Sunday, August 30, 2009

CAMBIO DE TITULO Y CONTENIDOS

Después de una temporada en la que no podía entrar en este blog, y que ahora parece que se ha arreglado, y, como consecencia de haber iniciado un blog nuevo: “http://xabresdateixeira.blogspot.com/”
este, desde el que estoy escribiendo ahora lo dedicaré, casi exclusivamente a mis anotaciones etnográficas y arqueológicas.
Seguramente cambiaré tmbien el título.
Seguiré informando.

Posted by xabresdateixeira@mundo-r.com at 20:08:20 | Permalink | No Comments »

CAMBIO DE TITULO Y CONTENIDOS

Después de una temporada en la que no podía entrar en este blog, y que ahora parece que se ha arreglado, y, como consecencia de haber iniciado un blog nuevo: “http://xabresdateixeira.blogspot.com/”
este, desde el que estoy escribiendo ahora lo dedicaré, casi exclusivamente a mis anotaciones etnográficas y arqueológicas.
Seguramente cambiaré tmbien el título.
Seguiré informando.

Posted by xabresdateixeira@mundo-r.com at 20:08:20 | Permalink | No Comments »

Monday, August 10, 2009

¡VACACIOOOONS!

LISCO A FACER O MANDRÁN NO QUE QUEDA DE MES.

SEGUIREI DANDO A PALIZA A VOLTA.

ORDENOLLE A TODO QUISQUE QUE DISFRUTE BEN AS VACACIÓNS.

Posted by xabresdateixeira@mundo-r.com at 22:26:00 | Permalink | No Comments »

O VIÑO DO TI TOMÁS

Hoxe lembrei unha das histórias que algunha vez le escoitei a meu pai. Doume conta agora que foi unha verdadeira pena non escoitar mais ós vellos, mais coma sempre a experiencia so se adquire con tempo e o problema é, que, se non hai tempo trancurrido non hai experiencia. ¡Unha pena!.

Vivía en Castrelos un tiu de meu pai, ó que él tiña un grande cariño. Era irmau de súa mai e chamábanle o tiu Tomás.

Meu pai, de novo, estaba mutas temporadas coel en Castrelos, axudandole nas tareas que daquela tiñan; Segar herva, centeo, facer as mallas etc.

O tiu Tomás, un ano ficera un viño especial. Con uvas dalgunha parreira de Castrelos ainda que a maioria transporteran-nas desde as viñas de Vilares de miña aboa Pilara, que era unha das súas irmas.

Conseguira facer un excelente viño, que o tiña na súa bodega con moito esmero e cuidando-o, para bebelo na época das mallas e na festa local.

Faltaban uns días para a festa, e meu pai estaba axudandole, creo que a segar unha leira, e cando acaberon o traballo, volvian para a casa a merendar.

Estaban a punto de sentar á mesa, e o tiu Tomás díxole a súa muller que fora a bodega por unha xarra de viño do que tiña gardado para a festa.

Foi a señora da casa a buscar a xarra de viño, e cando chegou atopouse con que a cuba do bon viño estaba baleira. Naide se dera conta, mais a billa saltara e o viño verteuse todo.

A pobre muller apañoú un soberano disgusto, e so facia pensar na carraxe que le daría o ti Tomás e o enfado que collería.

Antes de subir de novo a casa, chamou por meu pai decindole que baixase un momentiño, levouno a bodega e ensinoulle o desaguisado chorando. O Pepe calmouna como puido, ainda que era difícil, pois a pobre muller so tiña medo de como reaccionaría o seu marido, e sobre tdo o disgusto que ia ter.

Non había outro remedio que decirlo. Subiron a casa e a muller díxole ó home:

- ¡Tomás, ocorreu unha desgracia!.- ¡Contalo, Pepe!.

- Bueno, vera… parece que a cuba estaba mal abillada, e o viño derramouse.¡Non hai nin on groliño!-dixo o Pepe.

Entonces, o ti Tomás, sen inmutarse, so contestou:

- ¡Bueno!.

- ¿Bueno?, ¡so eso se te ocurre!- díxolle a muller.- ¿Así, tan tranquilo te quedas, despous de quedarte sen o viño que tanto traballo vos deu?

-¿E logo, qué pasa, si me enfado e rabeo, volve o viño a pipa.

Escacheron todos a rir, e o asunto morreu alí.

Eso sí, todolos anos pola festa do día seis de Agosto o ti Tomás, sempre lembraba o acaecido.

A trmplanza é unha virtud cardinal, que xa non se leva.

Posted by xabresdateixeira@mundo-r.com at 21:44:15 | Permalink | No Comments »

Saturday, August 8, 2009

Calila y Digma (Mi versión)


AVARICIA FATAL

Durante toda su vida no había hecho otra cosa que trabajar duro. Las cosas le habían ido bien y logró amasar una gran fortuna. Tenía una mansión en vez de una casa. Por todos los rincones había acumulado cosas de gran valor, con el objeto de disfrutarlas más. Cuadros de pintores famosos y de reconocido valor, objetos de metales preciosos, y demás cosas, que solo sirven de adorno, pero que tienen un valor incalculable. Había en la mansión todo lo que se pudiera desear.

Cuando ya había cumplido los ochenta años, conoció una mujer joven, elegante, guapa, calculadora y fría como una estatua de Tales de Mileto.Esta mujer era consciente de la riqueza de aquel viejo, y también del enamoramiento del mismo, cosa que intentó acrecentar con sus zalamerías que a todas luces eran falsas. Solo tenía en cuenta una cosa, llegar a casarse con él, heredar, pués estaba claro que no podía durar muchos años.

Conseguido su objetivo de hacer pasar por la vicaria al viejo-ricachón, le despreció con el mayor de los descaros, pero era tanta la adoración que él sentía por ella que todo se lo pasaba por alto.

Los desprecios, ni hacian que muriera, ni que dejase de desearla.

Una noche que estaban cenando entró en la casa un ladrón, cosa que hizo que la mujer se asustara mucho y llena de ansieda se abrazó al cuello de su marido y se apretó contra él toda muerta de miedo.

Entonces el viejo, lleno de alegría, se dijo para si: ¿Cómo me da Dios tanta ventura?

Cuando se acercó el ladrón le dijo: Toma todo lo que quieras y puedas llevar, pués a ti te debo que mi mujer me abrace.

Entonces el ladrón escogió las mejores obra de arte, y joyas, junto con todo el dinero que pudo, y cuando se iba a marchar, volvió sobre sus pasos y cogiendo a la mujer por un brazo también se la llevaba, sin que esta opusiese resistencia.

Cuando iban a atravesar el dintel de la puerta, sonaron dos disparos y los dos cayeron muertos, mientras el viejo contemplaba, aquella escopeta con los adornos de oro en la culata, que un día había sido el deseo de la mayoría de tiradores que la habían visto. Entonces volviendo a su sofá favorito murmuró: Le dije que se llevara lo que quisiese, pero el que intentase llevarse a mi mujer, y ella lo hubiese consentido, era algo que no debía permitir.

Adaptación “sui géneris”de Calila y Digma, de Alfonso X. (con perdón)

Posted by xabresdateixeira@mundo-r.com at 18:03:03 | Permalink | No Comments »

Friday, August 7, 2009

TEMPIÑOS

Nostalgias.

Era no medio da invernía, alí polo Val dos Marcos. Había neve do Carballal hacia a Cachena, pola beira do Tuela non coallera .

Despous de xogar a partida na casa do Caxera, estábamos a escoitar a Pepe Pinto naquela belísima copla, intitulada “Mi niña Lola”, mentras no camiño facía un fríu xeado, enriba da pouca neve que ali quedaba.

Asomou o fuciño pola porta, meu tiu Manolo, cando mirei para él fixóme un aceno hacia afora. Eu sabia o que queria decir; quería falar conmigo a solas. Saín anda él, é dixóme: Que te parece si mañá imos a busca dun par de coellos, hacia Vilares?. ¡Feito, respondín eu, chamame pola maña! – Vale, deica mañá.

Entrei de novo para acabar de escoitar a copla. Daquela, pasabamos a metade da noite escoitando Radio Andorra, con aquel programa donde para poder escoitar os “cantores” da época, habia que tragarse antes de cada cantiga, polo menos media hora de dedicatórias. Estas dedicatórias eran case sempre o mesmo: Didicado por fulanito e fulanita desde Suiza para seus pais, hirmaos, primos, parentes, amigos e este aquel e o de masi aló, en Peteliños de Abaixo ou de Arriba. Así durante media hora ou mais. Mais merecia a pena, por escoitar a Pepe Pinto, La Niña de la Puebla, Valderrama, Fariña u otros, sin olvidar a António Molina.

Cando acabou o programa, saímos todos co ánimo de descansar nas camas por aquela noite. Coma sempre, subimos xuntos os da barriada darriba; Licesio, Agustín, Eloy e un servidor que ustedes, que tamén coma sempre, facíamos plantón diante da casa do ti Dario, que por aquelas horas tiña sintonizada a radio nunha emisora estranxeira, que emitía música orquetal, que facia que os pés se eleveran por enriba do planeta co ánomo de bailar, ainda que non era o nos forte, salvo o Agustín que debecia sempre por bailar.

O dia seguinte, despois de pasar polas Cegudas, Caboco do Lombeirón, As Latas, cheguemos as viñas, nas que ainda habia un que outro pampano, follas mais bes de color roxo que verde, inda tivemos a oportunidade de catar uns melóns que algunha alma caritativa sementera por alí.

A cazata foi pequena, volvimos para o pueblo polo Poulo dos Mexacans, donde nos atopemos co Céfiro e o Teófilo que sempre andaban xuntos de caza. Claro, tiñan o costume de levar, aparte da merenda, un o viño e o outro o termo do café. Esto útimo era o que mais eu le envxaba.

Por mor de unhas perdices, acabemos na Portela das Teixugueiras, donde sentémos a fumar un cigarro, que mentras o liébamos podiamos escoitar o famos “Pikú” de Hermisende que berraba a todo berrar, e gracias o vento do leste escoitabamos perfectamente. Soaba naqueles intres o pasodoble “mi jaca”, o que fixo que mentras durou, estiveramos completamente caladiños escoitando.

Desde alí mesmo vímos unha parella acercandose o riu, e perdimolos de vista durante unha media hora. Cando saíron das salgueiras cada un liscou por un lado diferente, o que levou o Céfiro a referirnos unha anécdota, que nunha ocasión le sucedera a él.

Estaba él no Salgueiral nunha tardiña, e de pronto, xusto enfrente, do outro lado do Tuela, albiscou tamén unha parella, practicando o deporte mais vello do mundo, o que agora os cursis chaman “hacer el amor”, cando daquela nós tíñamosle un feixe de nomes, tales como votar unha cana o aire, afoscallar, votar un casquete, etec. Aida que o que mais nos gustaba era, porse nela, ou simplemente foder.

Según o meu amigo Céfiro, o exercicio decidiron facelo de pé, apoiados nun negrillo daqueles grandes que habia nos prados. O problema veu cando a moza, que estaba de costas ó negrillo, se deu conta de que él os estaba a mirar. Enton sen consideración de ningunah clase, deulle un empurrón o mozo e liscou, podedes imaxinar a ridicula postura do mozo.

¡Buff, tempiños!.

e

Posted by xabresdateixeira@mundo-r.com at 21:57:45 | Permalink | No Comments »