Xabres da Teixeira

CRUZAR CON NEVE A PORTELA DA TEIXEIRA.
(Morte dulce)
 Naquela mañá,o Toño, despouxa de sorber as sopiñas de allo que le fixera a sua nai, a tia Grabiela, saiu diante da casa e aparellou a burra.
 Unha vez aparellada, atou o ronzal, nunha argola que habia na Fonte da Piota, e foi a buscar as alforxas o alpendre, pois tiña que ir a Hermisende a facer unhas xestións no concello.
Aprobeitaria para traer algunhas cousas do comercio. Unhas para a casa e outras eran encargos, de algún veciño, que aporbeitaba a ocasión para encargarle algunha necesidade, inexistente na Teixeira .
 Cando puña a alforxa no lombo da burra,enriba da albarda, a sua nai dixole:
- ¡Ay Toño, no vaias oxe a Hermisende, seguro que vai nevar moito e vas ter problemas na portela.
- Non se preocupe nai- respostou él- non creo que neve, e se o fai non será moito. Ademais, ¿qué pode pasar? A burra é nova e forte, e eu son un bon mozo ja ja. ¡Non pasará nada, xa verá!.
- Non sexas tan burro como esa que acabas de aparellar Toño, -terciou sua hirma, a Joaquina- faile caso a nai, e non vayas oxe. Xa ves que o temporal ven do norte, vai moito frio, e seguro que de eiqui a noite, cai unha nevada-Sentenciou-.
- Preocupadesvos demasiado,-respostou o Toño – Sabe Deus cantas veces pasei a portela con neve. Coñezo o camiño coma a palma da man.
 Agarrou a burra do ramal e o iniciar a andaina, sairon os seus sobriños, O Luisiño e mais a Grabieliña, pedindole que les trouxera calquer cousiña de Hermisende.
- Fareino-respostou él-.
Escanchouse na burra, unha burra ben alimentada, nova e áxil, como ela sola. Empezou a andar, e coma sempre, asubiando a última peciña, que os músicos tocaran con mais insitencia, no dia da festa.
 Baixou a Hermisende, arreglou o que tiña que arreglar no concello, foi o comercio a mercar os encargos, e mercou tamén unha pizarra “noviña do trinque”, para os sobriños, e un par de pizarrins para cada un.
 Baixou o café do “Careta”, a falar con o médico, pois alí era donde éste botaba a partida, co cura, o secretario e o comandante do “puesto” da guardia civil.
- Dixolle o médico, - Se va a poner el tiempo muy mal, tan cuidado con la nieve, pués parece, que va a caer una buena.
- Non se preocupe Don Santiago. Teño esperiencia dabondo, e se non, xa me iran a buscar, aiqui os señores guardias, e o sr, cura me dirá os responsos.
- Todo o mundo soltou unha risotada, e o Toño, saliu do café.
 Subiu pobo arriba, e o chegar o bar do “Grilo”, fixo a última paradiña para tomar un grolo de aguardente para espantar o frio, e botar una parrafada antes de voltar a Teixeira.
 Estando nestas, entrou o Severino, sacudindose o capote, decindo:
- Menuda nevada vai caer. Xa están caendo bos farrapos, e os copos son como farrapas, de grandes. Si se queda así sereniño, mañá non cabe un papel de fumar entre o ceo e a maila terra.
 Cando se decatou de que o Toño estaba ali, dixole:
- Non pensaras marchar para a Teixeira, con este tempo?. Se sigue asi non pasas na portela.
- No haberá problema – respostou o Toño – a burra e forte e eu tamen.
- Nada diso,-dixo Severino – ti quedaste na miña casa ate mañá, e mañá xa veremos.
- Non podo quedarme, pois miña nai e miña irmá quedarian toda a noite preocupadas.
- Bueno, se non te vais a quedar, o mellor é que lisques ahora mismo, antes de que esto vaya a mais.
 Sen pensalo mais, o Toño, escanchouse de novo na burra, e enfiloú o camiño da Teixeira.
 A neve xa, caseque que cubria a pezuñada burra.
 Na saida de Hermisende, no Rachado, atopouse con unha muller, que voltaba para a sua casa, que le dixo, que non continuéra, pois o tempo, estabase a poñer cada vez peor.
- Non se preocupe, respostou él- xa teño estado na serra dias peores. E continuou o camiño.
 Aquela, que se sepa, foi a última vez, que falou con un humano, pois, á Teixeira non chegou. A nevada foi a mais, e cando iba subindo xa cerquiña do alto da portela, escomenzoú a ventisca.
 Na Teixeira deuse a voz de larma, de que o Toño non chegara, e  o decatarse que de Hermisende saira, a xente xa se puxo no peor.
 Os catro dias, o temporal remitiu,  entonces, organiceronse desde os dous pobos, con axuda da xente de os povosveciños.
Organizarones patrullas para percorrer o camiño, para ver de atopálo.
 No primeiro dia, non se atopou nada, e no segundo, nos prados de Meixende, alguén encontrou o tapabocas que levaba o Toño. Mais tarde cerca do achádego do tapabocas, e un pouco mais abaixo, nas bicadas da caldeira dos prados, encontrouse a caxata que levaba.
 Seguindo, un pouco a liña dos hachásdegos, no medio de un neveiro grande, apareceu, primeiro a burra, de pé morta e cos dentes regañados. Xusto o final do ramal, estaba o Toño morto tamen, pero cunha cara de felicidade, que mesmo parecia que estaba contento de morrer.
P.D.Lamento moito, que ahora, na Teixeira, pobo donde eu nacin, xa non queiran falar o idioma dos seus antergos. Como dicen que non son galegos, ahoran falan, uns en casi-catalan, outros en Bable, e os mais finos en Mirandés.
 ¡Vaya por Dios!.