GRAN CACERIA EN VAL DOS MARCOS
Este fin de semana, acompañado por mi hermano César, fuimos a visitar las "patirrojas" de Val do Marcos.
Hemos tomado la decisión entre los dos de constituirnos, en una especie de geriátrico ambulante, tal era la sensación que teníamos y dábamos al caminar por aquellos montes de avezados contrabandistas en tiempos pasados.
César con sus problemas de columna y yo con la rodilla derecha a punto de separarse del muslo, éramos la viva imagen del quiero y no puedo.
El sábado tal como se presentaban las cosas, casi estuvimos a punto de quedarnos al calorcillo de la lumbre, hacerle los honores a una botellita de un Godello, pero al fin pudo mas la afición que la sensatez.
Decidimos salir para la zona menos difícil, a ver si había suerte. Pero , cosas de la vida, algún otro cazador pensó lo mismo. Después supimos que estaban casi en la misma situación de semi-invalidez que nosotros.
Como no era cosa de hacer una batida entre tanta gente, nos repartimos los caminos. Unos irían por al camino de Rechouso y otros iríamos por el de O Carruceiro.
Nosotros iniciamos el recorrido, saliéndonos del camino, no más de cuatro o cinco metros, y eso solo si había poco monte.
Al llegar al la parte baja de "a caboca da Cabeza das Fontes", a un metro del camino, la "canaria" se puso de muestra, indicándonos que allí había algo. Bueno, pensamos, vamos a tener suerte con las perdices. Las podremos cazar sin salir del camino.
Nos preparamos para atenderlas debidamente, incitamos a la perra para que las levantase, y......., zas, cual no sería nuestra sorpresa al ver salir delante de nosotros y de la canaria un hermoso ejemplar de corza.
Como todo el mundo imaginará, después de disquisiciones, el bicho se marchó todo contento.
Seguimos nuestra andadura por el camino que nos llevó a "Os Rebouzos D’Amiñeira, donde podríamos ver algún lepórido, pero en vano.
En la Amiñeira, justo en el camino que pasa por debajo del Penedo Mourón, decidimos comernos el bocadillo que llevamos. Por cierto al lado había un manzano cargadito de manzanas que todavía estaba en comer.
Cuando terminamos, subimos por lo prados de Amiñeira arriba, hasta Os Millais, donde existe la fuente con el caudal de agua más grande de todo el tereno, y siempre constante, tanto en invierno como en verano, lo mismo que su temperatura.
Pasó por encima de nosotros un bando de torcaces, pero a velocidad de reactores, y casi a la misma altura.
Pasamos a Cabeza das Fontes, con el mismo resultado que hasta ahora, de allí a "A Quinta", Caboca da Colmea, Xan Macia, Cadavais, Camiño Novo y Meson de Marcelino, donde ya estaban otros perdurables como nosotros, con idéntico resultado.
En definitiva, mas dolores de la articulaciones, mas cansancio, y sobretodo una sensación de que una etapa, o bien está a punto de cerrarse, o ya se ha cerrado.
Cosas veredes.
El año que viene mas.


Va siendo hora de cambiar la escopeta por la cámara de fotos y el monte por los senderos caminables, me parece a mí.
De todas formas, estoy seguro de que os merece la pena por el bocata y las conversaciones. (Comment this)
No creo que la etapa se haya cerrado ya y, además, en el caso de que así fuera, si se cierra una será porque se está abriendo otra y las novedades siempre atraen. (Comment this)
O mellor o que podíamos facer é ir todos en amor e compañía de forma que a mocedade aprendamos dunha vez onde está cada un deses montes dos que falades... habería que planificar esto.
Bicos. Paula (Comment this)
Bicos, Masé (Comment this)
Efectivamente cuando un ciclo se cierra, comienza otro . Solo se le pide que no sea peor que el que termina.
Tes tius mozos, de sesenta e pico anos, mais mozos.
Haberá que facer un mapa de Val dos Marcos, con toda a toponimia.
Abrazos a todos. (Comment this)
O de que as perdices se acaban, veño-o predicando desde vai tres ou catro anos e naide faia caso.
Como os novos non boteis man do asunto, non creo que dentro de dous ou tres anos quede algunha.
Una aperta. (Comment this)