Xabres da Teixeira

LUGARES DE MARAVILLA.

Aqueles catro amigos ian todaslas tardes, o solpor, a sentarse no valado da eira a mirar aquela maravilla que se divisaba abaixo, na beira do rio, e que nunca se cansaban de ver.

Sempre o sair da escola, cos libros e a pizarra debaixo do brazo, chegaban a aira do forno de abaixo, e sentados na parede, cos pés colgando, caseque enriba das berzas do horto, facian sempre o mesmo ritual.

Miraban para a Veiguiña, vian aquela marabilla de lugar, cos seus amieiros os lados do rio, os castañeiros milenarios, os dous muiños, o da Veiguiña, e o do Medo no outro lado, o sotobosque e os fermosísimos acivros, afreixos e guindeiras.

Aquello era digno de ver, sobre todo, a finais da primaveira e inicio do vrao.

Sempre comentaban, que se algunha vez algún carallán o estropeaba merecia que o afogeran no mesmo rio.

Cousa que sempre acababa o mesmo, pois o Cristino, sempre decia o mesmo, con a súa fala tatexa :” dedede…so, en..car..gome eeeu.”

Paseron os anos, e cada quen buscouse a vida fóra da aldea, pois nela so quedaba o ir quitando a fame,e non todolos días.

O único que ficou nela foi o amigo Cristino. Como tiña un pouco de retraso mental, e quedara orfo de noviño, estivo obligado a ser criado de quen o quixera contratar, caseque sempre por unha mantenza xinxela, e un paquetinho de tabaco cada certo tempo. Pasaba mais tempo pedindo tabaco que sacando algo do bolso, e se o facia, o tabaco case sempre ia misturado con furgallas de pan. As veces so de follas de urz.

O tempo pasou, moderniceronse moitas cousas, agas na aldea, e o amigo Cristino, que seguia coma sempre. So variara que tiña mais anos, cada vez estaba mais flaco, pero a sua caluga envolta na gorra bilbaína, seguia a ser a da aquel rapaciño de doce ou trece anos.

Nun vrao, despois de que xa fixeran a estrada até o lugar, volteron o Gervasio, e o Xeremías. Despois de caseque vinte anos fora da aldea volveronse a xuntar co seu amigo Cristino. A Ledicia foi grande, conteronse cousas, fumaron dun tabaco que traia o Xeremias de Andorra, que viña nuns paquetes apretadiños cun peso de media libra, e cun papel especial para liar o tabaco. O amigo Cristino ficou abraiado con aquel tabaco.

O Xeremias regaloulle tres ou catro paquetes e o Gervasio unhas caixas de habanos.

Decidiron ir a sentarse o seu lugar preferido de cando eran cativos.

Cando chegueron a parede, tanto o Gervasio como o Xeremias, quederon abraiados:

Na Veiguiña, construiran unha casona, con o seu xardin, e piscina, na mesma beiriña do rio, cortaran os Castañeiros e todolos acevros, fixeran unha explanación, e a beleza que eles recordaban estaba no carallo. Miraron para Crsitino, que encollendose de hombros dixo: é a ca.ca..sa do Idácio. El tamen le gustaba moito o..o. si..si..tio. E rico e est…ta en Ma…ma…drid.

¡Carallo!, - dixo Xeremias – sempre foi un cabrón, pero nunca maxinei que faria tal cousa. ¿Mira que meterse no medio, do bonito!. Ahora escarallouno!.

¡Habia que afogalo no riu- dixo Gervasio- por bruto!.

De.de.de…so, en. Car.go..me eu!- Dixo Crsitino.

Todos riron, e despois de beber unha cervexa, marchou cada un para a súa casa.

O seguinte dia habia un forte rebumbio no pueblo, O Idacio aparecera afogado no pozo de Casares, e o Cristino aforcado, colgado dunha corda nun castañeiro da Serra Garrida.