inteiro.

 As cousas empezeron xa vai un par de anos, polo menos. De cando en vez, habia un intento de invasión nos meus dominios.

 Eu tentaba que as cousas non foran mais alá do necesario. Opuxenme con todos os medios ó meu alcance, sabe Deus que o tentei de case todolos xeitos. Non se me fixo caso. Seguian teimando no seu propósito.¡Eu aquello non o podia consentirs!.

 Cheguei a falar directamente con todos e todas. Todo foi inutil. Nin “puñetero” caso.

 Tras varios intentos de disuadilos da súa inoportunidade, e despois de decirlles que aquelo so deberian fecelo cando eu fixera o mesmo con eles, é decir, cando eu tentara invadir os seus dominios, enton poderia ser xusto o que eles facian.

 Dixenlles que aquelo era declararme a guerra, é de persistiren na súa actitude non me deixarian outra alternativa, que a forza, e as armas de destrucción masiva o meu alcance.

 Pois ben, fixeron caso omiso a todo. Os meus berros, soárolles como se cantase un carro.

 Todo nesta vida ten un límite, e despois de moito tempo, a miña pacencia, chegou a un ponto donde xa non era posible a volta atrás.

 O que mais lamento de todo esto, é que foron tan cobardes, que manderon por diante ós mais pequenos, quero decir ós mais noviños. Seguramente porque a sangue nova, é bulideira, e cando chega o cerebro demasiado osixenada polo exceso de movimento, fai que as neuronas se fagan irreflexivas.

 Aproveiteron unha pequena ausencia miña. Cando cheguei de novo, atopeime con unha invasión nos meus dominios en toda regla.

 Xa canso de todo aquilo, algún tempo antes, eu falara con un laboratório, que alguén me contara que me podia axudar.

 Non quero dar nomes, pois a xusticia solo debe procesarme a min.

 Xa tiña preparada a miña defensa, en caso de unha nova agresión.

 Eran moitos, probablemente, uns cantos centos. Todos xoves, de vez en cando no medio habia algún adulto.Seguramente para dirixir a operación.

 O primeiro que fixen foi cerralleles o paso pola retaguardia, cunha cantidade do producto quimico. Para non deixalos avanzar, fixen o mesmo na parte dianteira, e nos puntos intermedios das súas columnas, mais do mesmo.

 Os quimicos son a “leche”. Cando fui deixando os “agasallos”, notei que ou ben por curiosidade, ou ben por que lles gustaba, facian corro arredor do mesmo, e daban lambetadas.

 Chegou un momento en que parecia que todos estaban demasiado contentos, pois a inicial disciplina na marcha, rachera. Cada cual ia para onde le petaba. Xa se escomenzaban a ver cadaveres de cando en vez.

 Despois de medio día, do lugar da batalla desapareceran todos. Vivos e mortos.

 Por fin, parece que definitivamente, as formigas abandoneron a miña terraza.

 ¡Non foi por non avisalas!.