01/12/2007

DEDICADO A MI HERMANO CÉSAR


Como parece que mi hermano César, está un poco celosillo por que todavía no he comentado alguna de sus "trasnadas", y para que el mundo cibernético no se quede sin sus andanzas, por que haberlas "haylas"transcribo la primera.

Ayer hablaba con él a través del teléfono, y le mencioné, una de las aventuras habidas en Barcelona, durante nuestro periplo por Barcino Nova, y valga la redundancia,  me dijo que no se me ocurriese, dándome a entender que él podría sacar trapos sucios míos, del mismo calibre. Así que un poco acongojado, desisto de la idea por el momento, sólo por el momento. César, que quede constancia de "aquello" sólo queda pospuesto.

Bueno como de lo que se trata es de contar alguna "falcatruada", vamos a referir una, bastante inocente y sobre todo tierna. Espero que no empalagosa.

Yo tendría unos ocho años, mas o menos,

Doña Dolores nos mandó a un pequeño recado a la "Porteliña", probablemente a buscar alguna cebolla o algo así.

Bien, fuimos los dos, por a aira Das Pirlas, bajando por Aira da Filomena y la del Cura, para continuar por la parte de atrás de la "pallarega de Os Mikaelos", pasando por "O Xogo dos paús", hasta nuestro destino en la "Porteliña".

Para situar bien al personal moderno, diremos que el lugar es el mismo que este verano ha sido usado como campamento de ilustres personajes.

Una vez que recogimos lo que teníamos que recoger iniciamos el camino de regreso a casa, volviendo por "O Xogo dos Paús", pero esta vez subiendo por a "canadicha", que hay entre la era de los Marcelinos y el lugar dónde ponía el "Palleiro" o "TI" Dario.

Justo al final de la susodicha cañada, en el camino que va hacia la Augüeira, pasa el caño de agua que viene de la Aillande, y que riega los huertos de A Faceiriña, Outeiro, Ascoira, y otros.

Aquel día traía una buena cantidad de agua, y cuando llegamos, yo iba delante y salté para cruzar el mini-regato. Cuando había pasado miré para tras y me di cuenta de que César, no podía pasar él sólo sin mojarse.

Entonces di la vuelta y montándolo "a las cabaliñas" cruzamos el agua, y ya puestos lo subí un rato sobre mis hombros. Entonces, César se abrazó a mi cabeza, acariciándomela me dijo:

  • Cando eu sea gande e tu pequeño, voute levar as cabaliñas.

Querido César, como ya eres grande, y yo dentro de poco ya seré cien veces niño, vas a tener un problema : Vas a tener que llevarme cien veces. Esperemos que no sea cuando vayamos de caza.

Habrá más.



Posted by Xabrés da Teixeira at 20:32:36 | Permanent Link | Comments (8) |
Comentarios
1 - Jeje. Las ocurrencias de los niños, a la vez que tiernas, siempre suelen ser muy originales.
Espero que sea cierto eso de que la de Barcelona ha quedado pospuesta y que algún día vea la luz porque, si no se puede contar, promete (Comment this)

Escrito por: jferreiroc at 2007/12/02 - 12:13:36
2 - ooohh!!!qué potito... amor de irmáns, jeje. pero non vale ocultarnos historias. inda que non a escribas, a min cúntasma estas navidades, eh??
bicos. masé (Comment this)

Escrito por: Anónimo at 2007/12/02 - 14:29:06
3 - Como le digo a Cesar, sólo queda pospuesto.
A ver si un dia andando de caza los dos, lo consigo emborrachar con un buen Albariño, y me firma la autorización.
Os puedo anticipar, que tiene que ver con primeros escarceos amorosos, jo.. (Comment this)

Escrito por: Xabres da Teixeira at 2007/12/02 - 17:22:05
profile
4 - Escarceos amorosos, padres y tíos... no se yo si quiero escucharla.
Vale, rectifico. Sí quiero. Es más... pagaría bien! (Comment this)

Escrito por: Heitor at 2007/12/02 - 21:03:46
5 - ¿Cómo no vas a querer escucharla? Me muero de ganas... jejeje
Masé (Comment this)

Escrito por: Anónimo at 2007/12/03 - 18:34:06
6 - A ver oh! seguramente será apta para todolos públicos, incluidos fillos, netos, sobriños, etc., e como algunha vez dixo alguén, os pais e nais, tamen comen, beben, cagan e mexan. ¿Ou non?.
Masé pon sobre aviso a tua nai, pois unha vez descuberto o tarro das esencias dos da Igrexa, haberá para todos.
¿Ou non?.
Biquiños. (Comment this)

Escrito por: Anónimo at 2007/12/03 - 19:21:42
7 - ¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡¡ MEU TIUUUUUUUU!!!!!
que gozada, disfruto máis que unha burra nun patatal coas tuas cousiñas,jejejej. Ti bon te preocupes que agora podeis ir de caza coma se forais novos de todo, que xa podes subir ata o castelo de rebordelo coma se foras o riu...e non teñas medo que se o tiu non pode contigo, porque pesas máis ca fraga do rolo teis un monton de sobriños que mau será que non te demos levantado....caer non cais. Biquiños meu tiu, e escribe máis. Una suxerencia, as historias de San Ciprián, a peder ser escribias como se fala, ainda que os madrileños que te len custele máis, pero penso quye tein máis encanto no seu idioma orixinal...


Bicos meu tiuuuuuu!!!!!
Nane Nane (Comment this)

Escrito por: Anónimo at 2007/12/05 - 19:18:50
8 - Esas pequeñas perlas de vidas propias y ajenas nos llegan al corazón y nos hacen apreciar más el paisaje y el paisanaje ( a pesar de algunos ).

El encanto de escribirlas en el idioma original, además de conservarlo, nos da la posíbilidad a los Xabreses residentes en Madrid, de disfrutar de una lengua en vias de extinción.... Comparto tu opinión Nane

Para cuando un diccionario ???

Salud

ASF



 (Comment this)

Escrito por: Anónimo at 2007/12/19 - 00:07:30
Escribir comentario