Xabres da Teixeira

UN DIA EN VALDECABRITOS.-

Empezaban as mallas.

Ibamos  coas vacas para Valdecabritos. Na miña casa non tíñamos vacas (éramos canameiros), pero a Severina convencerame a min de que ir coas vacas era a cousa mais bonita do mundo. Tamén convenceu os meus pais, creo que a mais convencida foi ela cuando meu pai lle dixo que conmigo como vaqueiro as vacas engordarian. Cousa que así foi. Eu deixaba-as andar por donde elas querian.

Determinéramos, que a primeira noite quedaríamos a dormir no monte, Silverio do que xa teño falado, Ventura, Vidal e mais eu. Tamén quedou connosco o Morito, un can que tiña Ventura.

O dia que fúmos, non podia empezar mellor. Eu tiña que levar, aparte das vacas  do "ti" Elias, as do Pepe de Acancela. O mais importante de levar éstas vacas, era que tamen iba a levar a egua que tiña, e montar todo o camiño naquel animal non era cousa de todolos dias.

O camiño foi tranquilo hasta chegar os prados, sempre montado na egua. Hay que decir que iba montado a pelo, e de bridas levaba unha corda o pescozo da besta.

Cuando cheguémos os prados, xa facía un calor de carallo, había mosquitos dándole a tabarra os animáis, e a miña cabalería non era unha excepción.

Unha vez pasado o rigueiro, a egua sen apercibirse de que eu iba encima, lanzouse o galope tendido dereitiña a uns piornos muy altos que había a carón do escambrón. Cuando chegou a matugueira filtrouse por ela para espantar os tabaos, e o primeiro que se quitou de encima foi a min, que quedei barrido polos primeiros piornos.

O porrazo no chao non foi moi exagerado, solo quedei embazacado durante tres ou catro minutos.

Unha vez que xa as vacas estaban todas nos prados, o seguinte paso foi facer a preseira para poder nadar nela unha vez que acumulara algo de auga.

Estabamos en plena construción da bancia para acumula-la auga, cuando chegou o Juanito.

Cuando viu que xa caseque tiñamos a charca medio chea, desde o principio dos prados, a todo correr, foi deixando esparexidas todas as prendas de roupa que levaba postas. O chegar a charca, fixo o salto do ángel, e entrou de cabeza picada na auga.

O problema foi que non había mais de cuatro dedos de auga, e antes de erguerse, xa estaba todo o regacho cheo de sangue.

Oubo que reanimalo e poñerle panos nas feridas da cabeza, para que non perdera todo o sangue.

O resto do día pasou sin pena nin gloria, e o empardecer, os que íbamos a quedar a dormir, cortémos xestas, para facer unha especie de cama no castro de entrada a os prados, donde iamos dormir aquela noite.

Os demais vaqueiros voltaron para o pueblo e alí quedémos os catro penitentes.

Fíxose de noite, e deitémonos no camastro que tíñamos preparado. A media noite a lúa desapareceu e fixose una oscuridade caseque total.

De sútaque, o Morito escomenzou a ladrar coma un tolo, e a meterse no medio do camastro, asustado e con un medo terrible, que non tardou moito en traspasrnos a todos.

Entonces ó trasluz, a uns cincuenta metros de donde estabamos, o amigo Silverio viu o lobo.

En voz baixiña dixonos donde estaba. Efectivamente o fin vímolo todos. Estaba alí coas orellas fiscas e non parecia que o can o asustara, nin os berros que nos le dábamos.

Durante toda a noite a fera do lobo, non se moveo do sitio, o can non deixou de ladrar, e nos de darle berros.

Pola mañanciña cuando o día escomenzou a arraiar, ningún de nos se atrevía a asir do camastro, pois a fera seguía alí.

Cuando xa caseque que se via, o lobo ergueuse e ante a nosa sorpresa estirouse tanto que se convertiu nuha bonita burra, que durante toda a noite estivera alí deitada e espantando as moscas coas orellas.