O VIÑO DO TI TOMÁS
Hoxe lembrei unha das histórias que algunha vez le escoitei a meu pai. Doume conta agora que foi unha verdadeira pena non escoitar mais ós vellos, mais coma sempre a experiencia so se adquire con tempo e o problema é, que, se non hai tempo trancurrido non hai experiencia. ¡Unha pena!.
Vivía en Castrelos un tiu de meu pai, ó que él tiña un grande cariño. Era irmau de súa mai e chamábanle o tiu Tomás.
Meu pai, de novo, estaba mutas temporadas coel en Castrelos, axudandole nas tareas que daquela tiñan; Segar herva, centeo, facer as mallas etc.
O tiu Tomás, un ano ficera un viño especial. Con uvas dalgunha parreira de Castrelos ainda que a maioria transporteran-nas desde as viñas de Vilares de miña aboa Pilara, que era unha das súas irmas.
Conseguira facer un excelente viño, que o tiña na súa bodega con moito esmero e cuidando-o, para bebelo na época das mallas e na festa local.
Faltaban uns días para a festa, e meu pai estaba axudandole, creo que a segar unha leira, e cando acaberon o traballo, volvian para a casa a merendar.
Estaban a punto de sentar á mesa, e o tiu Tomás díxole a súa muller que fora a bodega por unha xarra de viño do que tiña gardado para a festa.
Foi a señora da casa a buscar a xarra de viño, e cando chegou atopouse con que a cuba do bon viño estaba baleira. Naide se dera conta, mais a billa saltara e o viño verteuse todo.
A pobre muller apañoú un soberano disgusto, e so facia pensar na carraxe que le daría o ti Tomás e o enfado que collería.
Antes de subir de novo a casa, chamou por meu pai decindole que baixase un momentiño, levouno a bodega e ensinoulle o desaguisado chorando. O Pepe calmouna como puido, ainda que era difícil, pois a pobre muller so tiña medo de como reaccionaría o seu marido, e sobre tdo o disgusto que ia ter.
Non había outro remedio que decirlo. Subiron a casa e a muller díxole ó home:
- ¡Tomás, ocorreu unha desgracia!.- ¡Contalo, Pepe!.
- Bueno, vera… parece que a cuba estaba mal abillada, e o viño derramouse.¡Non hai nin on groliño!-dixo o Pepe.
Entonces, o ti Tomás, sen inmutarse, so contestou:
- ¡Bueno!.
- ¿Bueno?, ¡so eso se te ocurre!- díxolle a muller.- ¿Así, tan tranquilo te quedas, despous de quedarte sen o viño que tanto traballo vos deu?
-¿E logo, qué pasa, si me enfado e rabeo, volve o viño a pipa.
Escacheron todos a rir, e o asunto morreu alí.
Eso sí, todolos anos pola festa do día seis de Agosto o ti Tomás, sempre lembraba o acaecido.
A trmplanza é unha virtud cardinal, que xa non se leva.
