28/05/2008

COSAS MIAS

 

COMERCIO TOELOGICO

 

 Hoy me ha dado por pensar sobre las relaciones humanas con Dios, sobre todo las de los adeptos a la iglesia católica, apostólica y romana.

 Cuando menos, me ha dado trabajo al caletre durante unas cuantas horas. Mas si cabe al  ver como los dirigentes eclesiásticos españoles están en una nueva cruzada contra los impíos, que no les hacen caso, pero apoquinan dineros vía estatal.

 Parece que la iglesia, en lugar de enseñar o predicar, sobre UN SER SUPERIOR no humano y fuera del alcance total del intelecto de los pobres mortales, se ha inventado la forma de hacer negocios con EL, inventó una moneda y se ha nombrado a si misma intermediaria exclusiva.

 Ha transmitido la idea de que para obtener favores divinos, hay que rezar o bien comprar los servicios de sus trabajadores, para que lo hagan por nosotros. A cambio conseguiremos, si somos merecedores de ello, los favores que pidamos, y una reserva en el Cielo

 He ahí la moneda.

 Con EL, todo hay que hacerlo según los cánones eclesiásticos, y obligatoriamente siempre con la iglesia como intermediaria, sin tal requisito  no hay redención posible. Esta es la forma de mercantilización con EL, con la consabida cláusula de no retorno y reclamación, si después de pagar, no llegas al Cielo, es por culpa tuya, y por lo tanto no tienes derecho a lo pagado o donado.

 (Las fincas que la iglesia posee en la mayoría de los pueblos, son fruto de donaciones, con la condición de que se digan cada X tiempo una misa, un rosario o cualquier otra formula. Normalmente si una de las partes no cumple lo pactado se rompe el contrato y el que cobra debe devolver lo cobrado, ¿Se hace?).

 La cosa  es que cuando sucede algo no deseado, y por el que el fiel creyente, ha pagado, o hecho lo que la iglesia prescribe, a esta nadie le echa la culpa, ni a sus ministros, pués normalmente se le echa directamente a DIOS.Con lo que los señores clérigos se lavan las manos, aunque ellos digan que eso es cosa de Pilatos.

 Yo puedo ilustrar este razonamiento, con una tragedia ocurrida en mi familia hace más de dos décadas.

 En un desgraciado accidente, murió un hermano mío.

 Después del mal trago de la despedida de un ser querido, queda todo el mundo lleno de pavor, durante unos días.

 En una reunión familiar, en la que todos estábamos todavía, un poco “zumbados”, la madre de mi hermano Xeria, nos espetó:

 ¡Yo no quiero volver a saber nada de DIOS.Después de rezarle todos los días para que no os pase nada, va y me hace esto!!.

 Nadie se atrevió a rebatir el comentario.

Posted by Xabrés da Teixeira at 17:36:51 | Permanent Link | Comments (4) |
Comentarios
1 - "Unguentum fuerat quod onyx modo parva gerebat:

olfecit postquam Papilus, ecce, garum est"
"Expirantis adhuc scombri de sanguine primo

accipe fastosum, munera cara, garum"

Creía que lo que había en el vaso de ónice era ungüento: después de que Papilo lo olió, ya no tenía duda: era "garum".
Recibe este garum fastuoso, regalo fantástico, hecho de la primera sangre de una caballa que todavía está respirando
 (Comment this)

Escrito por: Re-Catilina at 2008/05/28 - 20:38:24
2 - Oliña meu tiu!!! é normal que a xente creyente cuando le pasan estas cousas que paseron na nosa famia digan ese tipo de cousas. Eu non son creyente, son atea, e digo ben, que sempre me dicen que agnóstica,non, non creo en Dios, e menos como a igrexa o quixo e o quere vender. Sei que non está ben xeneralizar, e co que vou decir non quero meterme con curas, monxas e demáis xente que traballan para a igrexa coma personas físicas, pero penso que para axudar os demáis, primeiro non se debe pedir nada a cambio, a ayuda, para min debe ser un acto altruísta, e se non é así, perde todo o seu sentido.
Entendo que a abuela non quixera volver a saber do seu Dios, eu se fora creyente pasaríame o mesmo, xa que se estás toda a vida rezándole, e creendo nel sin velo, ou o que é o mesmo, dando a tua fé de forma altruista, o mínimo que podes esperar de "algo tan divino" é que non se cebe contigo nin cos teus...
A min ese Dios non me preocupa nin me da dores de cabeza, o que me molesta en toda a alma é que haxa sente que se dedique a xogar cos sentimentos e as creencias dos demáis, meténdole medos absurdos, e pedíndole algún beneficio en nome de Dios para a causa..¿qué causa? porque eu so vexo que mentras todos eses señores que vain vestidos con esas túnicas bordadas con ouro, que viven nesa cidade-estado coma é o Vaticano, onde non se pode fumar pero vendese tabaco (osea que se lucran da xente que ten dependencias, ¿eso é a causa, lucrarse dos demáis?), que venden que hay que dar os que non tein (so hai que ver os aneis dos cardenais, seguro que son doaciois da xente de Sudán.... Dito esto,eu de pequena, estaba deseando que chegueran os domingos e fora hora de ir a misa, para sentarme o carón da miña abuelita Dolores, que me abrazaba coa sua toquilla negra, ya eu pensaba que solo por eso merecía a pena estar cada domingo alí sentada unha hora,caladiña e quieta, que para min era todo un sacrificio.
Un recordo moi grande para todos os que xa non están, entre eles especialmente os abuelitos e a meu papi.
BICOS PA TI MEU TIUUU
Nane Nane (Comment this)

Escrito por: Anónimo at 2008/05/29 - 12:53:15
3 - Eu, ás veces, teño envidia dos que son capaces de crer nun ser supremo. Debe de resultar moi reconfortante. Na Igrexa, vendo os predicadores que teñen ca Cope, nun sei como alguén aínda pode crer. A Igrexa predica unha cousa e os seus predicadores só incitan ó odio e ao enfrentamento. Con todo, hai curas que merecn respecto, como en calquera outra profesión. (Comment this)

Escrito por: javier loro at 2008/05/30 - 23:09:52
4 - Algún cura ainda queda dos que fan devoción.
Creo que son moi poucos, e caseque ningún na cúpula eclesial.
De todolos xeitos creo que é problema deles.
Abrazos (Comment this)

Escrito por: Xabres da Teixeira at 2008/06/02 - 11:22:11
Escribir comentario