Xabres da Teixeira

Facía un friu de carallo, outros decian que xa viña feito.

Iban uns cuantos días, que, polo día nevaba, ya, pola noute escampaba. Xa habia medio metro de neve, mais por capas estratificadas: neve, caruoxo, neve, carouxo,neve carou........

Estaban os camiños do millor xeito posible pra camiñar, con zamancos sin ferraduras ou chatolas, para amolecer ben o cú.

Os ciganos portugueses, apañeraos a neve no forno d’arriba, e tiñan pra uns cuantos días.

O "Negrito", nome que usaba o seu pai, e mailo Zebras, nome que usaba o pai deste, xa se xunteran, na fonte do souto, onde despous de esbaragar, pola poza da horta do cura, estuberan intentando, romper o carouxo, da mesma .

O carouxo debia ser demasiado groso, pra rompelo, e enton deixeren-o. Baixeron polo carreirón ate ao camiño do Viñal, hasta a porta da Madalena, que sempre estaba sentada diante do forno. Desta vez diante do forno estaba o seu amigo o Cigano.

• Corti na cabeza – dixo o cigano, o velos.
• Corti nos ollos, dixeron eles. E roberon as cabezas uns cos outros.
• ¿Imos ver se colleron algo as garduñeiras?. Dixo o cigano.
• Quedan lonxe, e hai muta neve, dixo o "Negrito". Deixamolo pra outro dia, pous o mellor non hai nada.
• Si nós pudéramos, comer algo de xixa, esta noite!- dixo o cigano.
• Home ¿por qué non a podeis comer?-dixo o Zebras.
• ¡Carallo, por que non a temos!.-resposdeu o Cigano.
• E certo, dixo o "Negrito". Eles non ficeron matanza yademais non estan na sua terra. Xa sabes nestes dias é a festa de navidad, despous ven fin de ano, e os Reis. Nos comemos da matanza, chourizos, alleiras, rexois . Mais éstes non tein nada.

Deron un par de voltas arededor do forno, hasta que o "Negrito· e mailo Zebras, dixeron que era mellor ir a quentar os pés a borralleira, pous coa neve, o carouxo e o friu qe facia tiñanos medio conxelados.

• Corti....,-dixo o Cigano-se forais descalzos coma min, seguro que non sentiriais nada. Eu no teño friu.
• Bueno ti non teis friu, porque estás acostumado a andar descalzo e medio desnudo. Mais nos non.

Dixo un deles.

• ¡Carallo!, e certo, estes non teñen mondongos, nin tanxiquera, unhas alleiras. Eso no é xusto –dixo o Zebras- ¿Qué te parece "Negro", si buscamos por ahí algunha chouriza, ou algo pra que éstes cenen ben esta noite de "noche buena"?.
• Vale, - dixo – o "Negrito". Mais eu en casa non podo coller nada da matanza pois inda a ficeron onte,

Mais podo coller algo de viño e noces.

• ¡Veña, vamos a buscar as cousas. Ti non veñas con nós, pous se nos cachan a nos non nos dicen nada, e ti como eres cigano, vais ter problemas.-dixo o Zebras.

Despous de unha hora mais ou menos, volveronse a hachar, debaixo do balcón da tia Enxiñia, lugar de encontro, desde o principio dos tempos, de xuntanzas de rapaces, mozos e homes. A diferenciación deixarémola pra outra ocasión.

Unha vez xuntos fixeron reconto de todo o que levaban, penseron que non estaba mal, o botin; un entrecosto, uns salchichóns, un pigureiro, rexons e un cacho de soá. Seguramente aquello daba para que a familia de o Cigano, cenera ben na noite boa, indaque, os ciganos non eran católicos, e os nosos amigos, seguramente tampouco.

Na noitiña do vintecuatro de Diciembre, o Cigano, deixoule a cada un dos nosos amigos, un monicreque de folla de lata, feito polo seu abó, dediante da porta da cociña, no cimo da escaleira.

Cando quixeron darle as gracias, os Ciganos xa se foran aproveitando unha escampada.

(En memoria dos tres.)

(Este relato, intentei transcribilo do mismo xeito que se fala en Val dos Marcos, atendendo a algún comentario, que di, e con razón, que non debemos esquecer o noso idioma.

Tamen debo decir que, como o que falamos, está mais cerca do galego, que de outro idioma, merece a pena cultivalo, pois é o único con normativa na escrita. Falalo xa é outra cousa).

FELIZZZZZZ NAVIDADDDDDD Y PROSPEEERO ANINOUUUUUUU.