O XENXO MARCHOU COA "TIA" CECILIA.
Onte. Día 29 de Xaneiro, fixo o seu pasamento o Xenxo ou Chencho,que tamen así era chamado.
Tiña sesenta e cinco anos, e para aqueles que non o sepan, a minusvalia que padecia, era consecuencia de unha “meningitis” non curada, ou curada mal, cando tiña un par de anos.
Supoño ahora, que sua nai a “tia” Cecilia, xa estará un pouco mais tranquila, pois en mais de unha ocasión oinle decir, que, que seria de él, cando ela e o “Ti” Xico morreran.
Bueno creo que a vida de Xenxo, desde que morreron seus pais non foi moi mala, pois seguiu sendo libre, cousa que moi poucos podemos decir.
Desgraciadamente bienestar e Libertad, caseque nunca van da man.
Non queria acabar este recordatorio, sin contar unha das anecdotas que coñezo de él. Nesta eu estaba presente.
Nun dos últimos “reis”, que eu recordo de San Cibrao, a conocida capital de Val dos Marcos, faciase o reinado na casa da tia, “Tresa” dos Froles. Na casa facianse as reunions, as comidas e as cenas.
Para comer habia unha mesa alongada con bancos ós lados, e entre os comensales estaban invitados, o propio Chencho, e o amigo Silverio.
Unha das costumes que había, era a de beber todos pola misma xerra, normalmente una xerra de porcelana, de máis de litro e medio, un pouco esbouquelada, polo pouco coidado que se tiña con ela.
Pois ben iniciabase a ronda de bebida nunha esquina, e acabábase na mesma. Andaba a Xerra o redor da mesa.
Nun momento determinado, cando le tocaba beber o Xenxo, o comensal que estaba sentado o meu carón deume un codazo, e señaloume para él, que estaba bebendo, xusto polo lado do agarradeiro da xerra, sitio pouco axeitado para beber.
Entonces o meu compañeiro explicoume, que por ali era por donde bebía un dos mozos, probablemente para non beber por lo mismo lado que bebian o Xenxo e o Silverio, o Xenxo douse conta e plantou os seus morros nese punto, obligando a o “tiquismiquis”a deixar de beber.
Xenxo, que a terra te sea leve.


Por certo, o de "Chencho" non me gusta nada de nada... (Comment this)
Chencho, chamábale moitas ceces a súa nai.
(Comment this)
Yo ayer estuve no Val dos Marcos despidiéndole. Y vaya que si le voy a echar de menos. Todos los días cuando iba a buscar agua a la fuente él estaba sentado en sus escaleras y siempre nos saludábamos con una sonrisa. A partir de ahora no podré evitar recordarle cada vez que esté llenando el botijo. Yo poco a poco fui aprendiendo su peculiar idioma de gestos, un arte en el que mi padre acabó convirtiéndose en un experto, tanto que la última vez que Xenxo estuvo ingresado le hacía de traductor a las enfermeras. Y es que el lenguaje de signos de Xenxo no tenía que ver con el oficial, se podría decir que era su propio gallego.
Es cierto que tenía mucho genio, pero si se enfadaba con alguien bastaba con hacerle un favorcillo como arreglarle el cinto o traerle un taco para su bastón y ya volvía a ser tu amigo.
También recuerdo que tenía una especial capacidad para darse cuenta de que llegábamos al pueblo, y a los cinco minutos ya estaba en nuestra casa para darnos los dos besos de rigor y la mano. Y siempre las dos cosas, nunca podía ir la mano y los besos por separado.
Otra anécdota es que cuando vivía mi abuelo y Xenxo venía a casa a visitarnos, o Tí Vítor a veces hacía como que no lo había visto y Xenxo se sentaba a su lado y empezaba a mirarlo con cara triste. Al rato mi abuelo le decía: ¡Hombre, si estabas ahí, no te había visto! y Xenxo soltaba una de sus carcajadas.
Si las calles del pueblo tuviesen nombre, una de ellas debería ser para él. (Comment this)
A verdade é que este home si que era peculiar. Eu non tiven moito trato con el, pero si lembro unha vez que me fixo rir e moito, de min mesma principalmente.
Estaba no bar da María e había unha conversa animada entre todas as persoas alí congregadas. Lembro que o Xenxo estaba sentado baixo da fiestra tomando un café, e eu que non quería entrar na discusión de marras, estaba pensando no que estaría pensando el, xa que eu ata ese momento creía que o Xenxo non se enteraba de nada. Nese momento, o meu pai estaba levando a man a cabeza e meneando ésta de dreita a esquerda (un xesto moi común nel) debido a certos improperios dun dos alí presentes. Entón o Xenxo mirou ó meu pai e fíxolle un aceno de complicidade có dedo e outro coa cabeza...e a min, deume un ataque de risa...a verdade é que pode ser grave o sufrimento que se lle pode causar a outra persoa por perxuizos o ignorancia. Era eu a que non me enteraba de nada...
Esa lección (para min moi importante) deixouma el na man, e por iso lle dou as grazas.
Pala (Comment this)
OTRO DE SANCI, Bienvenido por el blog, siempre alegra ver a alguien conocido por aqui. Dale un fuerte abrazo a "tia" Esperanza y a Josefina, lo mismo que al Sr. Manolo.
PALA.-Xa ves, como se aprende de todo o mundo. Bicos.
(Comment this)
Bicos para todos, e por cierto, Lete, un saludo grande, bicos para os papis, e un gran abrazo para a miña tia Esperanza que é a millor do mundo.
Nane Nane (Comment this)
Bicos, Masé (Comment this)
Espero non ter que por moitos "In Memoriam", mais non o sei. Detodolos xeitos,habida conta da idade da xente que queda, ou quedamos, e moito mais fácil o comentario póstumo que o de natalicio.
Polo que se ve os novos non estais pola faena, e os vellos non poden, emos.
Bicos as dúas (Comment this)