Xabres da Teixeira

AVENTURAS E DESVENTURAS DE UN CARQUEIXEIRO METIDO A LOUXEIRO, DE VIAXE POLA CAPITAL DO REINO.-

Este, que son eu, imitador do “Abuelo Cebolleta”, que tenta referir histórias de Val dos Marcos, hoxe, quere deixar eiqui constancia,que de cando en vez tamen hai cousas no mundo actual.

O dia vintecatro deste mes que precede ó mes de Maio, góstame mais o nome, tiven que ir a facer unha presentación do Club de Viños de Galicia, que é o que me axuda, xunto coa miña muller, a manter o volumen do bandullo,a Madrid.

Ian conmigo dúas guapísimas mozas de Vigo, que eran as que organizaran toda a parafernalia, da charla, e catering, para os invitados.

A viaxe, desde Vigo a Madrid foi bastante ben, ainda que tendo que rachar con-a tendencia miña inveterada de volver pra casa. O chegar a Allariz, a recoller uns folares e uns queixos cos que agasallar ó personal, acompañados de uns sorbiños de albariño, pois sucedeu que o tentar retomar a autovia das Rias Baixas, cando nos demos conta caseque xa estabamos en Ourense de volta a Vigo. Busca lugar donde rousar cento oitenta graos, e volta a dirección correcta.

O chegar a Benavente, tan ben le quixe explicar as bondades de parte da miña terra, as mozas que me acompañaban, que gracias a un descuido nos enteremos que xa caseque estabamos en León. O resto podedes adivinalo.

Bueno chegamos a Madrid, tomamos contacto co personal da Casa de Galicia, preparamos as cousas e a esperar as oito do serán para ver de convencer os madrileños das bondades dos caldos galegos, cousa que pasou sen comentarios dignos de mención, salvo remarcar a sede e fame que parecia que os tales tiñan.

Antes do “evento”, tivemos que pasar pola praza de Chamberí, e mentras esperaba polas miñas acompañantes senteime nun banco da praza a ordenar os meus apuntes, que sempre levo e nunca uso. O lugar estaba cheo de cativos, en carriños, e outros caseque gateando por todolos sitios. Absolutamente todalas cuidadoras dos “macacos”, eran de orixe sudamericano, caseque que poderia asegurar que peruanas, e no medio algún que outor avó ou avoa.

A vida estaba estendida por todos os lados, hasta nunha roseira habia dous imponentes capullos. Ësto sen segundas.

Por fin as tantas da noite pude-me xuntar con o Sr. Fernánde Lage Don Heitor, e a súa compañeira Dona Graciela. Foi cousa vista e non vista, había que madrugar o dia seguinte e non se podia facer tertulia.

Na mañanciña do venres, cando entrei de novo en Madrid, tomei a decisión,  irrevocable, de xamais ir a vivir a devandita cidade. A xente estaba toda enfurruñada, andaban correndo coma tolos, a algúns semellaba que a bucina do carriolo quedérasele soldada na man . deronme pena, e so porque non tiña, senon hubera-os convidado a unhas lambetadas.

As doce do día,escomencemos a viaxe de volta a Vigo, coa  idea de chegar a comer o Mesón Jabalí, donde seguramente o excelentísimo señor don Marcelino Paulino nos haberia feito os honores.

Non puido ser ; o pasar por Benavente, un señor desta cidade reborquillouseme diante do meu coche, montado nunha moto.

So me queda dar gracias a Deus, porque non pasou absolutamente nada. Solo un susto.

Polo que me reafirmo na miña idea de non ir a vivir a Capital do Reino. Por certo alí, sintonices a radio donde a sintonices, so se “colle” unha emisora, que din que é dos Bispos, ainda que eu non o creo, pois alí dicen moitas maldades, e non creo, que queiran ir o inferno. Ou ¿Xa non haberá ¿ ¡Vaites, Vaites!

Na proxima seguiremos con cousas de Val dos Marcos.