10/12/2007

GRAN CACERIA EN VAL DOS MARCOS

Este fin de semana, acompañado por mi hermano César, fuimos a visitar las "patirrojas" de Val do Marcos.

Hemos tomado la decisión entre los dos de constituirnos, en una especie de geriátrico ambulante, tal era la sensación que teníamos y dábamos al caminar por aquellos montes de avezados contrabandistas en tiempos pasados.

César con sus problemas de columna y yo con la rodilla derecha a punto de separarse del muslo, éramos la viva imagen del quiero y no puedo.

El sábado tal como se presentaban las cosas, casi estuvimos a punto de quedarnos al calorcillo de la lumbre, hacerle los honores a una botellita de un Godello, pero al fin pudo mas la afición que la sensatez.

Decidimos salir para la zona menos difícil, a ver si había suerte. Pero , cosas de la vida, algún otro cazador pensó lo mismo. Después supimos que estaban casi en la misma situación de semi-invalidez que nosotros.

Como no era cosa de hacer una batida entre tanta gente, nos repartimos los caminos. Unos irían por al camino de Rechouso y otros iríamos por el de O Carruceiro.

Nosotros iniciamos el recorrido, saliéndonos del camino, no más de cuatro o cinco metros, y eso solo si había poco monte.

Al llegar al la parte baja de "a caboca da Cabeza das Fontes", a un metro del camino, la "canaria" se puso de muestra, indicándonos que allí había algo. Bueno, pensamos, vamos a tener suerte con las perdices. Las podremos cazar sin salir del camino.

Nos preparamos para atenderlas debidamente, incitamos a la perra para que las levantase, y......., zas, cual no sería nuestra sorpresa al ver salir delante de nosotros y de la canaria un hermoso ejemplar de corza.

Como todo el mundo imaginará, después de disquisiciones, el bicho se marchó todo contento.

Seguimos nuestra andadura por el camino que nos llevó a "Os Rebouzos D’Amiñeira, donde podríamos ver algún lepórido, pero en vano.

En la Amiñeira, justo en el camino que pasa por debajo del Penedo Mourón, decidimos comernos el bocadillo que llevamos. Por cierto al lado había un manzano cargadito de manzanas que todavía estaba en comer.

Cuando terminamos, subimos por lo prados de Amiñeira arriba, hasta Os Millais, donde existe la fuente con el caudal de agua más grande de todo el tereno, y siempre constante, tanto en invierno como en verano, lo mismo que su temperatura.

Pasó por encima de nosotros un bando de torcaces, pero a velocidad de reactores, y casi a la misma altura.

Pasamos a Cabeza das Fontes, con el mismo resultado que hasta ahora, de allí a "A Quinta", Caboca da Colmea, Xan Macia, Cadavais, Camiño Novo y Meson de Marcelino, donde ya estaban otros perdurables como nosotros, con idéntico resultado.

En definitiva, mas dolores de la articulaciones, mas cansancio, y sobretodo una sensación de que una etapa, o bien está a punto de cerrarse, o ya se ha cerrado.

Cosas veredes.

El año que viene mas.

Posted by Xabrés da Teixeira at 13:18:29 | Permanent Link | Comments (7) |
Comentarios
profile
1 - Pues para estar ambos paralíticos camináis más que un peregrino en año santo.
Va siendo hora de cambiar la escopeta por la cámara de fotos y el monte por los senderos caminables, me parece a mí.
De todas formas, estoy seguro de que os merece la pena por el bocata y las conversaciones. (Comment this)

Escrito por: Heitor at 2007/12/10 - 15:21:39
2 - A pesar de los achaques supongo que una vez al año no hace daño y, sobre todo, si como dice Heitor se hace en buena compañía.
No creo que la etapa se haya cerrado ya y, además, en el caso de que así fuera, si se cierra una será porque se está abriendo otra y las novedades siempre atraen. (Comment this)

Escrito por: jferreiroc at 2007/12/10 - 23:56:52
3 - Anda que co que eu presumo de tíus mozos....
O mellor o que podíamos facer é ir todos en amor e compañía de forma que a mocedade aprendamos dunha vez onde está cada un deses montes dos que falades... habería que planificar esto.
Bicos. Paula (Comment this)

Escrito por: Anónimo at 2007/12/11 - 14:53:41
4 - Eu apúntome... creo que de todo-los nomes que puxeches sólo sei que é o Camiño Novo... e o bar de Marcelino, claro, jejeje.
Bicos, Masé (Comment this)

Escrito por: Anónimo at 2007/12/11 - 19:07:50
5 - Hombre lo de paralíticos, de momento es solo metafórico, ya veremos.
Efectivamente cuando un ciclo se cierra, comienza otro . Solo se le pide que no sea peor que el que termina.
Tes tius mozos, de sesenta e pico anos, mais mozos.
Haberá que facer un mapa de Val dos Marcos, con toda a toponimia.
Abrazos a todos. (Comment this)

Escrito por: Xabres da Teixeira at 2007/12/11 - 22:04:42
6 - Estas navidades, el día 23 estuve cazando, después de andar bastante, llego a mexacais y se queda la perra de muestra, ostras una perdiz a perro puesto, mi sorpresa es que se levanta una codorniz a la que mato. Sigo mi andadura y nas latas se levanta una perdiz, sola a distancia de obús le tiro un tiro y a lo lejos veo que hace torre y se desploma, fui a buscarla pero me desoriente donde había caído y no la cobre. Me encuentro con cándido y el hijo y seguimos juntos, la miseria era grande, recorrimos medio mundo y no levantábamos nada, cándido y el hijo se rindieron, yo con el mono encima de no ver nada ya de regreso a casa, fui a cheiranova con la suerte de que en el alto había dos perdices, le tire a una y la abatí me di la vuelta para tirarle a la otra pero ya era tarde se cubrió con el monte. Después de todo me fui contento para casa, y con un buen dolor de piernas, si no se trata de hacer algo san ciprian se queda sin perdices. Un abrazo - KIKO - (Comment this)

Escrito por: Anónimo at 2008/01/07 - 20:02:28
7 - Amigo KIKO, tú eres un home con sorte, pous eu, no dias que fui de caza, creo que foron catro, non matei nada.('coño, que mal soa eso de matar!). A vispera de Reis, fumos o César ya eu, unhas tres horas, e menos mal, vimos unha lebre a que non le pudemos tirar, e una perdiz, que pasou por riba de nos, chupounos catro tiros, e marchou mais contenta que unha perlas.
O de que as perdices se acaban, veño-o predicando desde vai tres ou catro anos e naide faia caso.
Como os novos non boteis man do asunto, non creo que dentro de dous ou tres anos quede algunha.
Una aperta. (Comment this)

Escrito por: Xabres da Teixeira at 2008/01/08 - 12:25:04
Escribir comentario